Кіріспе

Ертедегі отты қаруды тұтандыру үшін қолданылатын шұғыл шұғыл механизмінің түрі. Бұл механизм шамамен 1475 жылдан 1640 жылға дейін Еуропада, 1543 жылдан 1880 жылға дейін Жапонияда қолданылған. Сондай-ақ, Корея (Чосон) мемлекеті Имджин соғысы кезінде және 20-ғасырдың басына дейін оны кеңінен пайдаланған.

Сипаттама

Серпентинді (соңында қысқышы бар иілген рычаг) әлсіз серіппемен ату позициясында ұсталып, батырманы басу, триггерді тарту немесе тіпті механизмге кіретін қысқа жіпті тарту арқылы босатылды. Серпентиндідегі баяу отты шнық флеш-панға (жану камерасына) иіліп түсті, онда бастауыш ұнтақ болды. Флеш-паннан шыққан жалын сенсорлық тесіктен өтіп, қарудың негізгі ұстау зарядын тұтатты. Шнық көбінесе флеш-панмен соқтығысқаннан кейін сөніп қалатындықтан, бұл тип әскерлер арасында жиі қолданылмады, бірақ көбінесе дәлдікке бағытталған қаруларда пайдаланылды. Жапонияда танегасима деп аталатын алғашқы шұңғымалы қару 1543 жылы португалдықтар арқылы енгізілді. Танегасима 1510 жылы португалдықтар басып алған Үндістанның Гоа қаласындағы қару-жарақ шеберханасында жасалған шұңғымалы қарулардың негізінде жасалғанға ұқсайды. Индо-португалдық шұңғымалы қаруларда екі түрлі құлыптау механизмі қолданылды. Біреуі – Цейлон, Малай түбегі, Суматра және Вьетнамда кездесетін Лузитания прототиптерінің бір жапырақты серіппесі, ал екіншісі – V пішіндес серіппесі, оны Ява, Бали, Қытай, Жапония және Кореяда кездестіруге болады.