Кіріспе

Солтүстік-батыс жолы – Батыс Вирджиния штатындағы (жол салынған кезде Вирджиния штатының құрамында болған) тарихи жол. 1830 жылдары Вирджинияның қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесі қаржылағандықтан, бұл жол Аппалач тауларын кесіп өтетін маңызды жолдардың бірі ретінде тарихта қалды. Қазіргі кезде Вирджиния штатының Винчестер қаласының батысындағы АҚШ-тың 50-ші тас жолы Солтүстік-батыс жолының бағытын батысқа қарай Батыс Вирджинияға дейін жалғастырады, ал Батыс Вирджинияның ірі «D дәлізі» жобасы сол жолдың батыс бөлігін бойлай салынған.

Тарих

Солтүстік-батыс жолының төмендегі сипаттамасы доктор Дж. М. Каллаханның 1913 жылы жарық көрген «Батыс Вирджинияның жарты ғасырлық тарихынан» (106-9 беттер) алынған: «Вирджиния штатының Уинчестер қаласынан батысқа қарай Паркерсбургке (Батыс Вирджиния) дейін созылатын ескі Солтүстік-батыс жолы – американдықтардың батысқа қарай жылжуы мен Шығыс пен Батыс арасындағы байланыс мәселесіне қатысты маңызды фактор ретінде бұрынғыдан гөрі көбірек айтылуға лайық тарихи жол. Бұл батыстың шақыруы мен Вирджиния штатының жол салу қажеттілігінің тікелей салдары болды». «Мүмкін, оның алғашқы ұсынысын 1758 жылы Брэддок жолының (сол кезде Пенсильванияда емес деп есептелген) қорғаушысы болған Джордж Вашингтон жасаған, ал 1784 жылы Вирджиния штатының ішінде орналасқан бағытты іздеген. Батыс жерлерін аралап келгеннен кейін, Маккалок жолымен (сол кездегі аңғарлар арасындағы тік жарлы қырқалардың арасынан өтетін ең маңызды жол) жүргеннен кейін, ол Солтүстік Потомак өзенін кесіп өтіп, 1786 жылға дейін Вирджиния штатының болашақ жолының бағытында, 1786 жылға дейін Уинчестерден Ромни арқылы Моргантаунға дейін рұқсат етілген «мемлекеттік жол» арқылы ішінара іске асырылды және 1786 жылы Чиатқа жақын жерден Кларксбургке дейін батысқа қарай ұзартылды, ал 1788 мен 1790 жылдар арасында алғашқы жол Кішкентай Канава өзенінің сағасына дейін белгіленді». «Кейінгі жол Вирджиния штаты Нью-Йорк, Пенсильвания және Мэрилендтің батыстың саудасы үшін көлік мүмкіндіктерін қамтамасыз етудегі бәсекелестік әрекеттерінің нәтижесінде жоспарланды және салынды, және ол 1818 жылы Камберлендтен Уилингке дейін ашылған Ұлттық жолдың басты бәсекелесі ретінде қарастырылды, ал 1830 жылы Уинчестерден Камберлендке дейін ашылған саяхат желісі арқылы Вирджиния штатының кейбір бөліктері жақсы байланысқа ие болды. Ол Аппалачи тауларын басып өту арқылы саудада басымдыққа қол жеткізу үмітімен салынды және солтүстік Вирджиния арқылы Шығыс пен Батыс арасындағы негізгі жол болды». «1827 жылғы жарлықта Уинчестер, Ромни, Мурфилд, Беверли, Кингвуд, Прантитаун, Кларксбург және Паркерсбург қалаларында жазылуға рұқсат берілді, бірақ елдің физикалық ерекшеліктерін тиісті түрде ескермей, маңызды қалалар арқылы бағытты өз бетінше белгілеу қателігі жасалды. Милл-Крик тауындағы Механиксбург аңғары арқылы Гэмпшир округінің бойымен жол тауып, Престон округіне қарай жылжу барысында инженерлер Кингвуд бағытында еңсерілмейтін кедергілерге тап болды, бұл акциялардың құнсыздануына әкелді». «Жоба 1831 жылғы ерекше жарлықпен сақталды, ол жол компаниясын ұйымдастырды, оның президенті губернатор және директорлар кеңесінің бір мүшесі болды, ол мемлекеттің кредитіне 125 000 доллар қарыз алуға құқылы болды. Бас инженер полковник Клаудиус Крозет болды, ол Ресейге қарсы жорықта Наполеон Бонапарттың қол астындағы француз артиллерия офицері, кейіннен 1816-1823 жылдар аралығында АҚШ Әскери академиясында инженерлік ғылымның профессоры болды. Оған Чарльз Б. Шоу көмектесті». «Таңдалған бағыт Гэмпшир округі, Батыс Вирджиния, Минерал округі, Батыс Вирджиния, Грант округі, Батыс Вирджиния, Гаррет округі, Мэриленд, Престон округі, Батыс Вирджиния, Тейлор округі, Батыс Вирджиния, Харрисон округі, Батыс Вирджиния, Доддридж округі, Батыс Вирджиния, Ричи округі, Батыс Вирджиния және Вуд округі, Батыс Вирджиния арқылы өтті. Гэмпшир округінде ол Капон көпірі, Аспалы жартас, Плезант Дейл және Августа арқылы Ромниге дейін салынды, одан батысқа қарай Потомак өзенінің оңтүстік тармағын кесіп өтті. Минерал округі арқылы ол Берлингтон арқылы өтіп, одан батысқа қарай Паттерсон сағасы арқылы, Риджвилл арқылы Нью-Крикке дейін, Риздің күнәкарханасында өтетін. Содан кейін оңтүстік-батысқа қарай бұрылып, қазіргі Гормания қаласынан оңтүстік-батысқа қарай Потомак өзенінің Солтүстік тармағын кесіп өтіп, Мэрилендтің оңтүстік-батыс бұрышына кірді, ол сегіз және үш ширек миль бойына өтіп, Аллегейнді кесіп өтіп, Престонға шығып, неміс қонысының шығысында (кейін Аврора деп аталды). Ол Роулсбургтен оңтүстікке қарай суреткерлік Чит-Вэллиден өтіп, Феллоусвилл, Эвансвилл, Торнтон, Графтон, Прантитаун және Бриджпорт арқылы Кларксбургке дейін, одан кейін саммиттен кейін Он Миль кректің басы арқылы Салемге дейін, одан кейін Уэст-Униондағы Мидл-Айленд кректің бойымен және Толлгейт, Пеннсборо, Элленборо (бұрынғы Шамли), Гуз-Криктің басы және Мерфитаундан Паркерсбургке дейін. Жолдың көп бөлігі үлкен даламен, бірнеше ескі қоныстар мен қалалармен араласқан». «Үлкен қалаларға тәуелді болмай, жол 1832 жылы Кингвудтан оңтүстікке қарай Престонның жабайы жерлері арқылы аяқталды және 1838 жылы Кларксбург пен Паркерсбургке батысқа қарай ашылды. Оның құрылысына 400 000 доллар жұмсалды. Тауларды жеңіл көтеріліп, үлкен өзендерді (кейбір бөліктерінде барлық өзендерді) жақсы көпірлермен кесіп өтті. 1848 жылы Тайгарт-Вэлли өзенінен Паркерсбургке дейін макадамдалды. Шамамен 1852 жылы бірнеше өзендер арқылы жаңа көпірлер салу арқылы жақсартылды. 1840 жылы жолдың батыс бөлігінде саяхат және жаңалықтар мүмкіндіктері күндізгі саяхат желісінің құрылуымен және Паркерсбургтегі Огайо кемелерімен байланыс жасайтын тұрақты почта қызметімен артты. 1845 жылға қарай Ромниден Паркерсбургтегі Огайоға дейін аптасына үш рет жүретін жылдам саяхат желісі болды. Ол Ромниде Уинчестерден, Мурфилдтен және Балтимор және Огайо теміржолының пойыздарымен байланыс жасайтын Грин Спрингтен келетін саяхаттармен байланысты. Грин Спрингтен Паркерсбургке (210 миль) бағасы 10,00 доллар болды». «Жол коммерциялық және басқа да қарым-қатынастарды орнатып, көптеген саяхаттар мен қозғалыстарға толы болды, бұл Аврора, Феллоусвилл, Эвансвилл (1833) және Уэст-Юнион (1846) сияқты көптеген қонақ үйлер мен қалалардың құрылуына ықпал етті. Көптеген жағдайларда ол өзінен өткен аймақтың материалдық өркендеуіне және әлеуметтік өміріне әсер етті. 1831 жылғы жарлықты ұстанғаннан кейін, ол жер иелігін қанағаттанарлық түрде реттеуге мүмкіндік берді, ол иммиграция мен қоныстануға және дамуға маңызды ықпал етті, әсіресе Престонның оңтүстік аймағында және Ричиде. Оның құрылысы Сомерфилдтен басталатын Брендонвилл жолы сияқты кесісетін жолдардың құрылысын да ынталандырды, Кингвуд арқылы өтіп, 1848 жылға қарай Феллоусвиллге айналған жерде Солтүстік-батыс жолымен байланысты. Ол, әрине, 1837 жылы заң шығарушыларды Читтің тұрпақтан Вирджиния шекарасына дейін зерттеу жүргізуге ұсынуға да ықпал етті. Курстың кейбір бөліктерінде ол оларға теңіз жағалауының ыстығынан қашуға ниеттенгендердің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін таверналар құруға себеп болды, олар таулардың табиғи сұлулығының арасында, ағын сулары форельге толы және орман жануарларға үй болған жазғы демалысқа шықты». «Потомак өзенінің бастауынан өтетін бұл жол Backbone тауларын басып өтіп, Канаан жеріне жақын, бұрынғыда қол жеткізбейтін аймаққа жол ашты, ол бірнеше жылдан кейін «Оксфордтың діни қызметшісі» (Дэвид Хантер Стротер) «Қара су жылнамасы» және кейіннен сол жазушы «Порте Крайон» псевдонимімен «Вирджиниялық Канаанға сапар» еңбегінде мәшһүр болды». «Егер Вирджиния штаты оны аяқтағаннан кейін өз қызығушылығын жолдардан каналдарға бұрмалап бермегенде, бұл жол маңыздырақ болар еді, бұл Питтсбургте Огайомен байланыс жасайтын Пенсильвания көлік жүйесінің аяқталуына ықпал етті. Аллегейндің батысында ол қыста одан өткен көптеген ауыр малдардың салдарынан көп зардап шекті және…»