Рамон Нарваэс: Испан саяхаты мен әскери қайраткері

Кіріспе

19 ғасырдағы испандық генерал және мемлекет қайраткері Рамон Мария Нарваез и Кампос, Валенсияның 1-ші герцогы (1800 жылдың 5 тамызы – 1868 жылдың 23 сәуірі) – Испанияның генералы және мемлекет қайраткері, Изабелла II патшалығы тұсында бірнеше рет премьер-министр қызметін атқарған. Испанияда оны «Ложаның үлкен қылышы» деп те атады.

Өмірбаян

Ол Гранаданың Лоха қаласында, Канад Альтаның 1-графы Хосе Мария де Нарваез и Порсельдің және оның әйелі Мария Рамона де Кампос и Матеостың ұлы болып дүниеге келді. Ол ерте жаста әскерге қабылданды және 1822 жылы Каталонияда Франсиско Эспоз-и-Минаның басшылығымен активті қызмет атқарды. Ол консерваторлық көзқараста болды және Фердинанд VII-ге қарсы радикалдық оппозицияны толық қолдамады, оған ол қалпына келтірілгеннен кейін қызмет етті. 1833 жылы король қайтыс болғанда Нарваез Изабелла II-нің консервативті қолдаушыларының бірі болды. Ол 1836 жылғы қарашада Аркос де ла Фронтера маңындағы Маясейт шайқасында карлист генералы Мигель Гомес Дамасты жеңіп, зор танымалдылыққа ие болды. 1838 жылы Ла-Маншаны қарақшылардан тазартқаннан кейін ол Ескі Кастилияның генерал-капитаны және резервтік армияның бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1840 жылы Севильяда Балдомеро Эспартеро, Лукана графына және Прогрессист партиясына қарсы болған көтеріліске қатысқандығы үшін Францияға қашуға мәжбүр болды. Ол Мария Кристинамен бірлесіп 1843 жылғы экспедицияны жоспарлады, ол Эспартероның құлатылуына әкелді. 1844 жылғы 3 мамырда Нарваез 26-шы премьер-министр болды, 1844 жылғы 1 шілдеде 21 тамызға дейін 102-ші Сыртқы істер министрі, 1845 жылғы 18 қарашада фельдмаршал және Валенсия герцогы болды, бірақ оның саясаты ұзаққа төзімділік танытуға тым реакциялық болды және ол 1846 жылғы 12 ақпанда лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Содан кейін ол Парижде елші қызметін атқарды, бірақ 1847 жылы Мария Кристинамен түсініспеушіліктер оның министрлік лауазымынан кетуіне әкелді. 1847 жылғы 19 қазанда ол премьер-министр болып тағайындалды. Бірақ, келесі күні, 1849 жылғы 20 қазанда, ол 36-шы премьер-министр ретінде қайта тағайындалды. Ол 1851 жылдың 10 қаңтарына дейін лауазымда қалды. Ол 1848 жылы Таурат және Қылыш орденінің 58-ші Ұлы кресі болды. Оның лауазымын генерал Леопольдо О’Доннельдің лауазымы қысқа мерзімге, 1856 жылғы 12 қазан мен 1856 жылғы 15 қазан аралығында 45-ші премьер-министр ретінде алмастырды, ал ол 1864 жылғы 16 қыркүйек пен 1865 жылғы 19 мамыр аралығында 52-ші премьер-министр ретінде бірнеше айға билікке оралды. Ол 1866 жылғы 11 шілдеде О’Доннельдің орнын басып, 54-ші премьер-министр болды және 1868 жылғы 22 сәуірде Мадридте қайтыс болған кезде әлі де лауазымда болды. Өлім төсегінде ол дұшпандарын кешіруді өтінді. Оның жауабы әйгілі болды, ол «Мен жауларымды кешірудің қажеті жоқ, мен олардың бәрін атып өлтірдім» деді. Ол 1844 жылғы 22 шілдеде корольдік Мария Луиза орденінің 369-шы ледиі, француз Мари Александрин де Ташерге үйленді. Оның лауазымын ағасы Хосе де Нарваез и Кампостың ұлы, 2-ші граф Канад Альта, және оның әйелі мен туысы Эпифания Порсель и Вальдивия, Хосе Мария де Нарваез и Порсель (1890), Валенсияның 2-ші герцогы, 1-ші маркиз Окендо, 3-ші граф Канад Альта және 2-ші виконт Алиатар, Джозефа Мария дель Агила и Севаллоске (1888), 13-ші маркиза Эспея, Луис Рамон дель Агила и Альварадоның қызы, 12-ші маркиз Эспея, және Джозефа Мануэла Петра де Севаллос и Альварес де Фарияның қызы (де Севаллос де Guerra (1759-1838) және оның әйелі Хосефа Хуана Альварес де Фария и Санчес, Мануэль де Годостың анасы), және олардың балалары болды.

He was born at Loja, Granada, a son of José María de Narváez y Porcel, 1st Count of Cañada Alta, and wife María Ramona de Campos y Mateos. He entered the army at an early age, and saw active service under Francisco Espoz y Mina in Catalonia in 1822. He was in his sympathies a Conservative, and could not fully support the Radical opposition to Ferdinand VII, whom he served after his restoration. When the king died in 1833, Narváez became one of the Conservative supporters of Isabel II. He achieved great popularity by his victory over Miguel Gómez Damas, the Carlist general, at the Battle of Majaceite near Arcos de la Frontera, in November 1836. After clearing La Mancha of brigands by a vigorous policy of suppression in 1838 he was appointed captain general of Old Castile, and commander in chief of the army of reserves. In 1840, for the part he had taken at Seville in the insurrection against Baldomero Espartero, Count of Luchana and the Progresista party, he was compelled to take refuge in France, where, in conjunction with Maria Cristina, he planned the expedition of 1843 which led to Espartero's overthrow. On 3 May 1844 Narváez became the 26th prime minister, on 1 July 1844 the 102nd Minister of Foreign Affairs until 21 August 1844, and on 18 November 1845 was created field marshal and Duque de Valencia, but his policy was too reactionary to be tolerated long, and he was compelled to quit office on 12 February 1846. He then held the post of ambassador at Paris, until again called to preside over the council of ministers as the 28th Prime Minister from 16 March 1846 to 4 April 1846 and 105th Minister of Foreign Affairs from 16 March 1846 to 5 April 1846, and again as the 34th Prime Minister and 111th Minister of Foreign Affairs on 4 October 1847; but misunderstandings with Maria Cristina led to his resignation as Minister on 23 October 1847 and as Prime Minister in the following year on 19 October 1849. On the next day, however, he was recalled as the 36th Prime Minister on 20 October 1849, remaining in office until 10 January 1851. He was the 58th Grand Cross of the Order of the Tower and Sword in 1848. His ministry succeeded that of General Leopoldo O'Donnell for a short time as 45th Prime Minister between 12 October 1856 and 15 October 1856, and he again returned to power for a few months as 52nd Prime Minister between 16 September 1864 and 19 May 1865. He once more replaced O'Donnell as the 54th Prime Minister on 11 July 1866, and was still in office when he died at Madrid on 22 April/23 April 1868. On his deathbed, he was asked to forgive his enemies. His answer would become infamous, as he stated "I don't need to forgive my enemies — I have had them all shot." He married French Marie Alexandrine de Tascher, 369th Dame of the Royal Order of Queen Maria Luisa on 22 July 1844. He was succeeded in his titles by his nephew, son of his older brother José de Narváez y Campos, 2nd Count of Cañada Alta, and wife and cousin Epifania Porcel y Valdivia, José María de Narváez y Porcel (d. 1890), 2nd Duke of Valencia, 1st Marquess of Oquendo, 3rd Count of Cañada Alta and 2nd Viscount of Aliatar, married to Josefa María del Águila y Cevallos (d. 1888), 13th Marchioness of Espeja, daughter of Luis Ramón del Águila y Alvarado, 12th Marquess of Espeja, and wife Josefa Manuela Petra de Cevallos y Alvarez de Faria (daughter of Pedro de Cevallos y Guerra (1759–1838) and wife Josefa Juana Alvarez de Faria y Sánchez Zarzosa, maternal aunt of Manuel de Godoy), and had issue.