Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық суфражист (1847–1925)
британдық социалистік саясаткер
Australian suffragist (1847–1925)
the British socialist politician
Әйелдер құқығы жөніндегі жұмыс
Скотт негізінен жекелейшіл, бірақ догматикалық емес, оны Джон Стюарт Миллдің либерализмін ұстанатын адам деп айтуға болады. Ол утилитаризм көзқарасын ұстанды, еркін сауданы жақтады, бейбітшілікке бейімділігімен және әйелдер құқықтарын қатты қолдауымен ерекшеленді. 1882 жылы Скотт Сиднейдегі үйінде апта сайын салон өткізе бастады. Осы жиындар арқылы ол саясаткерлер, судьялар, меценаттар, жазушылар мен ақындар арасында кеңінен танылды. 1889 жылы ол Жаңа Оңтүстік Уэльс әйелдерінің сайлау құқығы лигасына айналған Әйелдер әдеби қоғамын құруға көмектесті. Комитет отырыстарында сөйлеу оған сенімділік сыйлады, нәтижесінде ол шебер дебатшыға айналды. 1892 жылдың сәуір айында ол әріптес сайлау құқығы жақтасы Элиза Эштонмен некеге қатысты даулы мәселелер бойынша пікірсайысқа қатысты. 1896 жылы Скотттың анасы қайтыс болды, оған үйі және өмірлік қажеттіліктерін қамтамасыз ететін жеткілікті кіріс қалды. Әйелдерге дауыс беру құқығына деген қызығушылығы оны қоғамдағы әйелдердің жағдайына терең зерттеулер жасауға итерді, ол жас қыздардың дүкендерде күндізгі 8-ден 9-ға дейін, ал сенбі күндері 11-ге дейін жұмыс істейтінін анықтады. Ол кейбір қыздарды сенбі күні үйіне шақырып, жұмыс жағдайларын баяндауды сұрады, сол кезде Бернхард Уайз, Уильям Холман, В.М. Хьюз және Томас Бавин сияқты жетекші саясаткерлер жиналып, ақырында 1899 жылғы ерте жабылу заңына айналған заң жобасын талқылады. Олар сондай-ақ полиция бөлімшелерінде медбикелерді, фабрикалар мен дүкендерде әйел инспекторларды тағайындау және әйелдер түрмелеріндегі жағдайды жақсарту сияқты басқа да реформаларды жақтады, олар кейін іске асырылды. Скотт 1902 жылы Әйелдер саяси білім беру лигасының алғашқы президенті болды және 1910 жылға дейін осы лауазымды иеленді. 1908 жылы ол Сиднейдегі Бейбітшілік қоғамы филиалының президенті болды. Ол қатысқан басқа да сайлау құқығынан кейінгі феминистік реформаларға Отбасылық күтім және балаларға қамқорлық (1916), Әйелдердің құқықтық жағдайы (1918) және 1918 жылғы Бірінші қылмыскерлер (әйелдер) заңдары кірді. Ол сонымен қатар Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Ұлттық әйелдер кеңесінің көп жылдар бойы халықаралық хатшысы болды. 1921 жылы зейнеткерлікке шыққанда, оған Сидней университетінде әйел студенттерге арналған Rose Scott Prize for Proficiency at Graduation by a Woman Candidate сыйлығын құру үшін ақша табыс етілді. Тағы бір жиын Джон Лонгстаффтың портретін салу үшін жасалды. Бұл портрет қазір Сиднейдегі өнер галереясында ілулі тұр. Скотт Федерацияға және міндетті әскери қызметке қарсы болды. Ол англикандық дінге сенуші еді.
Scott was essentially an individualist, but not a dogmatic one, and may be described as an adherent to the liberalism of John Stuart Mill. She was utilitarian in outlook, a free trader, pacifistically inclined and strongly in favour of women's rights. In 1882, Scott began to hold a weekly salon in her Sydney home. Through these meetings, she became well known amongst politicians, judges, philanthropists, writers and poets. In 1889, she helped to found the Women's Literary Society, which grew into the Womanhood Suffrage League of New South Wales in 1891. Speaking at committee meetings gave her confidence, and she eventually became an accomplished public speaker. In April 1892 she participated in a public debate with fellow suffragist Eliza Ashton on Ashton's controversial views on marriage. Scott's mother died in 1896, and she was left with a home and sufficient income for her needs. Her interest in votes for women led to much study of the position of women in the community, and she found that young girls were working in shops from 8 a. m. to 9 p. m. on ordinary days, and until 11 p. m. on Saturdays. Some of these girls were asked to come to her house on Saturday and describe the conditions in which they worked, and there leading politicians such as Bernhard Wise, William Holman, W. M. Hughes and Thomas Bavin met and discussed the drafting of the bill that eventually became the early closing act of 1899. Other reforms advocated, and eventually implemented, were the appointment of matrons at police stations and of women inspectors in factories and shops, and improvements in the conditions of women prisoners. Scott founded and became the first President of the Women's Political Education League in 1902, a position she held until 1910. She was also President of the Sydney Branch of the Peace Society in 1908. Other post suffrage feminist reform campaigns she participated in included the Family Maintenance and Guardianship of Infants (1916), Women's Legal Status (1918) and First Offenders (Women) 1918 Acts. She was also, for many years, international secretary of the National Council of Women in New South Wales. When she retired in 1921, a presentation of money was made to her which she used to found a prize for female law students, The Rose Scott Prize for Proficiency at Graduation by a Woman Candidate, at Sydney University. Another subscription was made to have her portrait painted by John Longstaff. This now hangs in the art gallery at Sydney. Scott was opposed to Federation and conscription. She was an Anglican
Федерацияға қарсылық
1890 жылдардың соңында Скотт Федерация идеясына қарсы белсенді және жетекші оппонент болды. Оның пікірінше, бұл "Австралияға ең қауіпті нәрсе" еді. "Бірлікке шақыру болды", - деді ол көптеген тыңдаушыларға, - "бірақ осы атпен көптеген қылмыстар жасалғаны естен шығарылды". Ол қоғамдық пікірдің Федерацияға қарай бұрылуын "Австралия халқының еркіндігі" "тыйымсалмалы түрде оңай қол жеткізілгендіктен, сондықтан да құндылығы төмен бағаланған" деп түсіндірді.
In the late 1890s Scott was an ardent and leading opponent of the cause of Federation. The cause was, she said, 'the gravest danger which had ever threatened Australia'. 'The cry was for unity', she told large audiences, 'but it was forgotten that many crimes were committed in that name'. She traced the apparent inclination of public opinion to Federation to 'the freedom of the Australian people' having been 'too easily gained, and therefore too lightly prized'.
Өлім
Ол 1925 жылғы 20 сәуірде Вуллахрадағы Джерси-роуд көшесіндегі Линтон үйінде қатерлі ісіктен көз жұмды. Канберра қаласының Чишолм ауданындағы Роза Скотт айналымы оның құрметіне аталған.
She died from cancer on 20 April 1925 at her home, Lynton, in Jersey Road, Woollahra. Rose Scott Circuit, in the Canberra suburb of Chisholm, is named in her honour.
Ресурстар
Аллен, Джудит А. Роуз Скотт: Феминизмдегі көзқарас және қайта қарау. Оксфорд университетінің баспасы, 1994. ISBN 0195548469. Австралияның Ұлттық кітапханасы. Скотт, Роуз (1847–1925). Австралияның Ұлттық кітапханасының Федерациялық порталы. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының кітапханасы. Скотт отбасының құжаттары, 1777–1925 (ML MSS 38).
Allen, Judith A. Rose Scott: Vision and Revision in Feminism. Oxford University Press, 1994. ISBN 0195548469
National Library of Australia. Scott, Rose (1847–1925). The National Library of Australia's Federation Gateway
State Library of New South Wales. Papers of the Scott family, 1777–1925 (ML MSS 38)