Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық әскери көмек тобы
British Army Aid Group
Екінші дүниежүзілік соғыстағы Оңтүстік Қытайдағы британдық және одақтас күштеріне көмектескен British Army Aid Group ұйымы туралы мақала. Тарих, әскери көмек.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армияға көмек көрсету тобы (B. А. А. A. G.) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік Қытайдағы британдық және одақтас әскерлері үшін әскери ұйым. Британ армиясының құрамындағы бұл топ (B. А. А. A. G.) ресми түрде MI9 бөлімі ретінде тіркелді, оның міндеті – жапон императорлық армиясының лагерьлерінен соғыс тұтқындары мен интернирленгендердің қашуына көмектесу болды.
The British Army Aid Group (B. A. A. G.) was a para military organisation for British and Allied forces in southern China during the Second World War. The B. A. A. G. was officially classified in the British Army's order of battle as an MI9 unit that was responsible for assisting prisoners of war and internees to escape from the Imperial Japanese Army's camps.
Өмірбаян
Гонконг шайқасынан кейін, сол кезде Гонконг университетінің физиология профессоры болған лейтенант-полковник сэр Линдсей Райд тұтқындалды. Шайқас аяқталуға дейін ол Гонконг ерікті қорғаныс корпусының (H. K. V. D. C.) далалық медициналық қызметінің командирі болды, ал жаулық әрекеттер басталғаннан кейін біріктірілген далалық медициналық қызметке басшылық етуі тапсырылды. Ұсталғаннан кейін көп ұзамай Райд үш сенімді серігімен бірге Шам Шуи По тұтқын лагерінен Қытайға қашып кетті. Ол жерде, соғыс күшін одан әрі дамыту, қытай халқын қолдау және аймақтағы британдық беделді нығайту мақсатында, ол Британ армиясының көмек тобы деп аталған ұйым құруды ұсынды. Бұл ұйым гуманитарлық көмек көрсету қызметімен айналысқандай болып, соғыс тұтқындары мен интернированныхтарға қашып кетуге көмектесетін және сонымен бірге аймақтағы соғыс күшін дамыту үшін барлау ақпаратын жинап беретін. Бұл идеяны Үндістанның Бас қолбасшысы генерал Арчибальд Уэвелл мақұлдады, ал Лондондағы Соғыс министрлігінің келісімімен жаңа бөлімше MI9 құрылымына енгізілді – бұл бөлімше қарсыласу қозғалыстарын қолдау және тұтқындардың қашуына көмектесуге жауапты әскери барлау департаменті. Райд Қытайдағы MI9 өкілі және жаңа топтың командирі болып тағайындалды. Гуандун провинциясындағы Цюцзян қаласында штаб-пәтер, ал Хуйчжоуда алдыңғы операциялық база құрылды. Топ 1942 жылғы 6 маусымда операциялық режимде жұмыс іле бастады.
After the Battle of Hong Kong, Lt. Colonel Sir Lindsay Ride, who was then a professor of Physiology at The University of Hong Kong, was captured. Before the end of the battle, he had been the commander of the Hong Kong Voluntary Defence Corps (H. K. V. D. C.) Field Ambulance, and, once hostilities commenced, was given command of the Combined Field Ambulance. Shortly after being captured, Ride escaped from Sham Shui Po POW camp to China with three trusted men. There, in order to further the war effort, support the Chinese, and shore up damaged British prestige in the area, he suggested forming a group that became known as the British Army Aid Group, which under the cover of acting as a humanitarian aid organisation, would help prisoners of war and internees to escape and at the same time, gather intelligence to further the war effort in the region. The idea was approved by General Archibald Wavell, the Commander in Chief, India, and with the agreement of the War Office in London, the new unit was incorporated into the structure of MI9, the Military Intelligence department responsible for support to resistance movements and POW escapes. Ride was appointed the MI9 representative in China and Commandant of the new group. A headquarters was established at Qiujiang in Guangdong Province, while a forward operating base was set up at Huizhou. The group became operational on 6 June 1942.
Қызмет
Б. А. А. Г. офицерлері негізінен Гонконгпен байланысы бар еуропалықтар еді, ал жедел агенттер көбінесе Гонконгтың жергілікті ер және әйелдері болды, олар өз қызметтерін ұсынды, көбінесе үлкен тәуекелмен, оккупацияланған Гонконгта және одан тыс жерлерде, өз үйлерін және бостандығын қайтару үшін күресте. Соғыс бойында Б. А. А. Г. агенттерді Гонконг пен Оңтүстік Қытайдағы жағдай туралы – әскери, саяси және экономикалық – ақпарат жинауға жіберді. Маңызды рөлдердің бірі – АҚШ Әскери Әуе Күштерінің Қытай әуе жұмыс тобына ауа райы туралы есептер беру болды, олар рейдтер кезінде лагерьлерге медициналық жабдықтар тастау арқылы жауап қайтарды. Агенттердің басты міндеті – Гонконгтен тұтқындардың қашуына көмектесу болды; британдық, Ұлт Достастығы және үнді әскери қызметшілері кейін Б. А. А. Г. қызметкерлерімен сұраққа тартылып, көптегендері содан кейін соғысқа қайта қосылды. Гонконгтан қашқан көптеген қытайлар Рид құрған Гонконг еріктілер компаниясына қосылды, ол Бірма кампаниясында шайқасты. Б. А. А. Г. сондай-ақ Оңтүстік Қытайдағы азаматтар мен әскери қызметшілерге медициналық және гуманитарлық көмек көрсетті; топтың ауруханасы жылына шамамен 30 000 қытайлыққа медициналық көмек көрсетті, ал 1943 жылғы аштық кезінде күніне 6000 адамды тамақтандырды. Жыл соңында полковник Л.Т. Райд өзінің басшылығында жұмыс істеген ерлер мен әйелдерге қош айтысты, бұл Гонконгтың өлуге рұхсат етпеуі керек ұйымның ресми аяқталуын білдірді. Есіміздегі талған сәттер әлі де бізді басып алған қасіретті еске түсіреді. Содан кейін, қалпына келгенде, біраз уақыт бойы одақтастардың жақын арада қайтып келетініне сенімді болдық, содан кейін тағы да үмітсіздікке ұшырадық, үмітсіздікке құлдырадық. Біз өзімізді аздап ұмытылған халық ретінде қарастыра бастадық – Б. А. А. Г. және Макаодағы британдық консул туралы білгенге дейін. Сол жерде, керемет түрде, достар жиналып, бізді шақырып, сендіріп, кейде біздің жауабымыздың баяулығына наразылық білдіріп, қауіпті түрде жақындап, жоспарлап, қамтамасыз етіп, үлкен тәуекелмен еніп, қайта жандану және құтқару қызметін ұсынды – бұл теңдесі жоқ құтқару операциясы. Біз оларды сол кезде Б. А. А. Г. деп білмедік. Гонконгтықтар периметрінде екенін және бізді мүлдем тастап кетпегенін білу жеткілікті болды: және қашып кетуге мүмкіндігі болған мыңдаған адамдар Б. А. А. Г.-ге дайын, жомарт және тиімді көмегі үшін шын ризашылық білдірді. Б. А. А. Г.-нің атқарған жұмысы өте әртүрлі болды, шпиондық ұйымдастырудан бастап, басқа да байланыс жасау, босқындарға және жер аударылғандарға көмек көрсету, алаңдаулы туыстары мен достарына жаңалықтар жеткізу және тіпті жау ішкі базаларға шабуыл жасаған кезде "жанып кеткен жер" қызметін қоса алғанда. Б. А. А. Г. өте жақсы ұйымдастырылған және жақсы қызмет көрсеткендіктен, Гонконгтағы жағдай туралы шетелдегі білім өте дәл және уақтылы болды. Жауынгерлік бөлім болмаса да, оның жұмысы алдыңғы қатарлы бөлімдерде өте қауіпті болды. Қазір оның Гонконгтағы көптеген хабаршылары мен агенттері ұсталып, қатыгездікпен азаптап, өлтірілгені белгілі. Олардың есімдері біздің санамыз бен жүрегімізде мәңгі сақталады, ал Б. А. А. Г. туралы толық очерк жазылғанда, оның құрметті тізімі қазыналы тақта болады. Оның жетекшісі Гонконг бөлімі бақытты болды. Ол қабілетті, колониямен таныс және жеке тұлғасымен жарылқанған. Полковник Райд өте лайықты таңдау болды. Сонымен қатар, ол ресми тарихшы болуға лайық, ал оның кітабы үлкен қызығушылықпен күтіледі. Осы колония үшін Б. А. А. Г.-нің маңызды ерекшелігі – ол Гонконг болды. Интернированныйлар мен интернированный еместер арасында Гонконгтың рухани жәдігерлерін қай бөлім сақтағаны туралы бәсекелестік бар. Егер оккупация кезінде екі Гонконг мұнда қамалып қалған болса, онда үшінші Гонконг сыртта болды – тағы бір Гонконг уайымдап, қайғырып, күйінішпен. Соғыс аяқталғаннан кейін оның жұмысы бірден тоқтаған жоқ: төрт айдан бері персонал соғыстан кейінгі проблемаларды жоюға көмектесіп, көптеген ішкі қажеттіліктерді жанашырлықпен шешіп, қажетсіз азаптардың кек алуына қатысып келеді. Бұл бөлімнің қызмет көрсетуі Гонконгтың мақтанышы мен алғысына бөлейді. Ескеру қажет тағы бір жайт бар. Конг Конг Қытай емес және Қытай туралы аз біледі деген ескі мазақ. Гонконгтан қашып кеткендер және басқа жерден Б. А. А. Г.-мен жұмыс істеуге келгендер бұл кемшілікті едәуір жойды. Олар қазір Қытайды біледі. Олар нағыз қытайлармен тығыз байланыста жұмыс істеді, түсіністікке жетті. Олар елшілік ретінде оралады және қытайлық нәрселерге көбірек ынтымақтастық көзқарасын қалыптастыруға Гонконгты білім беруге одан әрі қызмет етуге міндетті. Егер Б. А. А. Г. толығымен таратылса, өте өкінішті болар еді: ол естелік қабіріне лайық және одан әлі жұмыс істеуге болады.
The officers of the B. A. A. G. were mainly European men with a Hong Kong connection, and the operative agents were mostly local Hong Kong men and women who offered their services, often at great risk, in occupied Hong Kong and outside, in the fight for the restoration of their home and freedom. Throughout the war the B. A. A. G. sent agents to gather intelligence – military, political and economic – about conditions in both Hong Kong and southern China. One important role was the provision of weather reports to the China Air Task Force of the United States Army Air Forces, who reciprocated by dropping medical supplies into the camps during raids. The agents' main role was to facilitate the escape of prisoners from Hong Kong; British, Commonwealth and Indian servicemen were then debriefed by B. A. A. G. staff and many subsequently rejoined the war effort. Many escaped Hong Kong Chinese joined the Hong Kong Volunteer Company, a unit formed by Ride which went on to fight in the Burma Campaign. The B. A. A. G. also gave medical and humanitarian assistance to civilians and military personnel in Southern China; the group's hospital gave medical treatment to some 30,000 Chinese annually. and during a famine in 1943, fed up to 6,000 people daily. At the close of the year, Colonel L. T. Ride said good bye to the men and women who have worked under him, in the British Army Aid Group, and this leave taking marked the official end of an organisation that Hong Kong cannot allow to die. Tired memories still recall the desolation that overwhelmed us at the surrender. Then, recovering, for a time we toughened again, sure that the Allies would return very soon. Then hopelessness again, lapsing into despair. We came to regard ourselves a little bitterly as the forgotten folk—until we learned of the B. A. A. G. and the British Consul at Macao. There, miraculously, were friends, rallying round, beckoning us, assuring, us, impatient at times, no doubt, at the slowness of our response, venturing dangerously close, planning, providing, infiltrating at much risk—a resurgence and a rescue service almost without parallel. We did not know them then as the B. A. A. G. It was sufficient to know that Hong Kong men were on the perimeter, that we had not been abandoned at all: and thousands who were able to get away have full cause for gratitude to the B. A. A. G. for ready, generous and efficient help. The work done by the B. A. A. G. was very varied, ranging from espionage organisation, and other contact making, to the assistance of refugees and displaced persons, conveyance of news to anxious relatives and friends, and even including “scorched earth” service when the enemy invaded the interior bases. The B. A. A. G. was so well organised and so well served that the knowledge abroad of conditions in Hong Kong was remarkably accurate and up to date. Though in conventional sense not a combat unit, its work, in the advanced sections, was highly dangerous. It is known now that many of its messengers and its agents in Hong Kong were caught and savagely put to torture and death. Their names will live in our minds and hearts; and when the full story of the B. A. A. G. is written its roll of honour will be a tablet to treasure. In its leader the Hong Kong unit was fortunate. Able, familiar with the Colony, and blessed with personality. Colonel Ride was a most appropriate choice. He is also well qualified to be the official historian, and his book will be awaited with keenest interest. To this Colony the essential virtue of our part of the B. A. A. G. is that it was Hong Kong. There is rivalry between interned and non interned as to which section was the custodian of the Hong Kong spiritual relics. If there were during the occupation two Kong Kongs marooned here, there was a third Hong Kong outside—another Hong Kong fretting, worrying and grieving. Nor did its work cease abruptly with the war’s end: for four months the personnel have been here helping to mop up the post war problems, dealing sympathetically with a host of domestic wants and participating in the avenging of unnecessary sufferings. The unit’s record of service is one for Hong Kong’s pride as well as its gratitude. There is another aspect which should not be overlooked. It is an old taunt that Kong Kong is not China and knows little of China. The Hong Kong folk who escaped, and those who returned from elsewhere to work with the B. A. A. G., have in appreciable degree removed that blemish. They now know China. They laboured in close association with the real Chinese, reaching understanding. They return as an embassy, and they have a further service to perform in educating Hong Kong to a more co operative conception of things Chinese. It will be a great pity if the B. A. A. G. should be completely dispersed: it has earned its shrine of remembrance and there is still work that it could do.