Кіріспе

Льюэллин Дэвис отбасының мүшесі Николас "Нико" Льюэллин Дэвис (24 қараша 1903 – 14 қазан 1980) – Дж. М. Барридің "Питер Пэн және жоғалған балалар" туындысына шабыттандырған Льюэллин Дэвис ұлдарының ең кішісі. 1904 жылы "Питер Пэн немесе өспейтін бала" сахнаға қойылғанда ол бір жасар болғандықтан, Питер мен жоғалған балалар кейіпкерлеріне тікелей шабыт бермеген. Дегенмен, ол романға бейімделген "Питер мен Венди" басылғанда сегіз жаста болды, ал пьесаның кейінгі нұсқаларында Майкл Дарлингтің есімнің ортасы "Николас" деп өзгертілді. Ол ағылшын жазушысы Дафна дю Мориердің туысы болды.

Ерте өмір

Дэвис туғанда, Барри оның ағаларымен және анасы Сильвиямен бұрыннан таныс болған. Балалардың әкесі Артур (1907) және анасы (1910) қайтыс болғаннан кейін, Барри олардың қамқоршысы атанды (Гай дю Мориер мен Кромптон Льюэллин Дэвис ағаларымен және әжесі Эмма дю Мориермен бірге). Дэвистің екі ағасы ересек болардан бұрын қайтыс болды: Джордж 1915 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты, ал Майкл 1921 жылы жақын досымен бірге суға батып қайтыс болды. Дэвис Итон колледжінде білім алды, 1922 жылы Оксфорд университетіне қабылданды, бірақ демалыстарын Барримен бірге өткізе берді.

Жас кезі

1926 жылы ол 3-ші Нортборн бароны Уолтер Джон Джеймстің қызы Мэри Джеймске үйленді. Олардың 1928 жылы туған қызы Лора болды. Барри Лораның крест әкесі болды. 1935 жылы ол ағасының баспа фирмасына, Питер Дэвис Ltd. қосылды. Ағасы Джек 1959 жылы қайтыс болды, ал Питер 1960 жылы өзіне-өзі қол жұмсады. 1978 жылғы BBC-дің "The Lost Boys" мини-сериасының соңғы тірі қалған қатысушысы ретінде ол жазушы Эндрю Биркинге кеңес берді. 1980 жылы 14 қазанда Кент графтығының Эйторн ауылындағы үйінде қайтыс болды.

Портреттер

"The Lost Boys" фильмінде оны әртүрлі жаста Стивен Мэтьюс, Джейсон Фатхерс, Мэтью Райан және Дэвид Парфитт (кейіннен жүлделі продюсер) сомдады. Ол 2004 жылғы Баридің отбасымен арақатынасы және пьесаның жазылу тарихына негізделген "Нерверлендті табу" фильміне қосылмады. Фильм, Дейвистің әкесінің қайтысы мен анасының ауруын пьеса жазылуынан бұрынғы кезеңге жылдыру арқылы драматургиялық еркіндікке барып, оның туған мерзіміне орын қалдырмады.