Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық философ (1929–2020)
Italian philosopher (1929–2020)
Эмануэле Северино (26 ақпан 1929 – 17 қаңтар 2020) – итальян философы.
Emanuele Severino (26 February 1929 – 17 January 2020) was an Italian philosopher.
Өмірбаян
Северино Брешия университетінде оқыды және Густаво Бонтадинидің жетекшілігімен Павия университетінде Мартин Хайдеггер және метафизика тақырыбындағы алғашқы итальяндық диссертациясын қорғады. Кейіннен Северино 1970 жылы Бонтадиниден ашық түрде бас тартып, екеуі де Милан қаласындағы Әулие Жүрек католик университетінің (Università Cattolica del Sacro Cuore) оқытушылары болып жұмыс істеген кезде бұл оқиға орын алды. Оның жас кезінде Әулие Жүрек католик университетінде студенті болған кардинал Анджело Скола кейіннен Милан архиепископы болды. Северино бірнеше жыл Венеция университетінде де оқытушылық қызмет атқарды. Өзінің неопарменидизм деп аталатын философиялық ұстанымының арқасында Северино "алысқа барушы" және "20 ғасырда Хайдеггермен салыстыруға болатын жалғыз философ" (Массимо Каччари) деп есептелді. 1970 жылы Иман туралы доктрина жөніндегі Конгрегация Севериноның идеялары христиан дінімен үйлесімсіз деп шешті, себебі Севериноның "барлық нәрсенің мәңгілігі" сенімі Жаратушы Құдайдың болуын жоққа шығарды. Северино Италия Республикасының Президентінен "Мәдениетке сіңірген қызметі үшін Республиканың алтын медалін" (Medaglia d’oro della Repubblica per i Benemeriti della Cultura) алды. 2019 жылдың сәуір айында Севериноға Италияның сол кездегі премьер-министрі Джузеппе Конте сұхбат берді және оны халықаралық деңгейде теориялық философияның маңызды орталығы деп атады. Северино 2020 жылдың қаңтар айында өкпе ауруынан қайтыс болды.
Severino studied at the University of Brescia and graduated at the University of Pavia under Gustavo Bontadini with the first Italian dissertation on Martin Heidegger and the Metaphysics. Subsequently, Severino broke publicly from Bontadini in 1970 while both were members of faculty of the Università Cattolica del Sacro Cuore in Milan. A student of his as a young man at the Università Cattolica del Sacro Cuore was Cardinal Angelo Scola, who later served as Archbishop of Milan. Severino spent a number of years on the faculty of the University of Venice as well. Because of his original philosophical position, the so called neoparmenidism, Severino was claimed to be "a giant" and "the only philosopher who in the 20th century can be compared to Heidegger" (Massimo Cacciari). In 1970, the Congregation for the Doctrine of the Faith ruled that Severino's ideas were not compatible with Christianity as the basis of Severino's belief in "the eternity of all being", a belief said to eliminate a Creator God. Severino received from the President of the Italian Republic the "Golden medal of the Republic for culture merits" (Medaglia d’oro della Repubblica per i Benemeriti della Cultura). In April 2019, Severino was interviewed by the then Italian premier Giuseppe Conte who defined him a focal point of the theoretical philosophy at an international level. Severino died in January 2020 due to a lung disease.
Барлық тіршілік иелерінің мәңгілігі
Северино Платон мен Аристотельден бастау алған және қазіргі заманда Хайдеггер де жұмыс істеген ежелгі мәселені, яғни Барлықты қарастырады. Северино үшін бүгінгі күнге дейін қалыптасқан барлық философиялар бір ғана түбіртектік қателікпен сипатталады – гректердің болу (жанға айналу) түсінігіне сенім. Шындығында, ежелгі гректерден бері, барлық нәрсе (немесе кез келген нәрсе) ештен пайда болып, уақытша ғана барлыққа ие болып, содан кейін қайтадан ештеңеге айналады деп есептелді. Северино Барлық пен Барлық емес арасындағы толық қарама-қайшылықты ойша зерделеп, екі ұғымның арасында ортақ ештеңе жоқ екенін ескере отырып, Барлықтың тек қана өзгермейтін, өзінен басқа ешбір нәрсемен өзгертілмейтін күйде қалуы мүмкін екенін анық деп санайды. Осылайша, Барлық – барлықтың толық жиынтығы болғандықтан, одан өзге ешбір нәрсе Барлыққа ие бола алмайды (Северино осылайша Хайдеггер ұсынған онтологиялық айырмашылық тұжырымын жоққа шығарады). Сондықтан Северино үшін философия тарихының барлығы Барлықтың ештеңеге айналуы мүмкін деген бұрыс сенімге негізделген.
Severino confronts an ancient problem, rooted in Plato and Aristotle and taken up in the modern era by Heidegger, that of Being. For Severino, all the philosophies which have been formed up to now are characterised by one fundamental error, faith in the Greek sense of becoming. Indeed, since the ancient Greeks, a being (or anything which is) has been considered as coming from nothing, granted existence temporarily, and then returning into nothing. Severino, reflecting on the absolute opposition between Being and non Being, given that between the two terms there is nothing in common, considers it evident that being can only remain constantly unchanging, not being changed by anything which is not itself. Thus, since Being is the totality of what exists, there can be nothing else besides it endowed with existence (Severino thereby refutes the concept of ontological difference as put forward by Heidegger). For Severino, therefore, the entire history of philosophy is based on the erroneous conviction that Being can become nothing.
Атақты түлектер
Оның көрнекті түлектерінің арасында мына итальяндық философтар болды: масон Умберто Галимберти, Луиджи Руггиу (1939 жылы туған), Кармело Вигна (1940 жылы туған), Марио Руггенини (1940–2021), Сальваторе Натоли (1942 жылы туған), Итало Валент (1944–2003), Луиджи Веро Тарка (1947 жылы туған), Луиджи Лентини, Джорджио Брайанезе (1958–2021), Массимо Дона (1952 жылы туған).
Among his notable alumni there were the following Italian philosophers: the Freemason Umberto Galimberti, Luigi Ruggiu (born 1939), Carmelo Vigna (born 1940), Mario Ruggenini (1940–2021), Salvatore Natoli (born 1942), Italo Valent (1944–2003), Luigi Vero Tarca (born 1947), Luigi Lentini, Giorgio Brianese (1958–2021), Massimo Donà (born 1952).
Сындар
Мартин Хайдеггер Римде Корнелио Фабромен сөйлескен кезде Севериноның «Парменидке оралу» («Ritornare a Parmenide») туралы былай деді: «Северино менің Dasein-імді мұздатып тастады!» Одан да ертерек, Хайдеггердің жұмыс жазбаларында жас Севериноны Мартин Хайдеггердің қалай бақылап отырғаны көрсетілген (Франческо Альфери мен Фридрих фон Херманның зерттеуінен). Севериноны математик және логик Пьерджо Одифредди сынға алды, бұл Севериноның өзі Одифреддидің бір еңбегіне жасаған сынынан кейін болды, атап айтқанда, Бертран Расселдің «Салыстырмалылық ABC» итальяндық басылымына жазылған кіріспеде, Севериноның пікірінше, көптеген философтар (Севериноның өзі, Хайдеггер, Крос және Делёз сияқты) дұрыс емес, «көлемді» келтірілген; математик керісінше, Севериноны ғылымның маңыздылығын ескермегендігі үшін айыптады (Крос және Джентиль сияқты неоидеалистер де осы қателікке ұшыраған), ал өткеннің ұлы философтары кейбір теорияларды терең зерттеген (Кант, Ницше және математик болған Декарт мысал келтіріледі). Северино мен Алессандро Ди Кьяра арасындағы «Адамнан тыс және Құдайдан тыс» («Oltre l'uomo e oltre Dio», 2002) диалогында қажеттілік философиясы еркіндік философиясымен салыстырылады. Теориялық философия бойынша көптеген еңбектердің авторы Альдо Стелла оның ой-пікіріне қатысты маңызды сынға тоқталды, олар, әсіресе, «Түпкі құрылым» («La struttura originaria») деп аталатын екі томдық еңбекте көрініс тапқан. Севериноны сынға алған академиялық емес ойшылдардың арасында Марко Пеллегрино бар, ол оны қайшылықтар принципін дұрыс қолданбағаны үшін айыптайды. Әйгілі дін қызметкері Батиста Мондиннің айтуынша, Северино болмысты тұлғамен теңестіріп, соңғысына бұрынғысының ерекше қасиеттерін – мәңгілік пен өзгермейтіндік сияқтыларын таңды. Күнделікті тәжірибе осы тезиске қайшы келеді. Философ Сосио Дьяметтаның пікірінше, Северино трагикалық түрде жалған мистик рөлін сомдады, ол мәңгілік экстаз күйінде өмір сүрді, ондаған кітаптарында өзінің қарсы тұратынынан – болудан және жоқтан қорқа алмайтын қуанышты және салтанатты болмысты сипаттады. Әдеби сыншы Альфонсо Берардинелли Севериноның болмыс және болу туралы дәстүрлі тезисті жаңадан ашпағанын, керісінше, оны тек көрініс ретінде ұсынғанын, және өзін Батыс ойшылдарының барлығынан жоғары қойғанын айтады.
Martin Heidegger, while talking with Cornelio Fabro in Rome, said about Severino's "Returning to Parmenides" ("Ritornare a Parmenide"): "Severino has immobilized my Dasein!" Even much earlier, some Heideggerian working notes testify how Martin Heidegger followed the very young Severino (from a study by Francesco Alfieri and Friedrich von Herrmann). Severino was criticized by the mathematician and logician Piergiorgio Odifreddi, in response to a critical assessment by Severino himself of one of Odifreddi's works, namely the introduction written for the Italian edition of Bertrand Russell's The ABC of Relativity where a number of philosophers (including Severino himself, Heidegger, Croce and Deleuze) were quoted, according to Severino in an incongruous and "bulk" manner; instead, the mathematician accused Severino of not considering the importance of science (as neoidealists already did, such as Croce and Gentile), unlike great philosophers of the past who had studied certain theories in depth (giving the example of Kant, Nietzsche and Descartes, a mathematician himself). In the dialogue between Severino and Alessandro Di Chiara, Beyond Man and Beyond God ("Oltre l'uomo e oltre Dio ", 2002), the philosophy of necessity is contrasted with the philosophy of freedom. Aldo Stella, author of numerous works on theoretical philosophy, has addressed relevant criticisms of his thought, which find expression, in particular, in two volumes devoted to The Original Structure ("La struttura originaria"). Among the non academic thinkers who have criticized Severino is Marco Pellegrino, who reproaches him for his incorrect use of the principle of non contradiction. According to Father Battista Mondin, Severino arbitrarily identified being with entity, attributing to the latter the exclusive properties of the former, including eternity and immutability. Everyday experience contradicts this thesis. According to the philosopher Sossio Giametta, Severino tragically posed as a fake mystic who lived in a perpetual state of ecstasy, describing in dozens of books the joyful and glorious Being that has nothing to fear from its opposite, the becoming and nothingness. According to the literary critic Alfonso Berardinelli, Severino merely reproposed the usual thesis of being and becoming as mere appearance, placing himself above all thinkers of the Western tradition.