Ғомер: Кітаби Муқаддастағы және тарихи әңгімелердегі тұлға
Gomer
Гомер – библейский персонаж, сын Иафета. Ветхий Завет связывает его с киммерийцами, союзниками Гога. Исследования, генеалогия, история древних народов.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Еврей Киелі кітаптарындағы "Халықтар тізімінде" (Жаратылыс 10) Ғомер (Gōmer; Γαμὲρ) Яфеттің (және Яфеттің ұрпақтарының) үлкен ұлы және Ашкеназ, Рифат және Тогарманың әкесі ретінде айтылады. "Жаһуди энциклопедиясын" дайындағандардың айтуынша, "барлық туысқандық қарым-қатынасты білдіретін" Ғомер, Езекиел кітабының 38:6 аятында Магог елінің басшысы Гогтың одақтасы ретінде еске алынады. Еврейше "Ғомер" деген есім Киммериялықтарды көрсетеді, олар Понт-Каспий даласында, "Кавказдың ар жағында" қоныстанды және б.з.д. VII ғасырында Ассирияға шабуыл жасады. Ассириялықтар оларды "Гиммерай" деп атады; Киммерия патшасы Тейшпа б.з.д. 681 және 668 жылдар аралығында Ассирияның Ассархадонынан жеңіліске ұшырады.
Biblical figure
Gomer ( Gōmer; Γαμὲρ) was the eldest son of Japheth (and of the Japhetic line), and father of Ashkenaz, Riphath, and Togarmah, according to the "Table of Nations" in the Hebrew Bible (Genesis 10). The eponymous Gomer, "standing for the whole family," as the compilers of The Jewish Encyclopedia expressed it, is also mentioned in Book of Ezekiel 38:6 as the ally of Gog, the chief of the land of Magog. The Hebrew name Gomer refers to the Cimmerians, who dwelt in Pontic–Caspian steppe, "beyond the Caucasus", and attacked Assyria in the late 7th century BC. The Assyrians called them Gimmerai; the Cimmerian king Teushpa was defeated by Assarhadon of Assyria sometime between 681 and 668 BC.
Дәстүрлі идентификациялар
Иосиф Флавий Гомер мен "Гомерліктерді" Анатолиядағы Галатияға орналастырды: "Гомер гректер қазір галаттар деп атаған, бірақ бұрын Гомерліктер деп аталғандарды құрды". Галатия өз атын сол жерге қоныстанған ежелгі галл (кельт) тайпаларынан алған. Алайда, шамамен 234 жылы Римдегі христиан жазушысы Гипполит Гомерді Галатияның көршілері – Каппадокия халқының атасы деп көрсеткен. Иероним (шамамен 390 ж.) және Севильялық Исидор (шамамен 600 ж.) Иосиф Флавийдің Гомерді галаттармен, галлдармен және кельттермен байланыстыруын қабылдады. "Йома" трактатында айтылғандай, Талмудта Гомер "Гермамия" деп танылады. Ислам фольклорында парсы тарихшысы Мұхаммед ибн Жарир әл-Табари (шамамен 915 ж.) Гомердің 1000 жылға дейін өмір сүргені туралы парсы дәстүрін баяндайды, бұл көрсеткіш Нимродтікімен теңестірілген, бірақ Тауратта аталған ешкімнен асып түспеген. Цимбрилер б.з.д. 200 жыл шамасында Германиядағы (қазіргі Дания) Ютланд түбегінде қоныстанған тайпа болды, олар көне заманда киммериялықтар, германдықтар немесе кельттер деп әртүрлі айтылды. Кейінірек, кейбір ғалымдар оларды уэльс халқымен және Гомердің ұрпақтарымен байланыстырды. Гомерді, киммериялықтарды және цимбрилерді уэльстің өзіндік атауы – Cymri-мен сәйкестендірген алғашқы авторлардың бірі – ағылшын антиквары Уильям Камден, оның "Britannia" еңбегі (алғаш рет 1586 жылы жарияланған). 1716 жылы жарық көрген "Drych y Prif Oesoedd" кітабында уэльс тарихшысы Теофилус Эванс уэльстердің киммериялықтар мен Гомерден тарағанын айтқан. Қазіргі кельт тіл білімінде бұл этимология жалған деп есептеледі, олар 1853 жылы Иоганн Каспар Зейсс ұсынған этимологияны қолдайды, ол Cymry сөзінің бритондық *Combrogos ("жерлес") сөзінен шыққандығын көрсетеді. Гомер есімі (мысалы, 19-шы ғасырдың редакторы және авторы Джозеф Харристің псевдонимі ретінде) және оның (қазіргі) уэльс туындылары, мысалы, Gomeraeg (уэльс тілінің баламалы атауы ретінде) бір кездері Уэльсте танымал болды, бірақ Гомер теориясының өзі ұзақ уақыттан бері тарихи немесе тілдік негізі жоқ антикварлық гипотеза ретінде қарастырылады. 1498 жылы Аннио да Витербо жалған деп саналатын "Псевдо-Берос" фрагменттерін жариялады, онда Вавилондық жазбалар Гомердің (Яфеттің ұлы) Комераға (қазіргі Италия) Нимродтың билігінің 10-шы жылында, халықтар тарағаннан кейін қоныстанғаны көрсетілген. Сонымен қатар, Псевдо-Берос Нойдың төртінші ұлы деп атаған Туискон, Германия/Скифияда бірінші болып билік еткен, кейінгі тарихшылар (мысалы, Йоханнес Авентин) оны Гомердің ұлы Ашкеназбен теңестірген.
Josephus placed Gomer and the "Gomerites" in Anatolian Galatia: "For Gomer founded those whom the Greeks now call Galatians, but were then called Gomerites." Galatia in fact takes its name from the ancient Gauls (Celts) who settled there. However, the later Christian writer Hippolytus of Rome in c. 234 assigned Gomer as the ancestor of the Cappadocians, neighbours of the Galatians. Jerome (c. 390) and Isidore of Seville (c. 600) followed Josephus' identification of Gomer with the Galatians, Gauls and Celts. According to tractate Yoma, in the Talmud, Gomer is identified as "Germamya". In Islamic folklore, the Persian historian Muhammad ibn Jarir al Tabari (c. 915) recounts a Persian tradition that Gomer lived to the age of 1000, noting that this record equalled that of Nimrod, but was unsurpassed by anyone else mentioned in the Torah. The Cimbri were a tribe settled on Jutland peninsula in Germania (now Denmark) c. 200 BC, who were variously identified in ancient times as Cimmerian, Germanic or Celtic. In later times, some scholars connected them with the Welsh people, and descendants of Gomer. Among the first authors to identify Gomer, the Cimmerians, and Cimbri, with the Welsh name for themselves, Cymri, was the English antiquarian William Camden in his Britannia (first published in 1586). In his 1716 book Drych y Prif Oesoedd, Welsh historian Theophilus Evans also posited that the Welsh were descended from the Cimmerians and from Gomer; this was followed by a number of later writers of the 18th and 19th centuries. This etymology is considered false by modern Celtic linguists, who follow the etymology proposed by Johann Kaspar Zeuss in 1853, which derives Cymry from the Brythonic word *Combrogos ("fellow countryman"). The name Gomer (as in the pen name of 19th century editor and author Joseph Harris, for instance) and its (modern) Welsh derivatives, such as Gomeraeg (as an alternative name for the Welsh language) became fashionable for a time in Wales, but the Gomerian theory itself has long since been discredited as an antiquarian hypothesis with no historical or linguistic validity. In 1498 Annio da Viterbo published fragments known as Pseudo Berossus, now considered a forgery, claiming that Babylonian records had shown that Comerus Gallus, i. e. Gomer son of Japheth, had first settled in Comera (now Italy) in the 10th year of Nimrod following the dispersion of peoples. In addition, Tuiscon, whom Pseudo Berossus calls the fourth son of Noah, and says ruled first in Germany/Scythia, was identified by later historians (e. g. Johannes Aventinus) as none other than Ashkenaz, Gomer's son.