Жақсы Әйел: 1930 жылғы махаббат және құпиялар оқиғасы

Кіріспе

2004 жылғы романтикалық комедиялық драмалық фильм

"Жақсы әйел" – Майк Баркер режиссерлік еткен 2004 жылғы романтикалық комедиялық драмалық фильм. Говард Химельштейннің сценарийі Оскар Уайльдтың 1892 жылғы "Леди Виндермирдің желдіргіші" пьесасы негізінде жазылған. Бұл туындының төртінші экрандық бейімделуі, алғашқы нұсқасы 1916 жылы Уайльдтың түпнұсқа атауымен шыққан, содан кейін Эрнст Любичтің 1925 жылғы және Отто Премингердің 1949 жылғы "Желдіргіш" атты нұсқалары жарық көрді.

Сюжет

1930 жылы Нью-Йорк қаласындағы femme fatale миссис Эрлинн өзін бұрын азғырған жоғары лауазымды ерлердің де, сатқан әйелдердің де енді қабылдамайтынын сезеді. Ол әшекейлерін сатып, Амальфиге (Италия) бағытталған лайнерге билет алады, онда ол жаңа үйленген Роберт Виндермирге көңіл бөлгендей көрінеді. Оның машинасы оның вилласының алдында жиі тоқтағанда, жергілікті шақырғыштар екеуінің махаббатта екеніне көз жеткізеді. Роберттің әйелі Мег қалада тараған қаңқуларға немқұрайлы қарайды, бірақ күйеуінің Erlynne-ге жасаған көптеген төлемдерді көрсететін чектерін тапқанда, жағдайдың нашарлағанын сезеді. Бірақ ол Эрлинннің шын мәнінде оның анасы екенін, Роберттен құпиясын сақтағаны үшін ақша талап ететінін білмейді. Мегке: "Сұлу емес әйелдер жылайды, ал әдемі әйелдер дүкенге барады" деген кеңес көмектеседі. Күйеуінің жасаған қателігіне өш алу үшін Мег жиырма бірінші туған күніне ашық көйлек киіп келеді, ал сол көйлекті Эрлинн де киген, және олар лорд Августус ("Тәппи") деген бай, екі рет ажырасқан адамның қосылуымен бірге болады, ол Эрлиннге үйленуге ұсыныс жасаған. Лорд Дарлингтон Мегке махаббатын білдіріп, одан күйеуін тастап кетуін өтінгенде жағдай нашарлайды. Эрлинн Мегтің Робертке жазған қоштасу хатын тауып, Дарлингтонның яхтасында тоқтатады, онда Тәппи, Дарлингтон, Роберт және достары бір түндік тойға келеді. Роберт Мегке туған күніне сыйлаған желісін көріп таңғалады; Мег асығыс қашып кетеді, ал Эрлинн өзін ашады және оны кешіріп алғанын айтады. Тәппи, оның никелері Дарлингтонмен романтикалық кездесуді жоспарлап отыр деп ойлап, олардың келісімін бұзады. Роберт Эрлиннге Амальфиден дереу кету үшін ақша төлейді және одан Мегке кім екенін жасыруын сұрайды. Ол мақұл болмай, оның тілегін орындайды, бірақ кетер алдында соңғы чегін қайтарады. Жаңа өміріне апаратын ұшақта ол Тәппиді кездестіреді, ол оған Мег берген желісін сыйлайды; Мег оның никелері Дарлингтонмен кездесуді жоспарламағанын түсіндірген. Эрлинн оның қайтадан үйлену ұсынысын қабылдап, екеуі белгісіз жерге кетеді.

In 1930 New York City, femme fatale Mrs. Erlynne finds that she is no longer welcomed by either the high ranking men she has seduced or the society wives she has betrayed. Selling her jewelry, she buys passage on a liner bound for Amalfi, Italy, where she apparently sets her sights on newlywed Robert Windermere. When his car frequently is seen parked outside her villa, local gossips become convinced the two are having an affair. Robert's demure wife Meg remains oblivious to the stories about the two circulating throughout the town, but when she discovers her husband's cheque register with numerous stubs indicating payments to Erlynne, she suspects the worst. What she doesn't know is that Erlynne actually is her mother, who has been extorting payments from Robert in return for keeping her secret. Meg is consoled with the advice, "Plain women resort to crying; pretty women go shopping." In retaliation for what she believes is her husband's transgression, Meg wears a revealing gown to her twenty first birthday celebration, attended by Erlynnewearing the same dressin the company of Lord Augustus ("Tuppy"), a wealthy, twice divorced man who has proposed marriage to Erlynne. Complications ensue when Lord Darlington professes his love for Meg and implores her to leave her supposedly wayward husbandan invitation she accepts. Erlynne, having found Meg's farewell note to Robert, intercepts her on Darlington's yacht, where the two are trapped when Tuppy, Darlington, Robert and friends arrive for a night of drinking. Robert is startled to see the fan he gave Meg at her birthday party; while Meg makes a hasty escape, Erlynne reveals herself and claims she had taken it from the party in error. Tuppy, thinking his fiancée was planning a romantic rendezvous with Darlington, ends their engagement. Robert pays Erlynne to leave Amalfi immediately and begs her not to reveal her identity to Meg. Reluctantly, she complies with his wishes, although she returns his final cheque before she departs. On board the plane waiting to take her to a new life, she discovers Tuppy, who presents her with the fan Meg gave him; Meg has provided an explanation that ensured he realised his fiancee was not planning a rendez vous with Darlington. Erlynne accepts his renewed proposal of marriage and the two depart for places unknown.

Өндіріс жазбалары

Испания, Италия, Ұлыбритания, АҚШ және Люксембургтен келген жиырма екі адам фильмнің продюсерлері ретінде көрсетілді, ал титрлерде фильм "Англо-итальян-испандық бірлестік туындысы" деп белгіленді. Фильм Италияда – Амальфи, Атрани, Равелло, Сорренто және Рим қалаларында түсірілді. АҚШта ол $238,609, ал шетел нарықтарында $6,639,233 табыс әкелді, жалпы әлемдік кассалық жиын $6,877,842 құрады. Variety журналынан Дерек Элли былай деді: "Көп жағдайда фильм Уайльдтың пьесасынан соншалықты алшақтап кеткен, тіпті ол жеке туынды сияқты. Пастель, охр, қара және алтын түстерге боялған, түрлі орындарда оңай жылдамдықпен өтетін бұл фильм, "Баянды сәтке" немесе "Періштелер батуға қорқатын жерде" сияқты 30-шы жылдардың ностальгиялық туындысы. Өздерінің өткірлігін сақтап қалғанмен де, Уайльдтың афоризмдері енді басқа әлемнен және басқа жанрдан әкелінген алаңдатушы элементтерге айналды". Сан-Франциско хроникасында Мик ЛаСалл пікір білдірді: "Бұл фильмде ұнамайтын ештеңе жоқ. Дегенмен, "Жақсы әйел" фильмінде бір нәрсе дұрыс емес: молшық соқпайды. Ол толыққанды тірі емес. Пьесаны экранға көшірудің сөзсіз салдары болып табылатын іс-қимылды сөзбе-сөз бейнелеу оны артық күшейте бермей, керісінше, идеалды деңгейден гөрі көңілсіз етеді. Бірақ ештеңе Уайльдтың афоризмдерінің өткірлігі мен ләззатын кемсіте алмайды". Лос-Анджелес Таймс газетінен Кеннет Туран жазды: "Фильм жақсы ниетпен және сәл көңіл көтеруге арналған, бірақ оның тарихын жаңғыртуға тырысуда ол түпнұсқаны естен кетпес ететін көптеген нәрселерді жоғалтты және керісінше көп нәрсеге қол жеткізбеді. Талантты актерлік құрамына қарамастан, нәтиже Уайльдтың айрықша белгісіздігінен мүлдем құр айырылған, тіпті ол мұндай болмағанмен де, жұмсақ және орташа деңгейде. Бұл оқиғаны фотогениялық Италияға көшіру қажетті көрікті жерлерді жасаса да, оқиға үшін бірқатар проблемалар тудырады, ең алдымен, Уайльдтың қоғамның шектеулі табиғаты туралы алаңдаушылығы Викториялық Англияның қатаң шеңберінен тыс жерде жақсы ойнамайды. Бұл туындыда Уайльдтың өнерінің данышкерлігі де құрбан болды. Оның идеясының өткірлігі мен жанды энергиясы, шындығында, фильмдегі кейіпкерлерді жақсырақ жандандыруға жасалған сәтсіз және сәл сәтті әрекеттерге үйлеспейді. "Жақсы әйел" ешкімнің күнін бұзбаса, ешкімді жақсы қылмайды, сондай-ақ, бұл Ұлы ирланд драматургының шығармасына лайық құрметке ие болмайды". The Times газетінде Венди Иде былай деп атап өтті: "Оскар Уайльдтың ұзақ уақыттан бері қайтыс болған денесінде "Жақсы әйел" фильмінен гөрі көбірек өмір бар. Оның басқа шығармаларынан алынған көптеген өткір афоризмдермен толықтырылып, олар сценарийге ойсыратылып, онымен бірге алып тасталған". Rotten Tomatoes 83 рецензия негізінде 37% мақұлдау рейтингісін және 5.3/10 орташа бағасын көрсетіп, фильмнің "бастапқы материалмен алынған еркіндіктерге және біркелкі емес актерлік ойынға байланысты тістеудің жоқтығы" туралы консенсусқа келді. Ханттың өнері AV Club тарапынан сынға алынды: "Хелен Хант атақты азғырушыны ойнауға тырысқанда ұятқа қалдырады".

Twenty two people from Spain, Italy, the United Kingdom, the United States, and Luxembourg were credited as producers of the film, with the closing credits identifying it as "An Anglo Italian Spanish Co Production". It was shot on location in Italy at Amalfi, Atrani, Ravello, Sorrento, and Rome. It grossed $238,609 in the US and $6,639,233 in foreign markets for a total worldwide box office of $6,877,842. Derek Elley of Variety stated, "In most respects, the film is so far from Wilde's play that it's practically a separate work. Bathed in pastels, ochres, blacks and golds, and easily moving around a variety of locations, it's like another slice of '30s nostalgia in the vein of Enchanted April or Where Angels Fear to Tread. Though undeniably retaining their wit, the Wilde isms are finally more of a distraction, imported from another world and another genre." In the San Francisco Chronicle, Mick LaSalle opined, "There's nothing to dislike about this movie . Yet something is wrong with A Good Woman: The lightning never strikes. It's never quite alive . the process of literalizing the action, an inevitable consequence of moving a play to the screen, makes [it] less exaggerated and more somber than is ideal. But nothing can diminish the wit and the pleasure of Wilde's epigrams." Kenneth Turan of the Los Angeles Times wrote, "The film is well intentioned and mildly diverting, but in attempting to modernize its story it has lost many of the things that make the original so memorable and not gained much in return . Despite its talented cast, the result lacks Wilde's trademark bite; it's soft and middlebrow, even though he was anything but . Although transposing this story to photogenic Italy makes for the requisite number of scenic vistas, it also creates a number of problems for the story, starting with the fact that Wilde's concerns about the restrictive nature of society don't play as well outside the rigid confines of Victorian England. Also sacrificed in this more naturalistic production is the brilliance of Wilde's artifice. The sharpness and crackling energy of his conception, frankly, makes a bad fit with the film's fitful and not particularly successful attempts to make these characters more well rounded . A Good Woman won't ruin anyone's day, but it won't make anyone's either, and it won't get the great Irish playwright anything like the admiration his work deserves." In The Times, Wendy Ide observed, "There’s more life in Oscar Wilde’s long dead corpse than there is in A Good Woman . spiked with as many pithy Wildean aphorisms as could be cannibalised from his other work and crowbarred unceremoniously into the flagging script." Rotten Tomatoes reports a 37% approval rating based on 83 reviews with an average rating of 5.3/10 and the consensus that the film "lacks bite due to liberties taken with the source material, coupled with uneven performances." Hunt's performance was panned with the AV Club saying, "Helen Hunt looks embarrassingly out of place trying to play an infamous seductress."