Юлиус Бенедикт: Неміс композиторы мен дирижерінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Неміс туған композитор және дирижер

Сэр Джулиус Бенедикт (27 қараша 1804 – 5 маусым 1885) – Германияда туған композитор және дирижер, өмірінің көп бөлігін Англияда өткізді.

Өмір және музыка

Бенедикт Штутгартта еврей банкирінің ұлы ретінде дүниеге келді. 1820 жылы Ваймарда Иоганн Непомук Хуммельден, ал 1821 жылы Дрезденде Карл Мария фон Веберден композицияны оқыды. 1823 жылдың 5 қазанында Вебер оны Венада Бетховенмен таныстырды. Сол жылы ол Венадағы Кэрнтнертор театрының капельмейстері болып тағайындалды, екі жылдан кейін, 1825 жылы Неапольдегі Сан-Карло театрының капельмейстері болды. Ол онда жас дарын иесі Теодор Дёлерге фортепиано сабақтарын берді. Неапольде оның алғашқы операсы «Жасинта эд Эрнесто» 1827 жылы көрсетілді, ал 1830 жылы туған қаласына арналған тағы бір операсы, «Гоадағы португалдар» сол жерде қойылды. Екеуі де үлкен жетістікке жете алмады, сондықтан 1834 жылы ол Парижге кетті, ал 1835 жылы Мария Малибранның ұсынысымен Лондонға кетіп, өмірінің соңына дейін сонда тұрды. 1836 жылы оған Лицей театрында опералық жобаны басқару тапсырылды, сондай-ақ бұрын Неапольде қойылған «Un anno ed un giorno» атты қысқа операсын қойды. 1838 жылы ол Майкл Уильям Балфтың үлкен танымалдылығы кезінде Корольдік театрда ағылшын операсының дирижері болды. Ол онда «Жипсидің ескертуі» (1838), «Венецияның қалыңдықтары» (1844) және «Крестоносцы» (1846) операларын қойды. 1848 жылы ол Эксетер-холлда Феликс Мендельсонның «Илия» операсын жүргізді, бұл Джени Линдтің ораториядағы тұңғыш рет пайда болуы болды, ал 1850 жылы Линдтің Америкаға гастрольдік сапарында аккомпаниатор және дирижер болды. 1852 жылы оралғаннан кейін ол Джеймс Генри Мейплсон басқаруымен «Енді патша театрында» (кейін Дрюри-Лейнде) музыкалық дирижер болды, сондай-ақ сол жылы Гармоникалық одақтың дирижері болды. Оның шағын шығармаларының бірі – 1858 жылы жазылған концерттина мен фортепианоға арналған Андантино. Бенедикт 1860 жылы Вебердің «Оберон» операсының итальян тіліндегі нұсқасын қою үшін речитативтер жазды (сол кезде Англияда неміс операларын итальян тілінде орындау қалыпты жағдай еді). Сол жылы оның «Ундейн» кантатасы Норвич фестивалінде қойылды, онда Клара Новелло соңғы рет жұрт алдында пайда болды. Оның ең танымал операсы – Дион Бусиконың «Коллин Бэун» пьесасының желісімен Джон Оксенфордтың либреттосына жазылған «Килларниң лилиясы» 1862 жылы Ковент-Гарденде қойылды. Оның «Песня невесты» опереттасы 1864 жылы сахнаға шығарылды. Бенедикт 1863 жылы Уэльс ханзадасы Альберт Эдуард пен Дания патшасы Александраның үйлену тойына арнап марш жазды. «Сент-Сесилия» ораториясы 1868 жылы Норвич фестивалінде орындалды, «Сент-Петр» – 1870 жылы Бирмингем фестивалінде, «Гразиелла» кантатасы – 1882 жылы Бирмингем фестивалінде берілді, ал 1883 жылдың тамызында опералық түрінде Кристалл сарайында қойылды. Сол жерде оның 1873 жылғы симфониясы да орындалды. 1875 жылдың күзінде Бенедикт У. С. Гилбертпен бірлесіп комедиялық опера жазу туралы хат алмасты, бірақ Гилберттің көптеген жобалары болды және идеясы тасталды. Бенедикт 1845 жылдан 1878 жылға дейін барлық Норвич фестивальдерін және 1875 жылдан 1880 жылға дейін Ливерпуль филармониясының концерттерін жүргізді. Ол Лондондағы «Дүйсенбідегі танымал концерттерде» басталғаннан бері тұрақты сүйемелдеуші болды және кейбір ерекше жағдайларды қоспағанда, осы концерттердің дирижері болды. Ол Вебердің өмірінен қызықты деректерді Ұлы музыканттардың өмірбаяндары сериясына қосты. 1871 жылы ол рыцарь атағын алды, ал 1874 жылы Австрияның Франц-Иосиф I және Вюртембергтің Фредерик I ордендерінің кавалер-командующийы болды. 1884 жылы достары оған қаржылай көмек көрсету үшін қайырымдылық қоры құрды. Ол 1885 жылдың 5 маусымында Лондондағы резиденциясында қайтыс болды және Кенсал Грин зиратында жерленді. Бенедиктің алғашқы әйелі Терезадан үш қызы (Аделин, Георгина және Элис) және екі ұлы (Эрнест пен Джулиус) болды. Тереза мен оның кіші ұлы Джулиус 1851 және 1852 жылдар аралығында, бір жылдың арасында қайтыс болды. Бенедикт өмірінің бір кезеңінде христиан дінін қабылдады; оның балаларының білім алуы Рим-католик діни ассамблеясының құрметіне кірді. Лондон округтік кеңесінің көк тақтасы Бенедикті еске алады, ол Мэрилебондағы 2 Манчестер скверінде өмір сүрді және қайтыс болды.

Benedict was born in Stuttgart, the son of a Jewish banker, and in 1820 learnt composition from Johann Nepomuk Hummel at Weimar and in 1821 from Carl Maria von Weber at Dresden; it was Weber who introduced him in Vienna to Beethoven on 5 October 1823. In the same year, he was appointed Kapellmeister of the Kärnthnerthor theatre at Vienna, and two years later in 1825, he became Kapellmeister of the San Carlo theatre at Naples. It was here he gave piano lessons to the young prodigy Theodor Döhler. In Naples his first opera, Giacinta ed Ernesto, premiered in 1827, and another, written for his native city, I Portoghesi in Goa, was given there in 1830; neither of these was a great success, and in 1834 he went to Paris, leaving it in 1835 at the suggestion of Maria Malibran for London, where he spent the remainder of his life. In 1836 he was given the conductorship of an operatic enterprise at the Lyceum Theatre, and brought out a short opera, Un anno ed un giorno, previously given in Naples. In 1838 he became conductor of the English opera at Theatre Royal, Drury Lane during the period of Michael William Balfe's great popularity; his own operas produced there were The Gipsy's Warning (1838), The Brides of Venice (1844), and The Crusaders (1846). In 1848 he conducted Felix Mendelssohn's Elijah at Exeter Hall, for the first appearance of Jenny Lind in oratorio, and in 1850 he was the accompanist and conductor on Lind's tour of America. On his return in 1852 he became musical conductor under James Henry Mapleson's management at Her Majesty's Theatre (and afterwards at Drury Lane), and in the same year conductor of the Harmonic Union. Amongst his minor works is an Andantino for Concertina and Fortepiano written in 1858. Benedict wrote recitatives for the production of an Italian language version of Weber's Oberon in 1860 (it was then the tradition in England to perform German operas in Italian). In the same year his cantata Undine was produced at the Norwich Festival, in which Clara Novello appeared in public for the last time. His best known opera, The Lily of Killarney, written on the subject of Dion Boucicault's play The Colleen Bawn to a libretto by John Oxenford, was produced at Covent Garden in 1862. His operetta The Bride of Song was brought out there in 1864. Benedict wrote a march for the wedding of Albert Edward, Prince of Wales and Alexandra of Denmark in 1863. St Cecilia, an oratorio, was performed at the Norwich Festival in 1868; St Peter at the Birmingham Festival of 1870; Graziella, a cantata, was given at the Birmingham Festival of 1882, and in August 1883 was produced in operatic form at the Crystal Palace. Here also a symphony by him was given in 1873. In the autumn of 1875, Benedict corresponded with W. S. Gilbert about collaborating on a comic opera with him, but Gilbert had too many projects and the idea was dropped. Benedict conducted every Norwich Festival from 1845 to 1878 inclusive, and the Liverpool Philharmonic Society's concerts from late 1875 to 1880. He was the regular accompanist at the Monday Popular Concerts in London from their start, and with few exceptions acted as conductor of these concerts. He contributed an interesting life of Weber to the series of biographies of Great Musicians. In 1871 he was knighted, and in 1874 was made knight commander of the orders of Franz Joseph I of Austria and Frederick I of Württemberg. In 1884, friends set up a benefit fund to aid him financially. He died at his residence in London on 5 June 1885 and was buried in Kensal Green Cemetery. Benedict had three daughters (Adeline, Georgina and Alice) and two sons (Ernest and Julius) with his first wife, Therese. Therese and his younger son Julius died within a year of each other, between 1851 and 1852. At some point in his life, Benedict converted to Christianity; his children's education included Roman Catholic sacraments. A London County Council blue plaque commemorates Benedict at 2 Manchester Square, Marylebone, where he lived and died.

Хорлық және вокалды

1822 – L'amor timido, кантата (алғашқы орындалуы: Штутгарт, 1822 ж. тамыз)
1860 – Undine, кантата (алғашқы орындалуы: Норвич фестивалі, 1860)
1863 – Ричард Coeur de Lion, кантата (алғашқы орындалуы: Норвич фестивалі, 17 қыркүйек 1863)
1866 – Қасиетті Сесилия туралы аңыз, кантата (алғашқы орындалуы: Норвич фестивалі, 1 қараша 1866)
1870 – Санкт-Петер, оратория (алғашқы орындалуы: Бірмингем фестивалі, 2 қыркүйек 1870)
1882 – Graziella, кантата (алғашқы орындалуы: Бірмингем фестивалі, 29 тамыз 1882)
1883 – Мэри Стюарттың қоштасуы, контральто және оркестр үшін сцена (алғашқы орындалуы: Филармониялық қоғам, Лондон, 25 сәуір 1883)

Опералық

1827 – Джасинта мен Эрнесто (fp. Театро дель Фондо, Неаполь, 31 наурыз 1827)
1830 – Гоадағы португалдар (fp. Штутгарт, 1830; Театра Сан-Карло, Неаполь, 28 маусым 1830)
1836 – Бір жыл мен бір күн (fp. Театро дель Фондо, Неаполь, 19 қазан 1836)
1838 – Циганның ескертуі (fp. Дрюри Лейн театры, Лондон, 19 сәуір 1838)
1844 – Венеция келіндері (fp. Дрюри Лейн театры, Лондон, 22 сәуір 1844)
1845–46 – Кресташылар (fp. Дрюри Лейн театры, Лондон, 26 ақпан 1846)
1861–62 – Килларнидің лилиясы (fp. Ковент Гарден театры, Лондон, 10 ақпан 1862)
1864 – Әннің қалыңдығы, оперетта (fp. Ковент Гарден театры, Лондон, 3 желтоқсан 1864)

Қосымша музыка

1882 – Ромео мен Джульетта (алғашқы қойылым, Корольдік лицей театры, Лондон, 1882 жылдың мамыр айы)