Жозиас фон Херинген: Неміс генералы және Пруссия әскери министрі
Josias von Heeringen
Жозиас фон Херинген (1850-1926) – прусстық әскери министр, Германия генералы. Бірінші дүниежүзілік соғысына қатысқан, тарихы мен өмірбаяны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс генералы (1850–1926)
German general (1850–1926)
Жозиас фон Херинген (9 наурыз 1850 – 9 қазан 1926) – императорлық дәуірдегі неміс генералы, Пруссияның соғыс министрі болған және Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен.
Josias von Heeringen (9 March 1850 – 9 October 1926) was a German general of the imperial era who served as Prussian Minister of War and saw service in the First World War.
Ерте өмір
Херинген Гессендік электоратының Кассель қаласында дүниеге келді. Ол Жозиас фон Херингеннің (1809–1885) және оның әйелі Каролин фон Старклоффтың (1817–1871) ұлы болған. Оның кіші інісі Август фон Херинген (* 26 қараша 1855, Кассель; † 29 қыркүйек 1927, Берлин) теңіз офицері қызметін атқарды және Германия империясының адмиралтейство штабының бастығы болды. Жозиас фон Херинген 1874 жылы Аугуста фон Деваллға үйленді.
Heeringen was born in Kassel in the Electorate of Hesse. He was the son of Josias von Heeringen (1809–1885) and his wife Karoline von Starkloff (1817–1871). His younger brother August von Heeringen (* 26. November 1855 in Kassel; † 29. September 1927 in Berlin), served as a naval officer and was a Chief of the German Imperial Admiralty Staff. Josias von Heeringen married in 1874 Augusta von Dewall.
Мансап
Әр түрлі лауазымдарда қызмет еткеннен кейін, 1887 жылы ол Пруссияның Соғыс министрлігінде майор болды. 1892-1895 жылдары ол неміс бас штабында бөлім бастығы болды. 1898 жылы генерал-майор болып тағайындалып, Соғыс министрлігінің Армиялық әкімшілік департаментіне басшылық етті. 1901 жылы генерал-лейтенант атағын алды, ал 1903 жылы 22-дивизияның бастығы болды. 1906 жылы ол генерал-инфантерия болды, сондай-ақ штабы Штеттинде орналасқан II армия корпусының қолбасшысы болды. 1909 жылдан 1913 жылға дейін ол Пруссияның соғыс министрі болды. Генрих фон Госслер мен Карл фон Айнем сияқты алдыңғыларындай, Херинген де армияны Бас штаб қалағандай жылдам кеңейтуге қарсы болды. Оның орнына ол реформаларға басымдық берді, әскердің техникалық жарақтандырылуы мен оқу сапасын арттыруға көбірек мән берді. Херинген үш жаңа армия корпусының бірден құрылуын тоқтатты және оларды 1916-1921 жылдарға жоспарлауға ықпал етті. Бұл Бас штаб бастығы Гельмут фон Мольтке және бөлім бастығы Эрих Людендорф сияқты офицерлердің наразылығын тудырды. 1913 жылы Херинген лауазымынан босатуды сұрады. Кейін ол Берлинде орналасқан II армия инспекциясының бас инспекторы болды. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол Жетінші армияның қолбасшысы болып тағайындалды, бұл армия Германияның Францияға басып кіру әрекетінің алдау амалы ретінде қолданылды. Ол Мулхаус шайқасында француздарға қарсы Эльзасты сәтті қорғады, осы үшін 1915 жылдың 28 тамызында «Pour le Mérite» орденімен марапатталды. Бір жылдан кейін ол оған емен жапырақтарын қосты. 1914 жылы ол Кассель қаласының құрметті азаматы атанды. 1916 жылға дейін ол Жетінші армияға қолбасшылық етті, содан кейін соғыстың қалған бөлігінде Германияның жағалау қорғанысына басшылық етуге ауысты. Ол генерал-полковник шенімен запасқа шықты.
After having served on various posts, in 1887 he became a major in the Prussian Ministry of War. From 1892 to 1895, he was a department head on the German General Staff. In 1898 he was appointed a Major General and chosen to head the Army Administration Department of the Ministry of War. In 1901 he was made a Generalleutnant and in 1903 became head of the 22nd Division. In 1906 he was made a General der Infanterie, and also commander of the II Army Corps, whose headquarters was in Stettin. From 1909 to 1913, he was Prussian Minister of War. Just like his predecessors, Heinrich von Gossler and Karl von Einem, von Heeringen thought that the army should not be expanded too quickly as wished by the General Staff. Instead he emphasized reformist efforts, placed more on the technical perfection of the army and the quality of the training. Heeringen stopped the immediate formation of three new army corps, delaying them to be planned for 1916 to 1921. This drew the ire of Chief of Staff Helmuth von Moltke and other officers like department chief Erich Ludendorff. Heeringen asked to be released from his post in 1913. Afterwards he became Inspector General of the II Army Inspectorate, headquartered in Berlin. When World War I began in August 1914 he was made commander of the Seventh Army, the army that was being used as a decoy for the attempted German invasion of France. He successfully defended Alsace against the French in the Battle of Mulhouse, for which he was awarded the Pour le Mérite on 28 August 1915. He´d receive the oak leaves one year later. In 1914 he had also received the Freedom of the City of Kassel. He commanded the Seventh Army until 1916, when he was transferred to command the German Coastal Defence for the rest of the war. He left active service with the rank of a Colonel General.
Кейінгі өмірі
1918 жылдан 1926 жылға дейін ол Kyffhäuserbund президенті болды. 1926 жылдың 9 қазанында Берлиннің Шарлоттенбург ауданында қайтыс болды.
From 1918 to 1926, he was president of the Kyffhäuserbund. He died on 9 October 1926 in Berlin Charlottenburg.