Манфред фон Браухич: «Күміс жебелердің» драйвері және автоспорт тарихы
Manfred von Brauchitsch
Манфред фон Браучитш – неміс автожарысының шебері (1905-2003). "Күміс жебелер" командасымен 3 Гран-при жеңісі, рекордтық уақыттары, және Еуропа чемпионаттарындағы жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Manfred Georg Rudolf von Brauchitsch (15 тамыз 1905 – 5 ақпан 2003) – неміс автожарысшысы, 1930 жылдары Гран-при автожарыстарының танымал "Күміс жебелері" командасы үшін «Mercedes Benz» автокөлігінде жарысқан.
German racing driver (1905–2003)
Manfred Georg Rudolf von Brauchitsch (15 August 1905 – 5 February 2003) was a German auto racing driver who drove for Mercedes Benz in the famous "Silver Arrows" of Grand Prix motor racing in the 1930s.
Жарыс мансабы
Браухитш үш Гран-приде жеңіске жетті: 1934 жылы ADAC Eifelrennen (онда Silver Arrows Mercedes жарыс машиналары алғаш рет пайда болды), 1937 жылы Монако Гран-приі (оның ең маңызды жеңісі деп есептеледі) және 1938 жылы Франция Гран-приі. 1937 жылғы Монако жарысындағы оның ең жылдам айналымы (1 минут 46,5 секунд, бұрынғы рекордтық уақыттан 11,9 секунд артық) 18 жыл бойы бұзылмаған рекордты орнатты. Ол 1937 және 1938 жылдары Еуропа чемпионатында екінші орынды екі рет алды, ал 1935 жылы үшінші орынға ие болды. Ол қызыл шлемімен және өкінішті тағдырымен белгілі болды, жеңіске жақын тұрғанда бірнеше Гран-приде жеңіліске ұшырады (кейбір деректер бойынша, кемінде бес рет). Оның ең әйгілі жеңілісі 1935 жылғы Германия Гран-приі болды, онда соңғы айналымда көшбасшы болғанда доңғалағы жарылып, Тацио Нуволари Альфа Ромео көлігімен жеңіске жетті – бұл оның ең атақты жеңістерінің бірі. Silver Arrows дәуірінде Гран-приді Mercedes немесе Auto Union көліктерінен өзге машинаның жеңіске ие болуы сирек кездесетін жағдай еді.
Brauchitsch won three Grands Prix the 1934 ADAC Eifelrennen which saw the first appearance of Silver Arrows Mercedes Race cars, the 1937 Monaco Grand Prix (considered his greatest victory), and the 1938 French Grand Prix. His fastest lap in the 1937 Monaco race (1 minute 46.5 seconds, 11.9 seconds faster than the old record lap) set a record that stood for 18 years. He was twice runner up in the European Championship, in 1937 and 1938, and finished third in 1935. He was noted for his red helmet and his bad luck, losing a number of other Grands Prix when he was on the very verge of winning (no less than five, by some counts). His most famous loss was the 1935 German Grand Prix, when a tire blew while he was leading the last lap, handing victory to Tazio Nuvolari in an Alfa Romeo in one of the latter's most famous victories one of the only times during the reign of the Silver Arrows when a Grand Prix was won by a car other than a Mercedes or Auto Union.
Жеке өмір
Браухич Гамбургте, әскери отбасында дүниеге келді (оның әйелі – екінші дүниежүзілік соғыстың танымал генералы Вальтер фон Браухичтің қызы). Оның Харальд деген ағасы болған. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Германия Рейхсверіне қабылданды, бірақ ауыр жазадан кейін 1928 жылы денсаулығына байланысты қызметтен босатылды. Жарыстарда алған көптеген жарақаттарының салдарынан, ол екінші дүниежүзілік соғыста әскери қызметке жарамсыз деп танылды. Соғыс жылдарында жұмыс істеген кезде ол өзінің алғашқы әйелі Гизеламен танысты. Ол Ұлттық-социалистік мотор корпусының мүшесі болды және Штурмфюрер шеніне ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс Германияда әскери шенеуніктердің ұлы немесе туыс болудың көп қозғалысы болған жоқ. Бірнеше сәтсіз кәсіпорыннан кейін Браухич Каракчолаға жүгінді, ол оған Оңтүстік Америкадағы байланыстарды ұсынды. Ол онда бейімделе алмады және ашуланып Батыс Германияға оралды, содан кейін Шығыс Германияның коммунистерінің мақсатына айналды. Тағы да жайлы таба алмаған ол Батыс Германияға қайтып келді, онда тұтқындалып, тыңшылық жасады деген айып тағылды. 1951 жылы ол түрмеге жабылып, кейін кепілдікпен босатылды. 1955 жылы кепілдік мерзімінде Браухич Шығыс Германияға қашып кетті, оның әйелі Гизела бір жыл бұрын өзіне-өзі қол жұмсаған еді. Ол Шығыс Германияның ұлттық автоспорт ұйымын басқарды және Олимпиадалық идеалды насихаттау қозғалысының президенті болды. Соңғысы оған 1988 жылы Халықаралық Олимпиада комитетінен Олимпиада орденін алуға мүмкіндік берді. Кейін Браухич Лизелотке үйленді, содан кейін олар Батыс Германияға кейде баруға рұқсат алды. 1987 жылы Герман Ланг қайтыс болғаннан кейін Браухич соғысқа дейінгі «Күміс жебе» жүргізушілерінің соңғы тірі мүшесі деп есептелді. Ол 2003 жылы Графенвартта қайтыс болды.
Brauchitsch was born in Hamburg, of an old military family (his uncle was the famous World War II general Walther von Brauchitsch). He had a brother, Harald. He entered the German Reichswehr after World War I, but after a serious accident he was invalided out in 1928. Due to his many racing injuries, he was rejected for military service in World War II. While working during the war, he met his first wife, Gisela. He became a member of the National Socialist Motor Corps, in which he held the rank of Sturmführer. Following World War II, being the son and nephew of military officers was not of much practical use in West Germany. After several failed businesses, Brauchitsch contacted Caracciola, who gave him contacts in South America. Unable to settle there, he returned to West Germany embittered and became a target for the communists of East Germany. Again unable to settle, he returned to West Germany, where he was arrested and charged with espionage. In 1951, he was jailed and then released on bail. During a bail period in 1955, Brauchitsch defected to East Germany; after his wife Gisela committed suicide a year earlier. He was put in charge of the East German national motor sport organisation, as well as becoming president of its movement to promote the Olympic ideal. The latter led to his being awarded the Olympic Order in 1988 by the International Olympic Committee. Brauchitsch later remarried, to Lieselotte, and they were permitted to visit West Germany occasionally. Following the death of Hermann Lang in 1987, Brauchitsch was regarded as the last surviving member of the pre war "Silver Arrow" drivers. He died in Gräfenwarth in 2003.