Кіріспе
Неміс тарихшысы (1827–1891) неміс саясаткері Георг Войт 1827 жылы Шығыс Пруссиядағы Кенигсберг қаласында туған неміс тарихшысы. Ол 1891 жылы Лейпцигте қайтыс болды. Войт – тарихшы Иоганнес Войттың ұлы. Войт Жакоб Бёркхардтпен бірге итальяндық Ренессанс дәуірін зерттеудің негізін қалаушылардың бірі болды. 1860 жылы Войтты Генрих фон Сибель Росток университетінің тарих профессоры етіп тағайындады. 1866 жылы Лейпциг университетінде тарих профессоры болды, бұл қызметке дейін тарихшы Вильгельм Вахсмут тұрған. Оның зерттеулері 15-16 ғасырлардағы гуманизм және Шмалькальдия соғысының тарихына арналды. Буркхардтан айырмашылығы, Войт Ренессанс Флоренциясынан бастау алып, бүкіл Еуропаға тараған қозғалыстың алғашқы ғасырын ғана сипаттады. Бёркхардт Ренессанс дәуіріндегі итальян қоғамының барлық ерекшеліктерін зерттеді. Олардың зерттеу әдістері мүлдем өзгеше болды. Бёркхардт тарихи-философиялық әдіспен жұмыс істеген мәдени тарихшы болды. Ал Войт Леопольд фон Ранке мектебінде филологиялық әдіспен көбірек айналысты. Войт «Wiederbelebung des classischen Alterthums oder das erste Jahrhundert des Humanismus» (Классикалық антикалық мәдениеттің қайта жаңғыруы немесе гуманизмнің бірінші ғасыры) атты еңбекті жазды. Войт Франческо Петрарканы итальян гуманизмінің бастауы деп есептеді. Ол үшін Ренессанс дәуіріндегі адамның классикалық антикалық мәдениетке, әсіресе Цицерон мен оның «humanitas» (адамгершілік) тұжырымына деген жаңа қарым-қатынасы маңызды болды. Цицеронның «humanitas» тұжырымы – гуманизмнің терминологиялық бастауы. Данте Алигьеридің Сенека және Цицерон сияқты римдік авторлармен байланысы болғанына қарамастан, Войттың пікірінше, ол Петрарка және оның ізбасарлары сияқты нағыз Ренессанс адамы емес, себебі Данте соңғы ортағасырлық әлем мен корпоративтік құрылымдарда өмір сүрді. Петрарка классикалық авторларды зерттеу арқылы өзін адам ретінде танып, ескі ортағасырлық әлемді және оның құрылымдарын артта қалдырды. Адам болу санасы – жаңа сапа болды. Ранке мен Иоганн Густав Дройсен дәстүрінде Войт тарихи кезеңді сипаттау үшін «гуманизм» терминін қолданды. Сонымен қатар, Войт Морис Саксонский туралы кітап жазды. Войттың сайлаушының (Elector) өмірбаяны – объективті тарихи ғылымның талаптарына сай келетін алғашқы еңбек. Ол неміс тарихшысы Вильгельм Моренбрехердің постулатын іске асырды.
the German politician
Georg Voigt was a German historian who was born in 1827 in Königsberg in East Prussia. He died in Leipzig in 1891. Voigt was the son of the historian Johannes Voigt. Voigt belonged to the founders of modern research into the Italian Renaissance along with Jacob Burckhardt. In 1860, Voigt was called by Heinrich von Sybel to the University of Rostock as professor of history. In 1866, he became professor of history at the University of Leipzig, following the historian Wilhelm Wachsmuth. His research was into the topics of humanism in the 15th and 16th centuries and the history of the Schmalkaldic war. Unlike Burckhardt, Voigt described only the first century of a movement which came from Renaissance Florence and spread all through Europe. Burckhardt described all features of Italian society of the Renaissance. Their research methods were very different. Burckhardt was more a cultural historian with a historic philosophical method. Voigt, in the methodical scholarship of Leopold von Ranke, worked more with a philological method. Voigt wrote Wiederbelebung des classischen Alterthums oder das erste Jahrhundert des Humanismus (Revival of Classical Antiquity or the First Century of Humanism). In Voigt's opinion Francesco Petrarca was the origin of Italian humanism. What was very important to him was the new relationship of man in the Renaissance to Classical antiquity especially to Cicero and his humanitas (humanity). Cicero's humanitas is the terminological origin of humanism in general. Despite the connection between Dante Alighieri and Roman authors such as Seneca and Cicero, he is not, in Voigt's opinion, a typical Renaissance man like Petrach and his successors, because Dante stood in the late mediaeval world and the corporative structures. In recognizing his own self as a human in context with the studies of the Classical authors, Petrarch left the old mediaeval world and its structures behind. The consciousness of being a human was the new quality. In the tradition of Ranke and Johann Gustav Droysen, Voigt used the term "humanism" for the description of a historical period. Additionally, Voigt wrote a book on Maurice of Saxony. Voigt's biography of the Elector is the first, which comes up to the standards of objective historical science. He realised within a postulate from the German historian Wilhelm Maurenbrecher.
Ең маңызды шығармалары
Энеа Сильвио де Пиколомини папа Пий II ретінде және оның заманы, 3 том, Берлин 1856–1863. "Классикалық ескіліктің қайта жаңғыруы немесе гуманизмнің бірінші ғасыры", 2 томдық, 3-басылым, Берлин 1893 (алғашқы басылым бір томдық, Берлин 1859). Мориц Саксонский, Лейпциг 1876. Шмалькальдия соғысы туралы тарихнама, Лейпциг 1873.