Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Панама конгресі (сонымен қатар, Ежелгі Грекияның Амфиктиондық лигасына құрмет көрсету мақсатында Амфиктиондық конгресс деп те аталады) 1826 жылы Симон Боливар ұйымдастырған конгресс болды. Оның мақсаты Латын Америкасының жаңа республикаларын біріктіріп, Испанияға қатысты бірыңғай саясатты әзірлеу еді. 22 маусым мен 15 шілде аралығында Панама қаласында өткен ол, Америка республикаларының лигасы, ортақ әскери құрылым, өзара қорғану шарты және жоғары ұлттық парламенттік ассамблея құруды ұсынды.
The Congress of Panama (also referred to as the Amphictyonic Congress, in homage to the Amphictyonic League of Ancient Greece) was a congress organized by Simón Bolívar in 1826 with the goal of bringing together the new republics of Latin America to develop a unified policy towards the repudiated mother country Spain. Held in Panama City from 22 June to 15 July, it proposed creating a league of American republics, with a common military, a mutual defense pact, and a supranational parliamentary assembly.
Өкілдер
Оған Гран-Колумбия (қазіргі Колумбия, Эквадор, Панама және Венесуэла), Перу, Орталық Американың біріккен провинциялары (Гватемала, Сальвадор, Гондурас, Никарагуа және Коста-Рика) және Мексика өкілдері қатысты. Чили мен Оңтүстік Американың біріккен провинциялары (Аргентина) Боливардың зор ықпалына сенімсіздікпен қарап, қатысудан бас тартты. Бразилия империясы делегаттарды жібермеді, себебі қазіргі Уругвай үшін Аргентинамен соғыс жүргізіліп жатқандықтан, испан тілдес көршілерінен жаулық күтім күтті. Боливардан бұрынғы делегаттарды қабылдамаған, оқшауланған Парагвай шақырылмады.
It was attended by representatives of Gran Colombia (comprising the modern day nations of Colombia, Ecuador, Panama, and Venezuela), Peru, the United Provinces of Central America (Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua, and Costa Rica), and Mexico. Chile and the United Provinces of South America (Argentina) declined to attend, out of mistrust of Bolívar's enormous influence. The Empire of Brazil did not send delegates, because it expected a hostile reception from its Hispanic neighbours due to its ongoing war with Argentina over modern Uruguay. The isolationist Paraguay (which refused previous delegates from Bolívar) was not invited.
Британдық бақылаушы
Симон Боливар Латын Америкасындағы коммерциялық мүдделері болғандықтан екі еуропалық елді – Ұлыбритания мен Нидерландыны байқаушы ретінде шақыруға келісті. Ұлыбритания үкіметін шақыру Аргентина мен Чилиден көмек алу мақсатымен жасалды, себебі олардың басты сауда серіктесі осы ел болатын. Ұлыбритания ұсынысты қабылдап, Эдвард Джеймс Доукинсті байқаушы ретінде жіберді, бірақ министр Джордж Кэннингтен нақты тапсырма берді: тек сауда келісімдерін іздеумен шектеліп, Ұлы Колумбия мен Мексиканы Куба және Пуэрто-Рико аралдарына тәуелсіздік алу үшін экспедициялар ұйымдастырудан бас тартуға көндіру керек болды.
Simón Bolívar also agreed to invite two European countries as observers, because of the commercial interests they had in Latin America: the United Kingdom and the Netherlands. The invitation to the British government sought to stimulate assistance from Argentina and Chile, which had their main trading partner in that country. The United Kingdom accepted the proposal and sent an observer, Edward James Dawkins, but with precise orders from Minister George Canning: limit themselves to seeking trade agreements and dissuade Greater Colombia and Mexico from supporting expeditions to the islands of Cuba or Puerto Rico to make them independent of Spain.
Нидерланды бақылаушысы
Нидерландының бақылаушысы Ян ван Вир испандық Америка республикалары мен Испания арасында голландтық делдалдық көмек көрсету үшін жіберілді, бірақ оның қажетті аккредитациясы болмады. Мұнымен қатар, Нидерланд монархиясы испандық Америка республикаларының ешқайсысының тәуелсіздігін мойындамағандықтан, голланд делегаты тек жеке тұлға ретінде қабылданды.
The observer for the Netherlands, Jan van Veer, was sent to propose Dutch mediation between the Spanish American republics and Spain, but he did not have the necessary accreditation. Added to this was the fact that the Dutch monarchy had not recognized the independence of any Spanish American republic, which is why the Dutch delegate was received only as an individual.
Нәтижелер
Конгрестен шыққан "Одақ, Лига және Мәңгілік Конфедерация туралы келісім" деп аталатын келісімді, ақыр соңында, тек Гран-Колумбия ғана ратификациялады, ал Боливардың арманы көп ұзамай осы елдегі азаматтық соғыс, Орталық Американың ыдырауы және ұлтшылдықтың күшеюі салдарынан қалпына келмейтіндей күйге түсті. Панама конгресінің АҚШ-та да саяси салдары болды. Президент Джон Куинси Адамс және Мемлекеттік хатшы Генри Клей АҚШ-тың конгресске қатысуын қалаған, оларға Боливарға жасалған қысымның нәтижесінде ғана шақыру келген еді. Латын Америкасының көп бөлігі құлдықты тыйым салғандықтан, Оңтүстік АҚШ саясаткерлері миссияны қаржыландыруға келіспей және делегаттарды бекітпей тоқтатты. Олардың жолға шығуына қарамастан, АҚШ делегаттарының бірі, Ричард Клау Андерсон кіші, Панамаға бара жолда қайтыс болды, ал екіншісі, Джон Сержант, Конгресс өзінің талқылауларын аяқтағаннан кейін ғана жетті. Ұлыбритания Конгресте Латын Америкасы елдерімен көптеген тиімді сауда келісімдерін жасасты.
The grandly titled "Treaty of Union, League, and Perpetual Confederation" that emerged from the congress was ultimately ratified only by Gran Colombia, and Bolívar's dream soon foundered irretrievably with civil war in that nation, the disintegration of Central America, and the emergence of nationalism. The Congress of Panama also had political ramifications in the United States. President John Quincy Adams and Secretary of State Henry Clay wanted the US to attend the congress, to which they had only been invited due to pressure on Bolívar. Since Hispanic America had mostly outlawed slavery, politicians from the Southern United States held up the mission by not approving funds or confirming the delegates. Despite their eventual departure, one of the two US delegates, Richard Clough Anderson Jr., died en route to Panama; and the other, John Sergeant, arrived only after the Congress had concluded its discussions. Great Britain managed to acquire many favorable trade deals with Latin American countries at the Congress.