Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джованна д’Арко (Жанна д’Арк) – Джузеппе Вердидің прологы мен үш актісі бар опералық драма лирикасы, либреттосын Темистокле Солера жазған. Ол Вердидің жетінші операсы. Шығарма Жанна д’Арк тарихын ішінара көрсетеді және Фридрих фон Шиллердің 1801 жылғы «Орлеандық қыз» пьесасына шамамен негізделген. Верди музыканы 1844/45 жылдың күзі мен қысында жазды, ал операның тұңғыш қойылымы 1845 жылдың 15 ақпанында Милан қаласындағы Театро-алла-Скала сахнасында өтті. Бұл операны Россинидің 1832 жылы контральто және фортепианоға арнап жазған, сол аттас және шамамен 15 минуттық кантатасымен қабыстырмау керек.
Giovanna d'Arco (Joan of Arc) is an operatic dramma lirico with a prologue and three acts by Giuseppe Verdi set to an Italian libretto by Temistocle Solera, who had prepared the libretti for Nabucco and I Lombardi. It is Verdi's seventh opera. The work partly reflects the story of Joan of Arc and appears to be loosely based on the 1801 play Die Jungfrau von Orleans by Friedrich von Schiller. Verdi wrote the music during the autumn and winter of 1844/45 and the opera had its first performance at Teatro alla Scala in Milan on 15 February 1845. This opera is not to be confused with Rossini's cantata of the same name, which was composed in 1832 for contralto and piano, and runs approximately 15 minutes.
Либретто
XIX ғасырдың ортасына қарай Жанна д'Арк оқиғасы көптеген опералардың негізі болды, оның ішінде Никола Ваккаи (1827) және Джованни Пачини (1830) опералары да бар, екеуі де Шиллердің пьесасын еске түсіретін. Вердидің баспагері Джованни Рикорди Солерадан оның либреттосы авторлық құқықты бұзбайтынына кепілдік беруді сұрады, сондай-ақ ол осы тақырыпты французша өңдеу туралы естігенін айтты. Солера Шиллердің пьесасының өзінің жұмысының бастауы екенін жоққа шығарды және бұл туынды "толыққанды түпнұсқа итальяндық драма [ ] мен Шиллердің немесе Шекспирдің ықпалына бойын алдырмадым [ ] Менің пьесам түпнұсқа" деп жазды (түпнұсқадағы баса назар). Музыкатанушы Джулиан Бадден "Солераның шығармашылық қабілеті жоғары емес" деп санайды және оның жұмысын "тек Шиллердің жұмсақ нұсқасы" деп сипаттайды. Ол либреттоның ағыны мен пьесаны салыстырып, "кейіпкерлер саны ең төменгі деңгейге дейін азайтылған" және "поэзия мен адамгершілік орнына театрлық сенсация ұсынылған" деп жазды.
By the middle of the 19th century, the story of Joan of Arc had served as the basis for many operas, including those of Nicola Vaccai (1827) and Giovanni Pacini (1830), both of which were strongly reminiscent of Schiller's play. Solera was asked by Verdi's publisher, Giovanni Ricordi, for assurances that his libretto violated no copyright, noting that he had heard of a French treatment of the subject. Solera denied that Schiller's play was the source of his work and wrote that the work was "an entirely original Italian drama [ ] I have not allowed myself to be imposed upon by the authority either of Schiller or Shakespeare [ ] My play is original" (emphasis in original). Musicologist Julian Budden believes that "invention was not Solera's strong suit" and describes Solera's work as "merely Schiller diluted". He criticized the flow of the libretto compared to the play, writing that "characters are reduced to a minimum" and "for poetry and humanity we are given theatrical sensationalism".
Оркестрлеу
Джованна д'Арко пикколо үшін (қысқа ғана уақыт екінші флейтаны екі еселеу), флейта, екі гобой (екіншісі cor anglais-ты екі еселеу), екі кларнет, екі фагот, төрт валторна, екі труба, алты немесе тоғыз сахнадан тыс труба, үш тромбон, цимбассо, тимпани, барабан, бас барабан және сымбалдар (касса), сымбалдар (пиатти), үшбұрыш, қоңырау, зеңбірек, үрмелі аспаптар тобы, тек қола аспаптардан тұратын үрмелі аспаптар тобы, сахнадан тыс топ, үрмелі аспаптар тобы үшін бас барабан, арфа, гармоника, скрипкалар.
Giovanna d'Arco is scored for piccolo (briefly doubling second flute), flute, two oboes (second doubling cor anglais), two clarinets, two bassoons, four horns, two trumpets, six or nine offstage trumpets, three trombones, cimbasso, timpani, snare drum, bass drum and cymbals (cassa), cymbals (piatti), triangle, bell, cannon, wind band, wind band of brass instruments only, offstage band, bass drum for band, harp, harmonium, strings.
Музыка
Музыканың сапасына жоғары баға беретін ғалымдар аз. Дэвид Кимболл былай деп жазады: "Қазіргі заман құлақтары үшін Жованна д'Арко операсы Вердидің ең жақсы және ең нашар музыкасы арасындағы айырмашылықты ең қатты сезіндіреді". Ол кейбір соло және ансамбль музыкасын мақтайды, бірақ хорлардың "19 ғасырдың ең төменгі талғамдастығын" көрсетеді. Балдинидің бағасы аралас. Ол Массимо Миланың опері "қазіргі заманғы итальяндық театрларда кең таралған гедонистік және мәнсіз әуенді опера жасау тәсілін" көрсетеді деген пікірін қолдайды. Балдини Жованнаның прологтағы каватинасында – "Sempre all'alba ed alla sera" ("әрқашан таңертең және кешке") – күштерді басқаруға таңдалуы үшін дұға ететін бөлімін жоғары бағалайды. Бадден де оны "керемет үзінділерге" толы жұмыс деп атайды, "оның ең жақсы бөлімдері Вердидің сол кезге дейін жазған барлық туындыларынан асып түседі" дейді, сопрано партиясын "сирек кездесетін ерекшелік" деп табады, ал соло өнерлері мен көптеген ансамбльдердің "жоғары деңгейде" екенін айтады.
Few scholars regard the quality of the music very highly. David Kimball writes: "For modern ears no opera illustrates more disconcertingly than Giovanna d'Arco the chasm between Verdi's best and worst music." He praises some of the solo and ensemble music, but finds that the choruses "embody 19th century taste at its most abysmal". Baldini's assessment is mixed. He endorses Massimo Mila's view that the opera demonstrates "that way of making a hedonistic and vacuously melodious opera which was the norm in contemporary Italian theatres." Baldini found merit in Giovanna's cavatina in the Prologue where she prays to be chosen to lead the forces: Sempre all'alba ed alla sera ("always at dawn and in the evening"). Budden also calls it a work of "brilliant patches", says that "the best things in it surpass anything that Verdi had written up to that time", and finds the soprano part to be of "rare distinction" and the solo numbers and many of the ensembles to be of "high caliber".