Кіріспе
Көркемсурет сыншысы, романист, әңгімеші (1897–1973)
Роберт Майрон Коутс (6 сәуір 1897 – 8 ақпан 1973) – американдық романист, әңгімеші және көркемсурет сыншысы. Ол бес роман жариялаған, оның ішінде «Заңсыз жылдар» (1930) атты классикалық тарихи туындысы, ол Нэтчез жолының қарақшыларының тарихына арналған; «Бұл жерден көрініс» (1960) атты естеліктер кітабы, және «Альп тауларынан әрі» (1962) мен «Римнің оңтүстігінде» (1965) атты екі саяхат кітабы бар. Өте алуан түрлі мансабында Коутс көптеген жанрлар мен жазу стилдерін зерттеді және үш ерекше эксперименттік роман жазды: «Қараңғылық жегіш» (1926), «Кешегі ауыртпалықтар» (1933) және «Қырық маусым» (1946). Бұл романдар экспрессионизм, дадаизм және сюрреализм рухында жазылған. Оның соңғы екі романы – «Вистерия коттеджі» (1948) және «Алыс жағалау» (1955) – қылмыстық көркем әдебиеттің үлгілері. Романшы ретіндегі жұмысымен қатар, Коутс 1927 жылы құрамына қосылған «Нью-Йоркер» журналында өмір бойы еңбек етті. Журнал оның жүзден астам әңгімесін басып шығарды, олардың көпшілігі үш антологияда жинақталды: «Жыл бойы» (1943), «Вестерлиден кейінгі сағат» (1957) және «Сізден бұрынғы адам» (1964). Сонымен қатар, 1937 жылдан 1967 жылға дейін Коутс «Нью-Йоркер» журналының өнер сыншысы болды және 1946 жылы Ханс Хофман, Аршиль Горки, Джексон Поллок және Виллем де Кунинг сияқты суретшілердің туындыларына сілтеме жасай отырып, «абстрактты экспрессионизм» терминін енгізді. 1958 жылы Ұлттық өнер және әдебиет институтының мүшесі болып сайланды. Коутс 1927 жылдан 1946 жылға дейін мүсінші Эльза Кирпалға үйленген. Олардың тұңғыш және жалғыз баласы Энтони Робертсон Коутс 1934 жылдың 4 наурызында дүниеге келді. 1946 жылы олар ажырасып, Коутс әңгімеші Астрид Мейган Питерске үйленді. Ол 1973 жылдың 8 ақпанында Нью-Йоркте жұтқыншақ ісігінен қайтыс болды. Энтони Бучер Коутсты «түсіндірілемейтін және алаңдатарлық сәттердің ең сенімді жазушысы» деп бағалап, оның фантастикалық әңгімелерін «күмәнділік пен ығысудың әсерлі үні» үшін ерекше атап өтті. Флойд Гейл «Қараңғылық жегішті» «ағылшын тіліндегі алғашқы сюрреалистік роман» деп атады. Максим Либер 1935-1938, 1941 және 1945 жылдары Коутстың әдеби агенті болды.
Ерте өмір
Коутс 1897 жылы Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында дүниеге келген. Ол феминистік көзқарастары бар Виктория дәуірінің өкілі Гарриет Коутстың екінші, бірақ жалғыз тірі баласы және құрал жасаушы, сондай-ақ өнертапқыш болған, кейіннен арнайы машиналардың кәсіби дизайнеріне айналған Фредерик Коутс еді. 1905 жылы Коутс отбасы Америка Құрама Штаттары бойынша 10 жылдық саяхатқа шықты. Олар соншалықты жиі көшіп-қонып жүрді ki, Малкольм Коули жас Коутстың "Гомерге талап етуші жерлерден де көп жерде өскенін" жазды. Он сегіз жасқа толғанға дейін Коутс Колорадодағы түрлі алтын кен орналасқан лагерьлерде, Сиэтл (Вашингтон), Портленд (Орегон), Цинциннати (Огайо), Спрингфилд (Массачусетс), Буффало (Нью-Йорк), Нью-Йорк қаласы және Рочестер (Нью-Йорк) қалаларында өмір сүрді. Осының нәтижесінде, Коутс өз естеліктерінде былай деп еске алады: "Біз қайда барсақ та, мен бір кездерде жаңа бала, шеттен келген адам болдым". Олар Виктордың салыстырмалы түрде үлкен қаласынан Индепенденс қаласына, содан кейін Голдфилдке көшіп, ақырында Рождестволық Кроссингтің кішкентай елді мекеніне қоныстанды, ол 11 мың фут биіктіктегі "жартылай құрылған жартас үйлер мен шатырлардың" жиынтығы еді.
Шетелге көшіру
1921 жылдың қысында Коутс Еуропаға аттанып, Париждің сол жағалауындағы Монпарнасқа, 9 Rue de la Grande Chaumière мекенжайына қоныстанды. Ол Америкалық экспаттардың көптеп жиналатын Латын кварталының богемиялық ортасында өзін тапты. 1921 және 1923 жылдар аралығында ол Артур Мосс, Флоренс Гиллиам, Мэтью Джозефсон, Малколм Коули, Кэтлин Каннелл, Гарольд Лоеб, Форд Мадокс Форд, Эрнест Хемингуэй және Лоуренс Вейл сияқты әдеби тұлғалармен танысты. Ол экспрессионизм мен дадаизмнің күшті ықпалымен жазылған эксперименталды прозалық эскиздерін экспаттардың Gargoyle, Broom және Secession журналдарында жариялады. 1926 жылы Роберт МакАлмонның Contact Editions баспасы Парижде Коутстың "Қараңғылықты жейтін" атты тұңғыш романын шығарды. Коутс "жоғалған ұрпақтың" бір бөлігі болғанымен, осы санатқа жатқызылуын ұнатпады. Ол New Yorker журналында жариялаған мақаласында былай деп жазды: "Жас кезімде Францияға – өзімнің бастамамен бардым деп ойладым, бірақ осы кезеңді зерттеген әлеуметтік тарихшылардың арқасында, менің іс жүзінде "жоғалған ұрпақ" деп аталатын топтың "әдеби көші-қоны" деп аталатын жаппай қозғалыстың ізімен, қой сияқты, еріп келе жатқанымды білдім. Адамның ниеттерінің өзі ойлағандай емес екенін естігенде әрқашан мазасыз болады."
“As a young man I went to France—on what I always thought was my own initiative, until the social historians got to delving into the period and I learned that I’d actually been following, sheeplike, in the tracks of a mass manifestation called ‘the literary exodus’ of a group called ‘the lost generation.’ It is always unsettling to be told that one’s motives are not what one thinks they are.”
In Paris, Coates developed a special relationship with Gertrude Stein, the matriarch of modernism who owned the famous salon on 27 Rue de Fleurus. According to Stein’s biographer, Coates had been “a Rue de Fleurus favorite”. Stein and Coates each made several attempts to further the other’s literary career: Stein recommended Coates twice for a John Simon Guggenheim Award, in 1928 and in 1935, and reviewed his second novel, Yesterday’s Burdens, for Scribner’s Magazine. Convinced of Coates’s creative originality, she praised him in her notorious Autobiography of Alice B. Toklas as one of the very few writers who “have an individual sense of words.” It followed that “Gertrude Stein took a very deep interest in Coates’s work as soon as he showed it to her. She said he was the one young man who had an individual rhythm, his words made a sound to the eyes, most people’s words don’t.” In turn, Coates tried to persuade the Macaulay Publishing Company in New York to publish an abridged version of The Making of Americans in 1930 and reviewed her work favourably in the New Yorker. Coates’s acquaintance with the European literary avant garde had a lasting impact on his literary career. Throughout the 1930s and 1940s, next to writing for the New Yorker, he continued to be passionate about literary form and style and remained much interested in literary experimentation. He published a short story in the first issue of the avant garde magazine transition, founded by Eugene Jolas and Maria MacDonald in April 1927 and published two more stories in transition in 1928. After finishing the highly experimental novel The Eater of Darkness, he worked on a second avant garde novel, Yesterday’s Burdens, which would appear with the Macaulay Company in 1933. A third experimental novel, The Bitter Season, appeared in 1946, which was followed by Wisteria Cottage, a superbly written crime novel which contained several stylistic features not generally associated with the genre such as parentheses, repetition and stream of consciousness writing. Also, like much of his earlier work, Wisteria Cottage resonates with genres of popular culture such as the crime novel and the film noir, Coates’s appointment at the New Yorker was the start of a life long association. Next to James Thurber, who became a particularly close friend, Coates developed friendships with several of the New Yorker’s editors and associates, among them E. B. and Katharine White, Wolcott Gibbs, Dorothy Parker, Janet Flanner, Wolcott Gibbs, St. Clair McKelway, Gus Lobrano, Russell Maloney, Ann Honeycut, Sid Perelman, and later, William Maxwell and Brendan Gill. a position that he held until 1967. From 1932 onwards he also developed a career as a New Yorker short story writer, submitting over a hundred short stories between 1921 and 1967. In all, as New Yorker scholar Ben Yagoda has pointed out, Coates wrote “more words for the magazine than anyone else, with the possible exception of [E. B.] White and [Wolcott] Gibbs.”
One of the literary relationships that came out of Coates’s stint as the New Yorker’s book reviewer was his close friendship with Nathanael West, whom he met after his enthusiastic review of Miss Lonelyhearts. Another noticeable outcome was a public altercation, in the pages of the New Yorker, with fellow novelist Ernest Hemingway, after Coates’s review of Death in the Afternoon as a “strange book, childish, here and there, in its small boy wickedness of language; bitter, and even morbid om its preoccupation with fatality.” From the early 1930s onwards, Coates became increasingly interested in developing a new, urban, type of short story. The New Yorker became one of Coates’s favourite organs of publication and his reputation as a short story writer grew considerably. By 1943, when his first collection of short stories All the Year Round came out, several of his stories had appeared in prize anthologies: “The Fury” in the O. Henry Memorial Prize Stories of 1937, “Passing Through” in the Best Short Stories of 1939, “Let’s Not Talk About it Now” in O. Henry Memorial Prize Stories of 1940 and “The Net” in Best Short Stories of 1941. In addition, three Coates stories had been reprinted in the first anthology of New Yorker fiction, Short Stories from the New Yorker, 1925 1940. The anthology (which contained 68 stories, including Coates’s “The Fury,” “The Net” and “A Different World”) got rave reviews from the New York Herald Tribune, The New York Times and The Saturday Review and led to the recognition of The New Yorker as a major vehicle of high quality fiction, and an important influence besides. Coates's often starkly realistic and psychologically dark short stories of the 1930s and 1940s made a significant contribution to the magazine’s developing stature as an organ for quality fiction.
Парижде Коутс модернизмнің анасы саналатын, 27 Rue de Fleurus мекенжайында танымал салонның иесі Гертруда Штайнмен ерекше қарым-қатынас орнатты. Штайннің өмірбаяушысының сөзіне қарағанда, Коутс "Ру де Флерус тұрғындарының сүйіктісі" болған. Штайн мен Коутс екеуі де бір-бірінің әдеби мансабын дамытуға бірнеше рет тырысты: Штайн Коутсты 1928 және 1935 жылдары екі рет Джон Саймон Гуггенхайм сыйлығына ұсынды және оның екінші романы "Кешегі салмақтарды" Scribner’s Magazine журналында қарастырды. Коутстың шығармашылық өзгешелігіне сенген ол оны өзінің танымал "Алиса Б. Токластың өмірбаянында" "сөздердің жеке сезімі бар" аса сирек жазушылардың бірі деп мақтады. Одан кейін Гертруда Штайн Коутс оған жұмыстарын көрсеткеннен бастап оның еңбектеріне қатты қызығушылық танытты. Ол оның жеке ырғағы бар жалғыз жас жігіт екенін айтты, оның сөздері көзге көрінетін дыбыс тудырады, ал көптеген адамдардың сөздері дыбыссыз. Коутс өз кезегінде Нью-Йорктегі Маколей баспасын 1930 жылы "Америкалықтардың жасалуы" романының қысқартылған нұсқасын жариялауға көндіруге тырысты және оның жұмысын New Yorker журналында оң бағалады. Коутстың еуропалық әдеби авангардпен танысуы оның әдеби мансабына ұзақ уақыт әсер етті. 1930 және 1940 жылдары New Yorker журналына жазумен қатар, ол әдеби форма мен стильге деген құштарлығын сақтап, әдеби эксперименттерге қызығушылық танытты. Ол 1927 жылдың сәуір айында Юджин Джолас пен Мария Макдональд құрған авангардтық журналдың бірінші санында қысқа әңгімесін жариялады және 1928 жылы тағы екі әңгімені жариялады. "Қараңғылықты жейтін" атты эксперименттік романын аяқтағаннан кейін, ол 1933 жылы Маколей компаниясымен жарық көретін "Кешегі салмақтар" атты екінші авангард романында жұмыс істеді. Үшінші эксперименттік роман, "Ащы маусым", 1946 жылы жарық көрді, одан кейін жақшалар, қайталау және сана ағыны сияқты жанрмен әдетте байланысты емес стильдік ерекшеліктері бар, өте жақсы жазылған қылмыстық роман "Вистерия коттеджі" жарық көрді. Сондай-ақ, оның ертедегі көптеген шығармалары сияқты, "Вистерия коттеджі" криминалдық роман және фильм нуар сияқты танымал мәдениет жанрларымен үйлеседі. Коутстың New Yorker журналына тағайындалуы – өмір бойына созылған байланыстың бастауы болды. Джеймс Турбермен жақын дос болғаннан кейін Коутс New Yorker журналының бірнеше редакторымен және серіктестерімен, олардың ішінде Э. Б. және Кэтрин Уайт, Уолкотт Гиббс, Дороти Паркер, Джанет Фланнер, Уолкотт Гиббс, Сент-Клер МакКелвей, Гас Лобрано, Рассел Малони, Энн Хоникат, Сид Перелман және кейін Уильям Максвелл мен Брендан Гиллмен достық қарым-қатынас орнатты. Ол осы лауазымда 1967 жылға дейін қызмет етті. 1932 жылдан бастап ол New Yorker журналында қысқа әңгімелер жазушысы ретінде мансабын дамытты, 1921 және 1967 жылдар аралығында жүзден астам қысқа әңгімелер жазды. New Yorker журналының зерттеушісі Бен Ягода атап өткендей, Коутс журналға басқаларға қарағанда көбірек сөз жазды, мүмкін, [Э. Б.] Уайт пен [Волкотт] Гиббс.
“As a young man I went to France—on what I always thought was my own initiative, until the social historians got to delving into the period and I learned that I’d actually been following, sheeplike, in the tracks of a mass manifestation called ‘the literary exodus’ of a group called ‘the lost generation.’ It is always unsettling to be told that one’s motives are not what one thinks they are.”
In Paris, Coates developed a special relationship with Gertrude Stein, the matriarch of modernism who owned the famous salon on 27 Rue de Fleurus. According to Stein’s biographer, Coates had been “a Rue de Fleurus favorite”. Stein and Coates each made several attempts to further the other’s literary career: Stein recommended Coates twice for a John Simon Guggenheim Award, in 1928 and in 1935, and reviewed his second novel, Yesterday’s Burdens, for Scribner’s Magazine. Convinced of Coates’s creative originality, she praised him in her notorious Autobiography of Alice B. Toklas as one of the very few writers who “have an individual sense of words.” It followed that “Gertrude Stein took a very deep interest in Coates’s work as soon as he showed it to her. She said he was the one young man who had an individual rhythm, his words made a sound to the eyes, most people’s words don’t.” In turn, Coates tried to persuade the Macaulay Publishing Company in New York to publish an abridged version of The Making of Americans in 1930 and reviewed her work favourably in the New Yorker. Coates’s acquaintance with the European literary avant garde had a lasting impact on his literary career. Throughout the 1930s and 1940s, next to writing for the New Yorker, he continued to be passionate about literary form and style and remained much interested in literary experimentation. He published a short story in the first issue of the avant garde magazine transition, founded by Eugene Jolas and Maria MacDonald in April 1927 and published two more stories in transition in 1928. After finishing the highly experimental novel The Eater of Darkness, he worked on a second avant garde novel, Yesterday’s Burdens, which would appear with the Macaulay Company in 1933. A third experimental novel, The Bitter Season, appeared in 1946, which was followed by Wisteria Cottage, a superbly written crime novel which contained several stylistic features not generally associated with the genre such as parentheses, repetition and stream of consciousness writing. Also, like much of his earlier work, Wisteria Cottage resonates with genres of popular culture such as the crime novel and the film noir, Coates’s appointment at the New Yorker was the start of a life long association. Next to James Thurber, who became a particularly close friend, Coates developed friendships with several of the New Yorker’s editors and associates, among them E. B. and Katharine White, Wolcott Gibbs, Dorothy Parker, Janet Flanner, Wolcott Gibbs, St. Clair McKelway, Gus Lobrano, Russell Maloney, Ann Honeycut, Sid Perelman, and later, William Maxwell and Brendan Gill. a position that he held until 1967. From 1932 onwards he also developed a career as a New Yorker short story writer, submitting over a hundred short stories between 1921 and 1967. In all, as New Yorker scholar Ben Yagoda has pointed out, Coates wrote “more words for the magazine than anyone else, with the possible exception of [E. B.] White and [Wolcott] Gibbs.”
One of the literary relationships that came out of Coates’s stint as the New Yorker’s book reviewer was his close friendship with Nathanael West, whom he met after his enthusiastic review of Miss Lonelyhearts. Another noticeable outcome was a public altercation, in the pages of the New Yorker, with fellow novelist Ernest Hemingway, after Coates’s review of Death in the Afternoon as a “strange book, childish, here and there, in its small boy wickedness of language; bitter, and even morbid om its preoccupation with fatality.” From the early 1930s onwards, Coates became increasingly interested in developing a new, urban, type of short story. The New Yorker became one of Coates’s favourite organs of publication and his reputation as a short story writer grew considerably. By 1943, when his first collection of short stories All the Year Round came out, several of his stories had appeared in prize anthologies: “The Fury” in the O. Henry Memorial Prize Stories of 1937, “Passing Through” in the Best Short Stories of 1939, “Let’s Not Talk About it Now” in O. Henry Memorial Prize Stories of 1940 and “The Net” in Best Short Stories of 1941. In addition, three Coates stories had been reprinted in the first anthology of New Yorker fiction, Short Stories from the New Yorker, 1925 1940. The anthology (which contained 68 stories, including Coates’s “The Fury,” “The Net” and “A Different World”) got rave reviews from the New York Herald Tribune, The New York Times and The Saturday Review and led to the recognition of The New Yorker as a major vehicle of high quality fiction, and an important influence besides. Coates's often starkly realistic and psychologically dark short stories of the 1930s and 1940s made a significant contribution to the magazine’s developing stature as an organ for quality fiction.
Коутстың New Yorker журналының кітап сыншысы ретіндегі қызметінен туған әдеби қарым-қатынастардың бірі – ол "Мисс Одинокие сердца" кітабына жазған құлшынысты сыннан кейін танысқан Натанаэль Уэстпен жақын достық қарым-қатынасы болды. Тағы бір байқалатын нәтиже – New Yorker журналының беттерінде, Коутстың "Күнде өлім" кітабын "ерекше кітап, кейбір жерлерінде балаларша, тілінде кішкентай баланың зұлымдығы, ащы және тіпті өлімге бейімділігіне байланысты қараңғы" деп қарастырғаннан кейін, әріптес романшы Эрнест Хемингуэймен болған публиктік жанжал. 1930 жылдардың басынан бастап Коутс жаңа, қалалық типтегі қысқа әңгімелерді дамытуға көбірек қызығушылық танытты. New Yorker Коутстың сүйікті басылымдарының біріне айналды және оның қысқа әңгімелер жазушысы ретінде беделі айтарлықтай артты. 1943 жылы, оның "All the Year Round" атты алғашқы әңгімелер жинағы шыққанда, оның бірнеше әңгімелері марапаттық антологияларда жарияланды: "The Fury" – 1937 жылғы O. Henry Memorial Prize Stories, "Passing Through" – 1939 жылғы Best Short Stories, "Let’s Not Talk About it Now" – 1940 жылғы O. Henry Memorial Prize Stories және "The Net" – 1941 жылғы Best Short Stories. Сонымен қатар, үш Коутс әңгімесі New Yorker журналының тұңғыш антологиясына, Short Stories from the New Yorker, 1925–1940 кірді. Антология (коутстың "The Fury", "The Net" және "A Different World" әңгімелерін қамтитын) New York Herald Tribune, The New York Times және The Saturday Review журналдарынан мақтау алды және New Yorker журналын жоғары сапалы көркем әдебиеттің маңызды құралы ретінде тануға және одан әрі ықпал етуге әкелді. Коутстың 1930 және 1940 жылдардағы көбінесе реалистік және психологиялық тұрғыдан қараңғы қысқа әңгімелері журналдың жоғары сапалы көркем әдебиетке айналуына елеулі үлес қосты.
“As a young man I went to France—on what I always thought was my own initiative, until the social historians got to delving into the period and I learned that I’d actually been following, sheeplike, in the tracks of a mass manifestation called ‘the literary exodus’ of a group called ‘the lost generation.’ It is always unsettling to be told that one’s motives are not what one thinks they are.”
In Paris, Coates developed a special relationship with Gertrude Stein, the matriarch of modernism who owned the famous salon on 27 Rue de Fleurus. According to Stein’s biographer, Coates had been “a Rue de Fleurus favorite”. Stein and Coates each made several attempts to further the other’s literary career: Stein recommended Coates twice for a John Simon Guggenheim Award, in 1928 and in 1935, and reviewed his second novel, Yesterday’s Burdens, for Scribner’s Magazine. Convinced of Coates’s creative originality, she praised him in her notorious Autobiography of Alice B. Toklas as one of the very few writers who “have an individual sense of words.” It followed that “Gertrude Stein took a very deep interest in Coates’s work as soon as he showed it to her. She said he was the one young man who had an individual rhythm, his words made a sound to the eyes, most people’s words don’t.” In turn, Coates tried to persuade the Macaulay Publishing Company in New York to publish an abridged version of The Making of Americans in 1930 and reviewed her work favourably in the New Yorker. Coates’s acquaintance with the European literary avant garde had a lasting impact on his literary career. Throughout the 1930s and 1940s, next to writing for the New Yorker, he continued to be passionate about literary form and style and remained much interested in literary experimentation. He published a short story in the first issue of the avant garde magazine transition, founded by Eugene Jolas and Maria MacDonald in April 1927 and published two more stories in transition in 1928. After finishing the highly experimental novel The Eater of Darkness, he worked on a second avant garde novel, Yesterday’s Burdens, which would appear with the Macaulay Company in 1933. A third experimental novel, The Bitter Season, appeared in 1946, which was followed by Wisteria Cottage, a superbly written crime novel which contained several stylistic features not generally associated with the genre such as parentheses, repetition and stream of consciousness writing. Also, like much of his earlier work, Wisteria Cottage resonates with genres of popular culture such as the crime novel and the film noir, Coates’s appointment at the New Yorker was the start of a life long association. Next to James Thurber, who became a particularly close friend, Coates developed friendships with several of the New Yorker’s editors and associates, among them E. B. and Katharine White, Wolcott Gibbs, Dorothy Parker, Janet Flanner, Wolcott Gibbs, St. Clair McKelway, Gus Lobrano, Russell Maloney, Ann Honeycut, Sid Perelman, and later, William Maxwell and Brendan Gill. a position that he held until 1967. From 1932 onwards he also developed a career as a New Yorker short story writer, submitting over a hundred short stories between 1921 and 1967. In all, as New Yorker scholar Ben Yagoda has pointed out, Coates wrote “more words for the magazine than anyone else, with the possible exception of [E. B.] White and [Wolcott] Gibbs.”
One of the literary relationships that came out of Coates’s stint as the New Yorker’s book reviewer was his close friendship with Nathanael West, whom he met after his enthusiastic review of Miss Lonelyhearts. Another noticeable outcome was a public altercation, in the pages of the New Yorker, with fellow novelist Ernest Hemingway, after Coates’s review of Death in the Afternoon as a “strange book, childish, here and there, in its small boy wickedness of language; bitter, and even morbid om its preoccupation with fatality.” From the early 1930s onwards, Coates became increasingly interested in developing a new, urban, type of short story. The New Yorker became one of Coates’s favourite organs of publication and his reputation as a short story writer grew considerably. By 1943, when his first collection of short stories All the Year Round came out, several of his stories had appeared in prize anthologies: “The Fury” in the O. Henry Memorial Prize Stories of 1937, “Passing Through” in the Best Short Stories of 1939, “Let’s Not Talk About it Now” in O. Henry Memorial Prize Stories of 1940 and “The Net” in Best Short Stories of 1941. In addition, three Coates stories had been reprinted in the first anthology of New Yorker fiction, Short Stories from the New Yorker, 1925 1940. The anthology (which contained 68 stories, including Coates’s “The Fury,” “The Net” and “A Different World”) got rave reviews from the New York Herald Tribune, The New York Times and The Saturday Review and led to the recognition of The New Yorker as a major vehicle of high quality fiction, and an important influence besides. Coates's often starkly realistic and psychologically dark short stories of the 1930s and 1940s made a significant contribution to the magazine’s developing stature as an organ for quality fiction.
Коутс романы
Коутстың алғашқы романы "Қараңғылық жегіші" 1926 жылы Парижде жарық көрді, ал 1929 жылы Нью-Йоркте Маколей баспасында қайта басылып шықты, онда ол сыншылар тарапынан дадаизм романы ретінде танылды. Маколей сонымен қатар 1933 жылы Коутстың екінші романы "Кешегі салмақтарды" жариялады, ол Нью-Йорк қаласының және Коннектикут ауылдық жерінің өмірін салыстырып көрсетеді. Үшінші толыққанды эксперименталды роман, "Ащы маусым", 1946 жылы Харкорт, Брейс баспасында жарық көрді және Екінші дүниежүзілік соғыс пен Коутстың Эльза Кирпалдан ажырасуының әсерімен жазылды. Үш романда да әдеби формадағы тәжірибелер арқылы тарихи сәтте жеке адамдардың сезімі мен атмосферасын жеткізуге деген ынта көрінеді. Олар жазушыны әдеби жаңалықтарды қабылдаған, "өнерге" құрмет көрсеткен, бірақ жекешелікке берілмеген ерекше экспериментатор ретінде көрсетеді. Уильям Карлос Уильямстың туындылары сияқты, Коутстың шығармалары да оған шабыттанған ортамен және оқырманмен байланыста дамиды. Оның алғашқы үш романының ерекшелігі – белгілі бір мәдени немесе тарихи сәтті көркемдік тұрғыдан бейнелеуге тырысуы, оны бірегей және типтік, сонымен бірге жақсы бақылаушы және қиын жағдайға түскен қатысушы ретінде көрсетеді. "Ащы маусымды" жазғаннан кейін Коутс әдеби бағытын өзгертіп, эксперименталды әдебиеттен бас тартып, детективтік жанрға бет бұрды. Коутстың зорлық-зомбылыққа деген қызығушылығы – ол Турбер, Дос Пассос, Вулф, Хемингуэй, Фолкнер, Фицджеральд, Стейнбек, Хаммет және Уэст сияқты замандастарымен бөліскен құштарлық – оның мансабының барысында айқын болды. "Вистерия коттеджінен" бұрын Коутс ұрып-соғу, зорлау, кісі өлтіру, көлік апаттары, жемқорлық және өзіне қол жұмсау туралы көп мәселелерді қарастырған. Осы және басқа да зорлық-зомбылықтың түрлерінің ішінде оны ең қызықтырғаны – кісі өлтіру. Оның барлық ерте туындыларында кісі өлтіру оқиғалары кездеседі: "Қараңғылық жегішіндегі" тозақтық рентген аппаратының ақылсыз кісі өлтіруінен бастап, XIX ғасырдың басындағы американдық қарақорғаздардың қатыгез кісі өлтірулеріне дейін, "Күннің ауыртпалығында" Хендерсонның қазасына қатысты болжамдарға дейін, "Ащы маусымдағы" соғыстың бейтарап зорлық-зомбылығы мен мексикалықтың жеке қауіп-қатеріне дейін. Коутс сонымен қатар бірнеше әңгімелерінде кісі өлтіруді де көрсеткен. Алайда "Вистерия коттеджі" мен "Алыс жағалауда" кісі өлтіру тақырыбына жаңа көзқараспен қарастырылды. Коутстың бұрынғы кісі өлтіру оқиғаларының барлығында (Wisteria Cottage үшін зерттеу болған "Тор" әңгімесінен басқа) құрбандар ерлер болған, әйелдер емес. Сондай-ақ, "Тордан" басқа, Коутс кісі өлтірушінің ішкі әлемін көрсеткен емес. Мансабының соңғы жылдары Коутс "Бұл жерден көрініс" атты естеліктер кітабын және Италияға жасаған өнер саяхаттары туралы екі саяхат кітабын жазды, олардың ішінде "Альп тауларынан тыс" (1961) және "Римнің оңтүстігінде" (1964) ерекше атаққа ие болды. 1967 жылы оның соңғы әңгімесі "Қыстың басталуы" деп аталып, 1967 жылдың 9 желтоқсанында "Нью-Йоркер" журналында жарияланды.
Қысқа әңгімелері
Барлық мақалалар, егер басқаша белгіленбесе, алғаш рет The New Yorker-де жарық көрді. Атауы Алғаш рет басылып шыққан Жарияланған/жинақталған Ескертпелер "'АТС'" 9 қыркүйек 1927 жыл "Метродағы айналым" 3 ақпан 1928 жыл "Қағаз шыбудың қаупі" 5 қазан 1928 жыл "Сөз қанша тұрады?" 9 қараша 1928 жыл "Мамми!" 1 ақпан 1929 жыл "Левиафан: немесе бүгін және ертеңге қарайтын бағыт?" 18 шілде 1930 жыл "Дада қаласы I" 15 тамыз 1930 жыл "Дада қаласы II" 22 тамыз 1930 жыл "Дада қаласы III" 29 тамыз 1930 жыл "Мырза Моусон оянады" 8 шілде 1932 жыл "Кездесу" 31 наурыз 1933 жыл "Жабайы құс" 28 қыркүйек 1934 жыл "Жыл бойы" "Кету" 12 қазан 1934 жыл "Ройл жоспары" 22 ақпан 1935 жыл "Жексенбілік сапар" 3 мамыр 1935 жыл "Дауыс" 16 тамыз 1935 жыл "Бірінші машина" 14 ақпан 1936 жыл "IPA заңдары" 20 наурыз 1936 жыл "Жігіт дос" 27 наурыз 1936 жыл "Жыл бойы" "Тоқсан екінші және Бродвей" 22 мамыр 1936 жыл "Гил, бұл Лола" 5 маусым 1936 жыл "Жыл бойы" "Ашу" 7 тамыз 1936 жыл "Жыл бойы" "О. Генридің естелік сыйлықтары, 1937" "Бурджесс балалары" 28 тамыз 1936 жыл "Жыл бойы" "Жексенбіде серуендеу" 27 қараша 1936 жыл "Жыл бойы" "Хатты поштаға жіберу" 23 сәуір 1937 жыл "Қаралған қонақ үй" 30 сәуір 1937 жыл "Жыл бойы" "Есік" 28 мамыр 1937 жыл "Уақыттың өтуі" 4 маусым 1937 жыл "Конгресс отырыста" 18 маусым 1937 жыл "Өнертабыстарға тынығу" 9 шілде 1937 жыл "Нағыз махаббаттың бағыты" 30 шілде 1937 жыл "Жыл бойы" "Фредди, ойна" 20 тамыз 1937 жыл "Жыл бойы" "Осындай күндер" 3 қыркүйек 1937 жыл "Түсінікті ағылшын тілі" 10 қыркүйек 1937 жыл "Тілдің бұрылуы" 17 қыркүйек 1937 жыл "Жануарлар әлеміндегі адамның орны" 26 қараша 1937 жыл "Пажиптерге қатысты бірдеңе, ханым?" 10 маусым 1938 жыл "Өтіп бара жатқан" 1 шілде 1938 жыл "1939 жылғы ең жақсы қысқа әңгімелер" "Сапардың басталуы" 2 қыркүйек 1938 жыл "Жыл бойы" "Егіндіктегі апат" 25 қараша 1938 жыл "Жыл бойы" "Біздің жас жыршыларымызға арналған ұйқастар" 23 желтоқсан 1938 жыл "Жақсырақ сөздің болмауы" 17 наурыз 1939 жыл "Адамдар ештеңе білмейді ме?" 30 маусым 1939 жыл "Сіз Ирманы білесіз бе?" 13 қазан 1939 жыл "Басқаша әлем" 17 қараша 1939 жыл "Тор" 19 қаңтар 1940 жыл "Жыл бойы" "1941 жылғы ең жақсы қысқа әңгімелер" "Көктем жақсы уақыт" 10 мамыр 1940 жыл "Жыл бойы" "Цистернасы бар жақсы кішкентай үй" 14 маусым 1940 жыл "Елдегі қыс" 4 сәуір 1941 жыл "Жыл бойы" "Бассейіндегі жылан" 22 тамыз 1941 жыл "Жыл бойы" "Шегеге соққан балға" 13 ақпан 1942 жыл "Онда бармай тамақтануға болатын жер" 8 мамыр 1942 жыл "Түннің қараңғылығы" 28 тамыз 1942 жыл "Жыл бойы" "Тасқа тұз" 23 қазан 1942 жыл "Жыл бойы" "Қысқы балық аулау" 26 ақпан 1943 жыл "Жыл бойы" "Біз Огайо жігіттері, біз саяхаттаймыз" 19 наурыз 1943 жыл "Қырқыншы төртінші көшеге" 21 мамыр 1943 жыл "Мен оны мазаламаймын" 6 тамыз 1943 жыл "Жай ғана үй шаруасы" 26 қараша 1943 жыл "Дәлелдеу" 31 желтоқсан 1943 жыл "Ер адам не істер еді" 4 тамыз 1944 жыл "Ирландиядағы қарлы боран" 29 желтоқсан 1944 жыл "Жаз күні" 13 шілде 1945 жыл "Спрингфилд, Массачусетс кешкісі" 7 қыркүйек 1945 жыл "Түн ортасындағы әңгіме" 30 қараша 1945 жыл "Осындай күндердің бірі" 19 шілде 1946 жыл "Уақыттың сезімі" 21 наурыз 1947 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" 24 қазан 1947 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" 2019 жылы сол атпен қысқа фильмге айналды. "Заң" том. 23, № 41: 29 қараша 1947 жыл, б. 41 3. "Желкенді тамақтанғанша" 2 шілде 1948 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" 20 тамыз 1948 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Құдайлардың оралуы" 3 желтоқсан 1948 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Соңғы сөз" 26 тамыз 1949 жыл "Оңай ақша" 3 наурыз 1950 жыл "Күтесіз бе?" 9 маусым 1950 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Кез келген адам қателік жасай алады" 8 қыркүйек 1950 жыл "Тірі және үйрену" 22 желтоқсан 1950 жыл "Перри Уитманның құлдырауы мен құлдырауы" 10 тамыз 1951 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Карпилер" 12 қазан 1951 жыл "Дауыл" 4 қаңтар 1952 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Қажеттілік" 22 тамыз 1952 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Достық карта ойыны" 26 қыркүйек 1952 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Сыйлық" 10 қазан 1952 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Жақсылық" 10 сәуір 1953 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Күзгі ертегі" 2 қазан 1953 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Кездесу" 16 қазан 1953 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Қонақ үйдегі апат" 11 маусым 1954 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Шет елде" 14 мамыр 1955 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" Роберт Монтгомери ұсынған эпизодқа бейімделген "Көшеден кеткен адам" 14 қазан 1955 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" Роберт Монтгомери ұсынған эпизодқа бейімделген "Естелік" 25 қараша 1955 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Балалық шақтың дауылдары" 20 қаңтар 1956 жыл "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Махаббатқа қатысты мысал" "Уэстерлиден кейінгі сағат" "Оралу" 18 мамыр 1956 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Иллинойстағы кездесу" 31 мамыр 1957 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Түндегі шабуыл" 2 тамыз 1957 жыл "Бақытты сағат" 4 қазан 1957 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Цитадель" 8 қараша 1957 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Қашқындау" 14 ақпан 1958 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Нормандияда аяқтап, жүзу" 8 тамыз 1958 жыл "Лавальера" 19 желтоқсан 1958 жыл "Тақырып әні" 20 қараша 1959 жыл "Таңғы жаттығулар" 19 ақпан 1960 жыл "Тұтқын" 17 мамыр 1963 жыл "Сіздің алдыңыздағы адам" "Басқа уақыт, басқа орын" 18 қыркүйек 1964 жыл "Қыс кіруі" 1 желтоқсан 1967 жыл.
Журнал мақалалары
Питер Блюмнің Дюрлахер галереясындағы, Роберт Делонейдің Сидней Дженнис галереясындағы және Уильям Глэкенстің Краушар галереясындағы көрмелерін талқылайды. Вильденштейн галереясындағы Рембрандт және Бухольц галереясындағы Грис туралы пікірлер.