Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мемлекеттік емес ұйым
Intergovernmental organization
Атлантикалық тундыларды қорғау жөніндегі халықаралық комиссия (ICCAT) – Атлантика мұхиты мен оған іргелес теңіздердегі тунды және тунға ұқсас түрлерді басқару және қорғауға жауапты тунды аймақтық балық шаруашылығын басқару ұйымы. Ұйым 1966 жылы Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласында өткен конференцияда құрылды және ағылшын, француз және испан тілдерінде жұмыс істейді. Ғалымдар ұйымды тунец балық аулаудың тұрақтылығын сақтауға қатысты қайта-қайта сәтсіздікке ұшырағаны үшін, тұрақты түрде шамадан тыс балық аулауды қолдағандығы үшін қатты сынға алды. Ішкі сараптамада ICCAT-тің Атлантиканың шығыс бөлігіндегі көк тунец балық аулау саясаты "балық шаруашылығын басқарудың қиындығы" және "халықаралық ұят" деп бағаланды. Табиғат қорғаушылар ICCAT-ті "Барлық тунды аулау жөніндегі халықаралық құпия келісім" деп атайды. Дегенмен, соңғы жылдары ұйым жаңа бағытқа бет бұрып жатқандай. Оның басқаруындағы ең танымал түр – шығыс көк тунецтің қалпына келтіру жоспары қатаң түрде қабылданды. Оның соңғы нәтижесін бағалау әлі ерте, бірақ алғашқы көрсеткіштер көңіл көтеріп тұр. Жалпы алғанда, ICCAT-тің келісімшарт жасасқан тараптары ұйымды дұрыс ғылыми деректерге сүйенуге, талаптарды қатаң сақтауға және тиімді басқару үлгісін ұстануға бағыттауға келіскен сияқты.
The International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas (ICCAT) is a tuna regional fishery management organisation, responsible for the management and conservation of tuna and tuna like species in the Atlantic Ocean and adjacent seas. The organization was established in 1966, at a conference in Rio de Janeiro, Brazil, and operates in English, French and Spanish. The organisation has been strongly criticised by scientists for its repeated failure to conserve the sustainability of the tuna fishery by consistently supporting over fishing – an internal review branded ICCAT's policies on the eastern Atlantic bluefin tuna fishery a "travesty of fisheries management", and an "international disgrace". Conservationists often refer to ICCAT as "The International Conspiracy to Catch All Tuna". However, in recent years the organization seems to be turning around. For the most iconic species within its management, the Eastern Bluefin Tuna, a very strict recovery plan was adopted. It is too early to judge its final outcome, but initial indications are encouraging. In general, ICCAT contracting parties seem to have agreed to steer the organization into a direction of relying on sound science, insisting on compliance and following a good governance model.
Басқарылатын түрлер
Туна және тунаға ұқсас балықтар жоғары деңгейде көшіп-қонып жүреді, ал олардың қоры көптеген халықаралық шекараларды кесіп өтеді. ICCAT 30 түрдің басқаруына қатысады, оның ішінде Атлантикалық көк туна (Thunnus thynnus thynnus), сары туна (T. albacares), ақ туна (T. alalunga) және үлкенкөзді туна (T. obesus); қоңыраулы балықтардан семсер балық (Xiphias gladius), ақ марлин (Tetrapturus albidus), көк марлин (Makaira nigricans), желкен балық (Istiophorus albicans); макрельдер, мысалы, дақты испан макрелі (Scomberomorus maculatus) және король макрелі (S. cavalla); сондай-ақ, skipjack тунасы (Katsuwonus pelamis) сияқты шағын туналар бар.
Tuna and tuna like fishes are highly migratory, and stocks cross numerous international boundaries. ICCAT is involved in management of 30 species, including the Atlantic bluefin (Thunnus thynnus thynnus), yellowfin (T. albacares), albacore (T. alalunga) and bigeye tuna (T. obesus); from the billfishes, swordfish (Xiphias gladius), white marlin (Tetrapturus albidus), blue marlin (Makaira nigricans), sailfish (Istiophorus albicans); mackerels such as spotted Spanish mackerel (Scomberomorus maculatus) and king mackerel (S. cavalla); and, small tunas like skipjack tuna (Katsuwonus pelamis).
ICCAT жүргізген жұмыс
ICCAT-қа қатысатын ғалымдар биометрия, балық шаруашылығы экологиясы және океанография салаларында зерттеулер жүргізеді, олардың басты назарында балық аулаудың тунец қорларының молдығына тигізетін әсері тұрады. Олар сондай-ақ ресурстарды басқару шарттарына қатысты балық шаруашылығы статистикасын жинап, талдайды. ICCAT Атлантика мұхиты және оны қоршаған аймақтарда тунец балығы аулау кезінде кездесетін (әсіресе акулалар) және басқа халықаралық балық шаруашылығы ұйымдары зерттемейтін басқа балық түрлері туралы деректерді жинау және талдау жұмыстарында да қатысады. Мүше елдер ұсынған балық шаруашылығы статистикасы және қорларды бағалау сияқты ғылыми және басқа да ақпараттар негізінде Комиссия жыл сайын тағамдық және басқа да мақсаттар үшін ең жоғары тұрақты аулау деңгейін қамтамасыз ететін мақсатты қорларды сақтауға және басқаруға бағытталған шараларды қабылдайды.
Scientists participating in ICCAT carry out studies on biometry, fisheries ecology, and oceanography, focusing on the effects of fishing on tuna stock abundance. They also collect and analyse fisheries statistics which are relative to conditions the management of resources. ICCAT is also involved in work on data for other fish species that are caught during tuna fishing ("bycatch" – principally sharks) in the Atlantic and surrounding area, and which are not investigated by another international fishery organization. Based on scientific and other information, such as fishery statistics and stock assessments provided by members, each year the Commission decides on conservation and management measures aimed at maintaining target stocks at levels that permit the maximum sustainable catch for food and other purposes.
Сын
ICCAT-ті қоршаған ортаны қорғау ұйымдары түрлерді ұзақ мерзімді сақтау есебінен балықшыларға басымдық беретін қысқа мерзімді саясаты үшін жиі сынап жатады. 2008 жылдың қарашасында ICCAT өз ғалымдарының Атлантикалық көк туның квотасы жылына 15 000 тоннадан аспауы керек деген кеңесін қабылдамады – бұл көрсеткіш ең жоғары тұрақты өнімділік деңгейі ретінде анықталған еді. Оның орнына квота 22 000 тоннаға белгіленді. Ұйымның өзі тапсырыс берген тәуелсіз сараптама нәтижесінде, Атлантиканың шығысындағы көк ту балық аулауына қатысты олардың саясаты «балық шаруашылығын басқарудың әрекетсіздігі» және «халықаралық ұят» деп бағаланды. 2009 жылдың қарашасында ICCAT ғылыми кеңесшілері Атлантикалық көк тудың халықаралық саудасына толық тыйым салудың қажеттігін, көк ту популяциясының бастапқы көлемінен 15%-дан азайғанын негізге ала отырып, жариялады. Бірақ сол айдың соңында ICCAT жылына 13 500 тонна көлемінде аулау квотасын ұсынды. Бұл экологиялық ұйымдар тарапынан қатысты сынға ұшырады және Атлантикалық көк ту балық аулауын реттеудің балама әдістерін, мысалы, CITES бойынша қорғауды талап етуге себеп болды. «Пью» қоршаған орта жөніндегі тобының халықаралық саясат директоры Сьюзан Либерман: «Халықаралық Атлантикалық туларды сақтау комиссиясы құрылғаннан бері, оның аталымынан көрінетіндей сақтау этикасы емес, қысқа мерзімді коммерциялық балық аулау мүдделерімен басқарылуда. ICCAT-тың іс-әрекеттері мен әрекетсіздігі осы мәселелерді жойылып бара жатқан түрлердің халықаралық саудасы туралы CITES конвенциясына көтеру қажеттігін көрсетеді. ICCAT балық шаруашылығын басқарушылары өздері басқаруға тиіс негізгі ресурстарды ұзақ мерзімді сақтауға аз қызығушылық танытты. Енді ICCAT қамтамасыз ете алмаған қажетті қорғанысты іздеу үшін басқа органдарға жүгіну уақыты келді». АҚШ Ұлттық мұхитты зерттеу және атмосфера басқармасы (NOAA) жаңа келісімнің «қазіргі ережелерге қарағанда жақсырақ болғанымен, балықтың немесе балық шаруашылығының ұзақ мерзімді өміршеңдігіне кепілдік беруге жеткіліксіз» деп, қатты сын айтқан мәлімдеме жасады.
ICCAT is widely criticised by environmental bodies for having short term policies that favour fisherman over the long term conservation of the species. In November 2008, ICCAT ignored the advice of their scientists that quotas for Atlantic bluefin tuna should not exceed 15,000 tonnes per year – which had been determined as the maximum sustainable yield – and instead set quotas at 22,000 tonnes. An independent review of ICCAT, commissioned by the organisation themselves, concluded that their policies on the eastern Atlantic bluefin tuna fishery are a "travesty of fisheries management", and an "international disgrace". In November 2009, ICCAT's scientific advisors announced that a total ban on international trade in Atlantic bluefin tuna was justified, based on the decline in the bluefin fishery population to less than 15% of its original size. However, later in the same month, ICCAT recommended catch quotas of 13,500 tonnes per year. This was met by sharp criticisms from environmental organisations, and prompted calls for alternative methods to regulate Atlantic bluefin fisheries, such as protection under CITES. Susan Lieberman, Director of International Policy for the Pew Environment Group said Since its inception, the International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas has been driven by short term commercial fishing interests, not the conservation ethic implied by its name ICCAT's actions and inactions highlight the need to take these issues to CITES—the Convention on International Trade in Endangered Species. The ICCAT fisheries managers have shown scant interest in the long term preservation of the key resources they are supposed to manage. It is now time to turn to other bodies to seek the needed protections that ICCAT has failed to provide. The US National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) released a statement with strongly worded criticism, saying that the new agreement was "a marked improvement over the current rules, but it is insufficient to guarantee the long term viability of either the fish or the fishery".
Соңғы өзгерістер
Соңғы жылдары ICCAT Атлантикалық көкпарлы тунецтің таралу аймағының шығыс бөлігінде оны қалпына келтіру жөніндегі қатаң жоспарды қабылдады, нәтижесінде жалпы рұқсат етілген аулау көлемі 2007 жылы 27 500 тоннадан 2014 жылы 13 400 тоннаға дейін төмендеді. Жалпы рұқсат етілген аулау көлемін азайтудан басқа, қалпына келтіру жоспары қатаң бақылау, есеп беру және қадағалау шараларын енгізді. Жылдар бойы жоспар нәтижелі болғандай көрінді, ал жақында бұрынғы сыншылар жоспарды және ICCAT-тың қабылдаған шараларын құптады. 2012 жылдың қарашасында Pew Environment Group халықаралық саясат директоры Сьюзан Либерман: «ICCAT өз ғалымдарының ұсыныстарын тыңдап, көкпарлы тунецке қатысты аулау лимиттерін олардың кеңесіне сәйкес сақтауға келіскені қуандырады. Бұл шешім ондаған жылдар бойы шамадан тыс аулау мен тиімсіз басқарудан кейін құлдыраған түрге қалпына келу жолын жалғастыруға мүмкіндік береді» деді. 2013 жылдың қарашасында WWF Mediterranean балық шаруашылығы бөлімінің басшысы доктор Серги Тудела: «WWF Атлантика мұхитының шығысы мен Жерорта теңізінде көкпарлы тунец квоталарына қатысты ғылымға сәйкес болғандары үшін ICCAT мүше елдерін құттықтайды. Бұл ICCAT-тың сенімділігінің жақсы белгісі. Дегенмен, елдердің ережелерді орындамауы мәселесі әлі де үлкен алаңдау тудырады» деді.
In recent years ICCAT adopted a draconic recovery plan for Atlantic bluefin tuna in the eastern portion of their range, which led to the reduction of the total allowable catches from 27,500 in 2007 to 13,400 tons in 2014. Apart from reduced total allowable catches, the recovery plan also introduced strict monitoring, reporting, and control measures. Over the years the plan seemed to produce results and recently earlier critics have welcomed the plan and the action undertaken by ICCAT. In November 2012 Susan Lieberman, international policy director of Pew Environment Group stated that "It is encouraging that ICCAT listened to the recommendations of its own scientists and agreed to keep catch limits for bluefin tuna within their advice. This decision will give this depleted species a fighting chance to continue on the path to recovery after decades of overfishing and mismanagement". In November 2013 Dr Sergi Tudela, Head of Fisheries at WWF Mediterranean said: “WWF congratulates ICCAT member countries for sticking to science again this year regarding bluefin tuna quotas in the East Atlantic and Mediterranean. This is a good sign of the credibility of ICCAT. However, failure to address countries’ failure to comply with rules remains an issue of grave concern”.