Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Беренгар II (900 – 4 тамыз 966) – 950 жылдан 961 жылы тақтан түсірілгенге дейін Италия королі болды. Ол Анскарид және Унруочинг әулеттерінің ұрпағы және анасының әкесі Беренгар I-нің құрметіне аталған. Шамамен 923 жылы әкесінен кейін Иврея маргравы болды (содан бері оны көбінесе Ивреялық Беренгар деп атайды), ал 940 жылдан кейін Хью және Лотар II корольдарына қарсы аристократиялық оппозицияны жетектеді. 950 жылы ол соңғысының орнын басып, ұлы Адалбертті серік патша ретінде тағына отырғызды. 952 жылы Германияның Отон I-нің үстемдігін мойындады, бірақ кейін оған қарсы бүлікке қатысты. 960 жылы Папа мемлекеттеріне шабуыл жасады, ал келесі жылы оның патшалығы Отонмен басып алынды. Беренгар 964 жылға дейін қашып жүрді, содан кейін ұсталды. Ол екі жылдан соң Германияда түрмеде қайтыс болды.
Berengar II ( 900 – 4 August 966) was the King of Italy from 950 until his deposition in 961. He was a scion of the Anscarid and Unruoching dynasties, and was named after his maternal grandfather, Berengar I. He succeeded his father as Margrave of Ivrea around 923 (whence he is often known as Berengar of Ivrea), and after 940 led the aristocratic opposition to kings Hugh and Lothair II. In 950 he succeeded the latter and had his son, Adalbert crowned as his co ruler. In 952 he recognised the suzerainty of Otto I of Germany, but he later joined a revolt against him. In 960 he invaded the Papal States, and the next year his kingdom was conquered by Otto. Berengar remained at large until his surrender in 964. He died imprisoned in Germany two years later.
Иврея туралы шешім (92350)
Беренгар Ивреялық маркграф Адалберт I мен оның әйелі Фриулидің Гизеласының, Италияның Анруокинг патшасы Беренгар I-нің қызының ұлы болды. Ол шамамен 923 жылы әкесінің орнын басып, Босоның Тоскана марграфы Босоның қызы және Италия королі Югоның немересі Виллаға үйленді. Павиядағы Беренгардың сарайында өскен Кремоналық жазбагер Лютпранд оның мінез-құлқы туралы бірнеше ерекше еске алатын әңгімелер келтіреді. 940 жылы Беренгар итальяндық ақсүйектердің көтерілісін басқарып, өзінің аралас ағасының билігіне қарсы шықты. Патшаның жас ұлы Лотардың ескертуімен, Гюгтың вассалдарының шабуылынан қашу үшін, ол Германия королі Отто I сарайына қашуға мәжбүр болды. Отто тарап алудан жалтарды; алайда, 945 жылы Беренгар жергілікті ақсүйектермен қарсы алынып, жалдамалы әскерлермен Италияға оралды. Гюг жеңіліп, Арльге кетіп қалды, ал оның орнын Лотар басты. Беренгардың сәтті көтерілісінен бастап Италия Корольдігінің барлық нақты билігі мен ықпалы оның қолына шоғырланды, ал Гюгтың ұлы Лотар тек атақты патша болды. Лотардың қысқа билігі 950 жылы ерте қайтыс болуымен аяқталды, болжам бойынша уланудан.
Berengar was a son of Margrave Adalbert I of Ivrea and his wife Gisela of Friuli, daughter of the Unruoching king Berengar I of Italy. He succeeded his father as margrave about 923 and married Willa, daughter of the Bosonid margrave Boso of Tuscany and niece of King Hugh of Italy. The chronicler Liutprand of Cremona, raised at Berengar's court at Pavia, gives several particularly vivid accounts of her character. About 940 Berengar led a revolt of Italian nobles against the rule of his uncle. To evade an assault by Hugh's liensmen, he, forewarned by the king's young son Lothair, had to flee to the court of King Otto I of Germany. Otto avoided taking sides; nevertheless, in 945 Berengar was able to return to Italy with hired troops, welcomed by the local nobility. Hugh was defeated and retired to Arles, and he was nominally succeeded by Lothair. From the time of Berengar's successful uprising, all real power and patronage in the Kingdom of Italy was concentrated in his hands, with Hugh's son Lothair as titular king. Lothair's brief reign ended upon his early death in 950, presumably poisoned.
Италияға билік ету (950-61)
Беренгар содан кейін ұлы Адалбертпен бірге патшалық атағын қабылдады және Павияда Сан-Микеле-Маджоре базиликасында таж кигізілді. Ол өзінің патшалығын Лотардың жесірі Аделаидаға, соңғы үш итальян патшасының қызы, келіні және жесіріне Адалбертке үйленуге мәжбүрлеу арқылы заңдыландыруға тырысты. Алайда, жас әйел мүжілді қарсылық танытты, содан кейін Беренгар оны Гарда қамалына қамап қойды, және Беренгардың әйелі Вилла оған қатыгездік көрсеткен деген қауесет тарады. Каносса графы Адалберт Атоның көмегімен ол қашып, Германия королі Оттоннан қорғау сұрады. 946 жылдан бері жесір қалған Оттон Ломбардияның темір тәжін алуға мүмкіндік алды: Аделаиданың араласу туралы өтініші оның 951 жылы Италияға жорық ұйымдастыруына себеп болды. Беренгар Сан-Маринода бекініп қалды, ал Оттон итальяндық ақсүйектердің құрметін алып, Аделаидаға өзі үйленді және Ломбардтардың патшасы атағын алды. Ол кейін Германияға оралып, күйеу баласы Конрадты Павияда итальяндық регент етіп тағайындады. Конрадтың арқылы Беренгар 952 жылы Аугсбургтегі рейхстагқа келіп, Оттонға адалдық серт берді. Ол және оның ұлы Адалберт Оттонның вассалдары ретінде Италия патшалары болып қалды, бірақ олар бұрынғы Фриули маршының аумағын оған беруге мәжбүр болды, оны неміс патшасы өзінің кіші інісі Бавария герцогы Генрих I-ге Верона императорлық маршы ретінде тапсырды. 953 жылы Оттон ұлы, Швабия герцогы Людольфтің көтерілісін басуға мәжбүр болғанда, Беренгар Верона маршына шабуыл жасап, граф Адалберт Атоның Каносса қамалын қоршауға алды.
Berengar then assumed the royal title with his son Adalbert as co ruler and were crowned in Pavia, in the Basilica of San Michele Maggiore. He attempted to legitimize his kingship by forcing Lothair's widow Adelaide, the respective daughter, daughter in law, and widow of the last three Italian kings, into marriage with Adalbert. However, the young woman fiercely refused, whereafter Berengar had her imprisoned at Garda Castle, allegedly mistreated by Berengar's wife Willa. With the help of Count Adalbert Atto of Canossa she managed to flee and entreated the protection of King Otto of Germany. Otto, himself a widower since 946, took the occasion to gain the Iron Crown of Lombardy: Adelaide's requests for intervention resulted in his 951 invasion of Italy. Berengar had to entrench himself at San Marino, while Otto received the homage of the Italian nobility, married Adelaide himself, and assumed the title of a King of the Lombards. He afterwards returned to Germany, appointing his son in law Conrad Italian regent at Pavia. Berengar by Conrad's agency appeared at the 952 Reichstag in Augsburg and paid homage to Otto. He and his son Adalbert remained Italian kings as Otto's vassals, though they had to cede the territory of the former March of Friuli to him, which the German king enfeoffed to his younger brother Duke Henry I of Bavaria as the Imperial March of Verona. When Otto had to deal with the revolt of his son, Duke Liudolf of Swabia in 953, Berengar attacked the Veronese march and also laid siege to Count Adalbert Atto's Canossa Castle.
Бақылаудан айрылу және өлім (96166)
960 жылы Беренгар папа Иоанн XII басшылығымен Папалық мемлекеттерге шабуыл жасады. Папаның шақыруымен король Отто, Киелі Рим императоры болып тәж киюді мақсат ете отырып, тағы да Италияға жорық жасады. Беренгардың әскері оны тастап кетті, ал Отто 961 жылғы Рождествоға дейін Павияны иеленді және Беренгарды тақтан түсірді деп жариялады. Ол Римге барып, 962 жылдың 2 ақпанында император болып сайланды. Содан кейін ол Сан-Леода қоршауға алынған Беренгарға қарсы қайта шабуыл жасады. Осы уақытта папа Иоанн Беренгардың ұлы Адалбертпен келіссөздер жүргізді, бұл 963 жылы Оттоның Римге келуіне әкеп соқты, онда ол папаны қызметтен босатып, папа Лев VIII сайлады. Келесі жылы Беренгар Оттоның әскеріне толыққанды бас берді; ол Германияның Бамберг қаласында түрмеге қамалды, ол жерде 966 жылдың тамызында қайтыс болды. Оның әйелі Вилла өмірінің соңына дейін неміс монастырінде өтті.
In 960, Berengar invaded the Papal States under Pope John XII, on whose appeal finally King Otto, aiming at his coronation as Holy Roman Emperor, again marched against Italy. Berengar's troops deserted him and Otto by Christmas 961 had taken Pavia by default and declared Berengar deposed. He proceeded to Rome, where he was crowned emperor on 2 February 962. He then once more turned against Berengar, who was besieged at San Leo. Meanwhile, Pope John had entered into negotiations with Berengar's son Adalbert, which in 963 caused Otto to move into Rome, where he deposed the pope and had Pope Leo VIII elected. The next year, Berengar finally surrendered to Otto's forces; he was imprisoned at Bamberg in Germany, where he died in August 966. His wife Willa spent the rest of her life in a German nunnery.