Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық фольклоршы (1850–1928)
British folklorist (1850–1928)
Джесси Лейдлей Уэстон (28 желтоқсан 1850 – 29 қыркүйек 1928) – ағылшын тәуелсіз ғалымы, ортағасырлық зерттеуші және фольклоршы, негізінен ортағасырлық Артур туралы мәтіндерді зерттеген.
Jessie Laidlay Weston (28 December 1850 – 29 September 1928) was an English independent scholar, medievalist and folklorist, working mainly on mediaeval Arthurian texts.
Ерте өмір
Уэстон – Уильям Уэстонның қызы, шай саудагері және Салтерс компаниясының мүшесі, оның екінші әйелі Сара Бертон болған. Оның аты алғашқы әйелі Джессика Лейдлейдің құрметіне қойылған. Сара тағы екі қыз туғаннан кейін, Джесси шамамен жеті жасқа келгенде қайтыс болды. Уильям Клара Кингке қайта үйленді, одан тағы бес бала дүниеге келді. Ересек балалары Суррейде, ал кіші ұлы Кларенс Кентте туды. Джесси, оның қарындасы Фрэнсис және ағасы Кларенс кейін Борнмутқа көшіп, Джесси сол жерде жазушылық жолын бастады және шамамен 1903 жылға дейін тұрды. Оның Лансдаун Роудтағы 65-үйі 2010 жылға дейін сақталған. Джесси Гальденхаймда, содан кейін Францияның Парижі қаласында Гастон Паристен дәріс алды. Ол сондай-ақ Кристалл Палас өнер мектебінде оқыды.
Weston was the daughter of William Weston, a tea merchant and member of the Salters' Company, and his second wife, Sarah Burton, and named after his first wife Jessica Laidlay. Sarah, after giving birth to two more daughters died when Jessie was about seven. William remarried Clara King who gave birth to five more children. The elder siblings were born in Surrey, but youngest son Clarence was born in Kent. Jessie, her sister Frances and brother Clarence later moved to Bournemouth, where Jessie began her writing career, remaining there until around 1903. Her home at 65 Lansdowne Road still stands, as of 2010. Jessie studied in Hildesheim then Paris, France under Gaston Paris. She also studied at the Crystal Palace School of Art.
Мансап
Оның ең танымал еңбегі – From Ritual to Romance (1920). Онда ол Джеймс Джордж Фрейзерге сүйенген талдау жасап, Грааль аңызының христиандық немесе кельттік көздерінен бұрынғы пайда болуын дәлелдеді, бұл сол кездегі дәстүрлі пікірлерге қайшы келді. Оны Т. С. Элиот өзінің "Шөл дала" (1922) поэмасына жазған түсіндірмелерінде сілтеме ретінде келтірді және осы поэманың екі маңызды шабытының бірі – Джеймс Фрейзердің "Алтын тармақ" еңбегімен бірге атады. Элиот кейіннен "Сынның шекаралары" (1956) атты лекциясында, бастапқы ниетінің өзінің жұмысын плагиаттау деп айыптаған бұрынғы сынға қарсы тұру үшін пайдаланған сілтемелерді ғана қосу болғанын айтты. Баспагер поэманың кітап түріндегі көлемін арттыру үшін кеңейтілген түсіндірмелерді сұрады, ал Элиот оларды "жалған ғылым" деп атады. Бұл сонымен қатар Ф. Л. Лукастың Элиоттың поэмасын жамандаған рецензиясында оны теософист деп мойндамауына себеп болды. Ол Грааль іздеуін мистикалық және жеке танылумен байланыстырып, антропологиялық тұрғыдан жаңа көзқарас қосты, бұл 1920 жылдары кең таралды. Ричард Барбердің "Қасиетті Грааль: қиял мен сенім" кітабында айтылғандай, "Шөл дала" тақырыбы Грааль романстарында циклдің соңғы туындыларына дейін маңызды рөл атқармайды, ал құнарлылыққа жасалған баса назар "20 ғасыр әдебиетін шындыққа сай келмейтін деңгейде мазалаған интерпретация" болып табылады. Бұл кітап "Апокалипсис" фильмінде Курц кейіпкері сақтайтын кітаптардың арасында, "Алтын тармақпен" бірге көрсетіледі, олар Элиоттың "Шөл дала" үшін басты шабыт көзі болған еңбектер. Вестонның Грааль тақырыбындағы еңбегі "Ритуалдан романсқа дейін" жарық көргеннен бері қиялға берілген болжам ретінде сынға ұшырады (тіпті бір кезде оны қолдаған Роджер Шерман Лумис та кейіннен оның гипотезасынан бас тартты), бірақ оның көптеген ортағасырлық романстардың басылымдары құнды аудармалар ретінде жоғары бағаланды. Джанет Грейсонның "Джесси Уэстонды іздеу" атты өмірбаяны "Артур әдебиеті", 11-томда (1992) жарияланды.
Her best known work is From Ritual to Romance (1920). In it she brought to bear an analysis harking back to James George Frazer on the Grail legend, arguing for origins earlier than the Christian or Celtic sources conventionally discussed at the time. It was cited by T. S. Eliot in his notes to The Waste Land (1922), and mentioned as one of two chief inspirations for the poem along with James Frazer's The Golden Bough. Eliot later said, in his lecture "The Frontiers of Criticism" (1956), that his original intention was merely to add the references he had employed, to counter earlier criticisms of his work as plagiarising. More extensive notes were requested by the publisher to bulk out the length of the poem in book form, and Eliot called them "bogus scholarship". It also caused her to be dismissed as a theosophist by F. L. Lucas, in a hostile review of Eliot's poem. The interpretation of the Grail quest as mystical and connected to self realisation, which she added to the anthropological layer of reading, was to become increasingly popular during the 1920s. According to Richard Barber in The Holy Grail: Imagination and Belief, the Wasteland as theme in the Grail romances is of minor importance until the last works of the cycle, and the emphasis on fertility is "an interpretation which has haunted twentieth century literature to a degree quite disproportionate to its basis in fact". The book appears in the film Apocalypse Now amongst those kept by the character Kurtz, along with The Golden Bough, these being the two books Eliot cited as his chief inspirations for The Waste Land. While Weston's work on the Grail theme has been derided as fanciful speculation in the years since the publication of From Ritual to Romance (even one time supporter Roger Sherman Loomis eventually abandoned her hypothesis), her editions of numerous medieval romances have been commended as valuable translations. A biography "In Quest of Jessie Weston" by Janet Grayson appears in Arthurian Literature, Vol. 11 (1992).