Кіріспе
Иконолатрия (грекше: εἰκών, eikon, "сурет немесе бейне" + λατρεία, latreia, "нағыз (толық) құлшылық немесе табыну") – иконаларға табыну немесе оларды құдайша қастерлеуді білдіреді. Христиан діні тарихында иконолатрия көбінесе халықтық құлшылықта, дін бостандығы ретінде көрініс берді, ал кейбіреулер оны иконалардың немесе қасиетті тұлғалардың құдайлық сипатына сенудің шарұалық ділі ретінде қарастырды. Ол түрлі киелілер, періштелер және Құдайды бейнелейтін иконаларға назар аудару түрінде қолданылды. Иконолатрияның ең радикалды түрлерінің бірі – иконалардың бөліктерін қасиетті тағамға (коммунионға) араластыру болды. Иконолатрия иконоклазмға қарама-қарсы, және оны иконофилиямен шатастырмау керек, себебі иконофилия – иконаларды шамалы түрде құрметтеуді білдіреді. Екі ұлғайып кеткен көзқарас – иконолатрия және иконоклазм – 787 жылы Никеяның екінші соборында, жетінші Экуменикалық соборда қабылданбады. Собор киелі иконаларды бұзбау керек деп шешті, бұл Византиялық иконоклазммен қолдау көрсетіліп, практикаланды, сондай-ақ иконолатриямен практикаланғандай (ἀληθινήν λατρείαν;), нағыз құлшылық немесе табыну емес, тек Құдайдың, періштелердің немесе қасиеттілердің символды бейнесі ретінде құрметтеу керек деп қарар қабылдады.
Шолу
Икона грек тілінде жай ғана сурет дегенді білдіреді, бірақ қазір ол Шығыс православие және католик шіркеулері қолданатын діни өнермен тығыз байланысты. Православ шіркеулері иконаларды дұға етуге және Құдайға құлшылық етуге көмектесу үшін пайдаланады. Икона (бейне) сөзі Киелі кітапта да қолданылған. Шығыс православие шіркеуі (кейін иконаларды қайта орнатқан) иконаларды дұрыс пайдалану туралы шешім қабылдау үшін кем дегенде екі шіркеу кеңесі өткізді. 754 жылы өткен Хиерский кеңесі икона жасауға тыйым салып, Иса мен әулиелердің суреттерін шіркеулерден алып тастауды бұйырды. Олардың орнына құстар, гүлдер мен жемістердің суреттерін салу керек болды. Бұл кеңес Константинополь қаласының жанында өтті, ал оған қатысқан барлық епископтар Константинополь патриархатынан келді. Басқа патриархтар ешқандай делегат жіберген жоқ. 787 жылы өткен Никеяның екінші кеңесі бұл кеңестің шешімдерін кері қайтарды. Бұл шіркеу басшыларының (епископтардың) кеңесі шіркеудегі діни өнерді пайдалану туралы басқаша түсінікті қалыптастыруға бағытталған маңызды қадам болды. Алғашқы шіркеу кеңесінде иконаға көрсетілетін құрмет Иса Мәсіхтің кіруінің қасиетті сырына негізделген деп түсіндірілді. Исаның тұлғасы тек Құдайдың сөзін ғана емес, сонымен қатар Құдайдың бейнесін де көрсетеді деп есептелді. Христиандықтан бұрынғы діндерде жалған құдайларға табыну – бұл сән-салтанат деп есептелген. Шіркеу басшылары Мәсіхтің бейнелерін Құдайдың нағыз кіруінің бейнесі ретінде қорғап, бейне мен бейнеленген адам арасындағы байланысты түсіндірді. Құрметпен табынудың қағидасы мынадай: бейнені құрметтегенде, құрмет бейнеге емес, бейнеленген адамға көрсетілуі керек. Иконаларға қарсы күрес аяқталғаннан кейін, иконаларға құрметпен табыну Сербияға, Болгарияға және алыс Ресейге тарады. Құдай Әке мен Киелі Рухтың бейнесін бейнелеуге Православ шіркеуінде тыйым салынды, егер олар Аян немесе Иоаннның Апокалипсисі контекстінде бейнеленбесе, онда Құдай Әке Исаның ересек түрі ретінде сипатталған. Кейбіреулер Құдайды Рублевтің қасиетті Үштік иконасы түрінде бейнелеуді жақсы көреді. Ал басқалары Әкені ешкім көрмегендіктен, оны иконада бейнелеуге болмайды деп есептейді, ал Исаны, адам көзімен көргендігі үшін, бейнелеуге рұхсат етіледі.
The Eastern Orthodox Church (which finally reinstated the icons) held at least two Church councils in order to make a decision about the proper use of icons. The Council of Hieria in 754 expressly forbade the making of icons, and ordered all pictures of Jesus and the saints to be removed from the churches, saying that they ought instead to be decorated with pictures of birds, flowers, and fruit. This council was held near Constantinople, and all attending bishops were from the Constantinople Patriarchate. The other patriarchs refused to send any delegates. The Second Council of Nicaea held in 787 reversed the decisions of that council. This Council of Church leaders (bishops) was a key step towards an alternate understanding of the use of religious art in the Church. An early Church council defined veneration of icons based on the sacred mystery of the incarnation of Jesus Christ. The Person of Jesus was thought to reveal not only the Word of God , but the image of God Pre Christian scriptures defined idolatry as worshipping of false gods. Church leaders defended images of Christ on the basis that they were representations of the true incarnation of God and clarified the relationship between an image and the one depicted by the image. The principle of respected worship is that, in honoring an image, the honor is to paid not to the image itself, but the one who is portrayed. After the period of Iconoclasm was over, respected veneration of icons spread to Serbia, Bulgaria, and to distant Russia. Depictions of icons which bear the image of God the Father and the Holy Spirit were forbidden in the Orthodox Church, unless they were depicted in the context of the Revelation or the Apocalypse of Saint John, where God the Father is described as an older version of Jesus. Some prefer the depiction of God in the icon type of Rublev's Holy Trinity. Others believe that, because no one has ever seen God the Father, he should never be depicted in icons, while Jesus, who was seen by human eyes, is allowed to be pictured.