Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1945 жылғы Индонезия тәуелсіздік құжаты
1945 Indonesian independence document
1945 жылғы 17 тамызда сағат 10:00-де Джакартада Индонезия тәуелсіздігінің жариялануы оқылды (немесе жай ғана Прокламация). Бұл жариялау Нидерланд және Нидерландты қолдаған азаматтарға қарсы күрескен Индонезия Ұлттық революциясының дипломатиялық және қарулы қарсылығының басталуын белгіледі, олар Индонезияның тәуелсіздігін 1949 жылы ресми мойындағанға дейін жалғасты. Құжатты келесі күні президент және вице-президент болып тағайындалған Сукарно мен Мохаммад Хатта қол қойды. Индонезия тәуелсіздігінің жариялану күні 1946 жылғы 18 маусымдағы үкімет шешімімен мемлекеттік мереке деп жарияланды.
The Proclamation of Indonesian Independence (, or simply Proklamasi) was read at 10:00 on Friday, 17 August 1945 in Jakarta. The declaration marked the start of the diplomatic and armed resistance of the Indonesian National Revolution, fighting against the forces of the Netherlands and pro Dutch civilians, until the latter officially acknowledged Indonesia's independence in 1949. The document was signed by Sukarno and Mohammad Hatta, who were appointed president and vice president respectively the following day. The date of the Proclamation of Indonesian Independence was made a public holiday by a government decree issued on 18 June 1946.
Тәуелсіздік қозғалысының басталуы
1918 жылы Голландтың Шығыс Индиядағы билігі жартылай сайланған Халық кеңесін, Volksraad-ты құрды, бұл индонезиялық ұлтшылдарға алғаш рет үн беру мүмкіндігін берді. Осы уақытта Нидерландыда білім алып жүрген индонезиялық студенттер "Индонезияның Перхимпоэнаны" немесе Индонезиялық қауымдастығын құрды. Оның басшыларының арасында болашақ Индонезия вице-президенті Мохаммад Хата және болашақ премьер-министр Сутан Шаххир болды. 1927 жылдың қыркүйегінде Хата және басқа мүшелері Шығыс Индияда голланд билігіне қарсылық тудырғаны үшін тұтқындалды, бірақ Хатаның құмарлы қорғау сөзінің арқасында олар ақталды. Шығыс Индияда 1927 жылы ұлтшыл және болашақ Индонезия президенті Сукарно өзінің оқу үйірмесін Индонезия Ұлттық қауымдастығына айналдырды, ол 1928 жылдың мамыр айында Индонезия Ұлттық партиясына (PNI) айналды. Партияның мақсаты – халықтың қолдауы арқылы Индонезияның тәуелсіздігіне қол жеткізу болды. 1928 жылдың қазан айында Батавияда өткен жастар конгресінің өкілдері «бір отан – Индонезия, бір ұлт – Индонезия ұлты, бір тіл – индонезия тілі» деген идеалдарды қабылдады. Бұл ұлттық бірлік танымы ескі буынға реакция болды, олар көбінесе өз аймақтарымен немесе этникалық тобымен байланысты болған, және кейіннен «Жастар серті» деп белгілі болды.
In 1918, the Dutch authorities in the Dutch East Indies established a partly elected People's Council, the Volksraad, which for the first time gave Indonesian nationalists a voice. Meanwhile, Indonesian students studying in the Netherlands formed the Perhimpoenan Indonesia, or Indonesian Association. Among its leaders were future Indonesian vice president Mohammad Hatta and future prime minister Sutan Sjahrir. In September 1927, Hatta and other members were arrested for inciting resistance to Dutch authority in the East Indies, but thanks to a rousing defense speech by Hatta, they were acquitted. Back in the East Indies, in 1927, nationalist and future Indonesian president Sukarno turned his study club into the Indonesian Nationalist Association, which in May 1928 became the Indonesian National Party (PNI). The party aimed to achieve Indonesian independence through mass based non cooperation with the authorities. In October 1928, the representatives at a Youth Congress held in Batavia, the capital, adopted the ideals of one motherland, Indonesia; one nation, the nation of Indonesia; and one language, the Indonesian language. This expression of national unity was a reaction to the older generation, which tended to identify with their region or ethnicity, and subsequently became known as the Youth Pledge.
Соғысқа дейінгі кезең
PNI тез өсіп, билік өкілдерін алаңдатты, олар 1929 жылдың желтоқсанында Сукарноны және жеті партия жетекшісін тұтқындады. Олар қоғамдық тәртіпке қауіп келтіргені үшін сотталып, 1930 жылдың қыркүйегінде бір жылдан төрт жылға дейін түрме жазасын алды. Сукарно ең ұзақ мерзімге сотталды. PNI 1931 жылы өзінен-өзі тарады, сол жылы Сjahrir Нидерландыдан оралып, «Жаңа PNI» партиясын құрды, ол бұқаралық науқандарға ден қоюдың және бір жетекшіге тәуелді болудың орнына, егер біреу тұтқындалса, партияның жұмысын жалғастыра алатын жетекшілер тобын құруға бағытталған. 1931 жылы Сукарно босатылып, шағын «Индонезия партиясына» (Partindo) қосылды, ал 1932 жылдың тамызында Хатта Нидерландыдан оралып, Partindo-ға қарағанда көбірек марксистік және революциялық бағыты бар қарсы «Жаңа PNI» партиясының төрағасы болды. 1933 жылдың тамызында Сукарно қайтадан тұтқындалып, алдымен Флорес аралдарына, содан кейін Бенкуленге жер аударылды, ал Хатта мен Сjahrir тұтқындалып, Батыс Жаңа Гвинеядағы Бовен-Дигуль абақтысына жер аударылды. Осы ұлтшыл қайраткерлердің тұтқындалуы ынтымақтаспау қозғалысын тоқтатты, ал 1935 жылдың желтоқсанында «Индонезия Ұлттық Одағы» мен «Буди Утомо» бірігіп, «Үлкен Индонезия партиясын» (Parindra) құрды, ол индонезиялық тәуелсіздікке қол жеткізу үшін голландтармен ынтымақтастық жасамақшы еді. 1936 жылы Volksraad мүшесі Соетарджо он жыл ішінде голланд-индонезиялық одақтың құрамында Индонезияның өзін-өзі басқаруын қамтамасыз ететін конференция өткізу туралы петиция ұсынғанда, Parindra ықылымдылық танытты, өйткені басқа ұлтшыл ұйымдар жетіспеген жерде Соетарджоның табысқа жете алу мүмкіндігіне наразылық білдірді. Петиция Volksraad көпшілігімен мақұлданды, бірақ 1938 жылдың қарашасында голландтар тарапынан қабылданбады. 1937 жылдың мамырында жас марксистер, соның ішінде болашақ премьер-министр Әмір Сжарифуддин, Индонезия парламентін құру үшін голландтармен бірлесіп науқан жүргізу мақсатымен «Индонезия халық қозғалысын» (Gerindo) құрды, бұл мақсат екі жылдан кейін құрылған барлық ұлттық ұйымдардың бірігуінен құрылған «Индонезия саяси федерациясының» (GAPI) мақсатына сәйкес келді. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Нидерланды басылып алынды, ал эмиграциядағы голланд үкіметі GAPI-дің голланд-индонезиялық одақ және сайланған заң шығарушы орган туралы өтінішіне жауап беруге жағдай болмады, бірақ голланд королевасы Вильгельмина 1941 жылдың мамырында Лондонда сөйлеген сөзінде соғыстан кейін Шығыс Индиямен қарым-қатынаста белгісіз өзгерістер жасайтынын уәделеді. 1942 жылдың 23 қаңтарында, 1945 жылғы жарияланудан үш жыл бұрын, тәуелсіздік белсендісі Нани Вартабоне және оның халықтары Горонталода голландтарға қарсы көтерілісте жеңіске жеткеннен кейін «Индонезияның тәуелсіздігін» жариялады, голландтар Яваға жапон шапқыншылығынан қорқып еді. Кейіннен ол жапондықтар тарапынан тұтқындалды.
The PNI grew rapidly, causing concern for the authorities, who arrested Sukarno and seven party leaders in December 1929. They were put on trial for being a threat to public order and in September 1930 received sentences of one to four years – Sukarno received the longest sentence. The PNI dissolved itself in 1931, and in the same year, Sjahrir returned from the Netherlands and established a party called the New PNI which rather than focussing on mass action and being dependent on one leader, aimed to create a group of leaders who could ensure continuity if any were arrested. In 1931, Sukarno was released and joined the small Indonesia Party (Partindo), while in August 1932, Hatta returned from the Netherlands and assumed the leadership of the rival New PNI, which had a more Marxist and revolutionary platform than Partindo. Sukarno was arrested again in August 1933, and was exiled first to Flores, then to Bencoolen, while Hatta and Sjahrir were arrested and exiled to the Boven Digul detention camp in western New Guinea. The detention of these nationalist figures effectively ended the non cooperation movement, and in December 1935 the moderate Indonesian National Union and Budi Utomo merged to form the Great Indonesia Party (Parindra), which aimed to work with the Dutch to achieve Indonesian independence. When in 1936, Volksraad member Soetardjo submitted a petition asking for a conference to be held that would lead to Indonesian self government as part of a Dutch Indonesian union over a decade, Parindra was lukewarm, resenting the possibility of Soetardjo succeeding where the other nationalist organizations had failed. The petition was passed by a majority of the Volksraad, but rejected by the Dutch in November 1938. In May 1937, Parindra, the Indonesian People's Movement (Gerindo), was established by younger Marxists including Amir Sjarifuddin, another future prime minister, to campaign for the formation of an Indonesian parliament in cooperation with the Dutch, which was the same aim of the Indonesian Political Federation (GAPI), formed two years later from a merger of almost all the nationalist organizations. However, the outbreak of the Second World War resulted in the occupation of the Netherlands, and the Dutch government in exile was in no position to respond to GAPI's request for a Dutch Indonesian union and an elected legislature, although Dutch Queen Wilhelmina made a speech in London in May 1941 promising unspecified changes to the relationship with the East Indies after the war. On 23 January 1942, three years before the 1945 proclamation, an independence activist Nani Wartabone declared "Indonesian independence" after he and his people won in a revolt in Gorontalo against the Dutch who were afraid of Japanese invasion of Celebes. He was later imprisoned by the Japanese after they had invaded the area.
Алғашқы жылдар
1942 жылдың басында Алыс Шығыста соғыс басталып, Жапония алғашқы табыстарға қол жеткізген кезде, голланд билігі Әмір Сжарифуддинге жер астындағы қарсылық қозғалысын құру үшін қаржы берді және Хата мен Сжахирді Яваға қайтарды. 1942 жылдың қаңтар айында жапондықтар Голландтік Шығыс Индияға басып кірді және архипелагты жылдам басып алды. Голланд 8 наурызда капитуляциялады. Жапондықтар голланд тілін, сондай-ақ Индонезияның туын және әнұранын қолдануға тыйым салды, ал жапон күнтізбесі енгізілді. Архипелаг үш жеке аймақ ретінде басқарылды: Суматраны Жиырма бесінші армия, Ява мен Мадураны Он алтыншы армия және Калимантан мен бай ресурстарға ие шығыс аралдарды Жапон императорлық флоты басқарды. Флот бақылауындағы аймақ басқа аймақтарды азық-түлікпен, соның ішінде тамақпен қамтамасыз етудің негізгі көзі болғандықтан, контр-адмирал Тадаси Маэда Батавиядағы теңіз атташесінің байланыс кеңсесіне тағайындалды, ол жеткізілімдерді жеделдету және армиямен жақсы қарым-қатынасты сақтау үшін жасалған. 1943 жылдың сәуір айында жапондықтар «Үш А» атты жаппай қозғалысты құрды. Оның атауы Жапонияны Азияның жетекшісі, қорғаушысы және нұры ретінде бейнелейтін жапондық үгіт сөзінен алынған. Алайда, ол қолдау таппады, себебі маңызды индонезиялық ұлтшылдар қатыспады және үгіт-насихат тым күшті болды. Содан кейін жапондықтар соғысқа дейінгі ұлтшылдарды халықты өздерінің соғыс мақсаттарын қолдауға жұмылдыру үшін пайдаланудың тиімдірек екеніне шешім келді. Шілдеде 25-ші армия Сукарноны Суматрадағы жер аударынан босатты, ол Джакартада Хата мен Сжахирге қосылды, себебі Батавияның аты өзгертілді. Олар Сжахирдің жер астында жұмыс істеуіне, ал Сукарно мен Хаттаның жапондықтармен ынтымақтастыққа түсуіне, бірақ Индонезияның тәуелсіздігіне жету мақсатында келісті. Екеуі де жапондықтардан халықтық саяси ұйым құруды сұрады, оны олар басқаратын болады, және 1943 жылдың наурыз айында «Путера» – Халық билігінің орталығы құрылды. Ол жапондықтардың бақылауында болғанымен, оны Сукарно, Хатта, Хаджар Девантара және соғысқа дейінгі исламдық қайраткер Мас Мансур басқарды. «Үш А» сияқты, ол да аз нәтижелерге қол жеткізді.
With the outbreak of the war in the Far East, and the initial successes of Japan, in early 1942, the Dutch authorities gave Amir Sjarifuddin money to establish an underground resistance movement and sent Hatta and Sjahrir back to Java. In January 1942, the Japanese invaded the Dutch East Indies, and rapidly overran the archipelago. The Dutch surrendered on 8 March. The Japanese banned the use of the Dutch language as well as the Indonesian flag and anthem, and the Japanese calendar was imposed. The archipelago was administered as three separate regions: Sumatra by the Twenty Fifth Army, Java and Madura by the Sixteenth Army and Kalimantan and the resource rich eastern islands by the Imperial Japanese Navy. As the area controlled by the Navy was the source of essential supplies, including food, to the other areas, rear admiral Tadashi Maeda was appointed to the liaison office of the naval attaché in Batavia to expedite deliveries and to ensure the maintenance of good relations with the Army. In April 1943, the Japanese established the Triple A mass movement. Its name was taken from the Japanese propaganda slogan portraying Japan as the leader, protector and light of Asia. However it failed to gain support as no significant Indonesian nationalists were involved, and the propaganda was too heavy handed. The Japanese then decided that it would be more effective to use pre war nationalists to mobilize the population in support of their war aims. In July, the 25th Army freed Sukarno from exile in Sumatra, and he joined Hatta and Sjahrir in Jakarta, as Batavia had been renamed. They agreed that Sjahrir would work underground, while Sukarno and Hatta would cooperate with the Japanese, still with the ultimate goal of Indonesian independence. The two men urged the Japanese to establish a popular political organization that they would lead, and this came about in March 1943 with the formation of Putera, the Centre of People's Power. Although it was controlled by the Japanese, it was led by Sukarno, Hatta, Hajar Dewantara and pre war Islamic figure Mas Mansoer. Like the Triple A, it achieved very little.
Индонезияның ұлтшылдықты жапондықтар қолдады
Жапонияға қарсы ағым өзгергенде және оның аумақтық кеңеюі тоқтағанда, Жапония Яваның басқаруына Индонезияның белсендірек қатысуы туралы сөз көтерді, онда 16-шы армия 25-шы армия мен теңіз күштерінен гөрі мұндай қатысуды жақтап, архипелагтың басқа бөліктеріндегідей болмады. Осының нәтижесінде, Сукарно қайтадан басқарған Орталық кеңес құрылды, және жапондықтардың кеңесшілері ретінде одан да көп индонезиялықтар тағайындалды. 1943 жылдың қазан айында жапондықтар Шығыс Үндістанға одақтас шабуылдан қорғануға көмектесу үшін "Отан қорғаушылары" (PETA) ерікті армиясын құрды, сондай-ақ мұсылмандар үшін бас ұйым ретінде Индонезия мұсылмандық қауымдастықтары кеңесін (Masjumi) құрды. 1944 жылы Путера таратылып, оның орнына Ява қызметі қауымдастығы (Jawa Hokokai) құрылды, Сукарно мен Хаттаға әскери губернаторға бағынып тұрса да, маңызды лауазымдар берілді. Жапондық мүдделерді қозғау үшін халықты жұмылдыруды көздегенімен, Сукарно өзінің мүмкіндігін пайдаланып, архипелаг бойынша саяхаттап, сөз сөйледі. 1944 жылдың 7 қыркүйегінде Жапония премьер-министрі Куниаки Койсо "кейінірек" (di kemudian hari) "Шығыс Үндістанға" тәуелсіздік беруге уәде берді. Содан кейін Ява билігі Jawa Hokokai ғимараттарында Индонезия туын көтеруге рұқсат берді. Контр-адмирал Маеда Сукарно мен Хаттаның архипелаг бойынша саяхаттарына ресми қаржыландыруды ұсынды және 1944 жылдың қазан айында тәуелсіз Индонезия үшін жас көшбасшыларды дайындау мақсатында "Еркін Индонезия" жатақханасын құрды. Соғыс жағдайы нашарлаған сайын, 1945 жылдың наурыз айында жапондықтар Тәуелсіздікке дайындық жұмыстарын зерттеу комитетін (BPUPK) құрғанын жариялады, оның құрамында Сукарно мен Хатта сияқты ескі буын саясаткерлері болды. Ражиман Ведиодининграт төрағалығымен мамыр және маусым айларында өткен екі сессияда тәуелсіз мемлекеттің негіздері анықталды және конституция жобасы жасалды. Алайда, pemuda деп аталатын жастар белсенділері ескі буынның қауіпке баруға дайын болғанына қарағанда, тәуелсіздікке қарай әлдеқайда айқын қадамдар жасағысы келді, нәтижесінде буын арасында жік туды.
As the tide turned against Japan and its territorial expansion halted, Japan started to talk of greater Indonesian involvement in the governance of Java, where the 16th Army was much more in favor of such participation than the 25th Army or the Navy in other parts of the archipelago. A Central Advisory Council was established, again headed by Sukarno, and more Indonesians were appointed as advisors to the Japanese. In October 1943, the Japanese formed the Defenders of the Homeland (PETA) volunteer army intended to help fight off an allied invasion of the East Indies, and also established the Council of Indonesian Muslim Associations (Masjumi) as an umbrella group for Muslims. In 1944, Putera was dissolved and replaced by the Java Service Association (Jawa Hokokai), with Sukarno and Hatta given key positions in it, albeit answering to the military governor. Although intended to mobilise the masses for Japanese interests, Sukarno in particular took advantage of his role to tour the archipelago making speeches. On 7 September 1944, Japanese Prime Minister Kuniaki Koiso promised independence for the 'East Indies' "later on" (di kemudian hari). The authorities in Java then allowed the flying of the Indonesian flag at Jawa Hokokai buildings. Rear admiral Maeda provided official funds for tours around the archipelago by Sukarno and Hatta, and in October 1944, established a Free Indonesia Dormitory to prepare youth leaders for an independent Indonesia. With the war situation becoming increasingly dire, in March 1945 the Japanese announced the formation of an Investigating Committee for Preparatory Work for Independence (BPUPK), comprising members of the older political generation, including Sukarno and Hatta. Chaired by Rajiman Wediodiningrat, in two sessions in May and June, it decided on the basis for an independent nation and produced a draft constitution. Meanwhile, the younger activists, known as the pemuda, wanted much more overt moves towards independence than the older generation were willing to risk, resulting in a split between the generations.
Жапонияның тәуелсіздік жоспары
Одақтастар Жапонияны қарсы алғаннан кейін, жапондықтар голландтар колонияны қайта басып алғанда қиындықтар туғызу үшін Индонезияға тәуелсіздік беруге шешім қабылдады. Шілде айының соңында Сингапурда өткен мәжілісте, Ява қыркүйек айының соңында тәуелсіздік алатыны, одан кейін басқа аймақтар да тәуелсіздік алатыны туралы шешім қабылданды. 6 және 9 тамызда Хиросима мен Нагасакиге атом бомбалары тасталды. 7 тамызда жапондықтар Индонезия тәуелсіздігіне дайындық комитетін (PPKI) құрғанын жариялады, бұл тек Ява ғана емес, бүкіл Шығыс Үндістан үшін Индонезия үкіметін құруға дайындық жасау мақсатында болды. Екі күннен кейін Сукарно, Хатта және Раджиман Ведиодинингратты жапондықтар Сайгон қаласына жақын орналасқан Далатқа ұшырып, Оңтүстік экспедициялық әскер тобының жапон командирі, фельдмаршал Хисаичи Тераучимен кездестірді. Ол бұрынғы голланд Шығыс Үндістанының аумағына тәуелсіздік беретінін уәде етіп, Сукарно мен Хаттаны PPKI төрағасы және орынбасары етіп тағайындады. 15 тамызда Жапония капитуляциялады, ал Шығыс Үндістандағы жапондық билікке одақтас күштер келгенше, қолданыстағы жағдайды сақтау бұйрығы берілді. Бірақ жапондықтардың капитуляциясын ресми растау болған жоқ. Сондай-ақ, Сукарно мен Хаттаның қалай әрекет ету керектігін білмейтін ескі буын мен, Сюхарьирді қоса, жастар (pemuda) арасында да келіспеушілік болды. Жастар Сукарноны PPKI-дің қатысуынсыз тәуелсіздік жариялауға шақырып, одақтастар тәуелсіздіктің Жапония тарапынан демеулік етілгені туралы айыптауынан сақтануға тырысты. 15 тамыз күні түстен кейін Сукарно, Хатта және BPUPK мүшесі, болашақ сыртқы істер министрі Ахмад Субаржо Маэдаға бас тарту туралы қауесеттер туралы сұрап, олардың рас екенін бейресми растады. Содан кейін Хатта Субаржодан ертең PPKI-нің отырысын ұйымдастыруын өтінді және жаңа прокламация жобасын дайындау үшін үйіне қайтты. Осы уақытта жастардың әртүрлі топтары капитуляция туралы қауесетті естіп, жиналыс өткізді. Жиынға Д.Н.Аидит, Чайрул Салех және Викана қатысты. Олар Викана басшылығымен Сукарноға үйіне барып, PPKI арқылы емес, тікелей тәуелсіздік жариялауды талап ету үшін делегация жіберуге шешім қабылдады, өйткені PPKI-нің сенімділігіне күмән келтіріп, онда жастардың өкілдері жоқ еді. Ашулы пікір алмасу барысында Сукарно бұған келіспеді, себебі ол жапондықтарды ашуландырмағысы келмеді. Кейін Хатта келді және Сукарно сияқты ұстанымды сақтап, жапондықтардың капитуляциясы әлі ресми расталмағанын атап өтті. Ол жастарды өздері жариялауға шақырды. Викана кезегінде 16 тамызда жариялау талап етті және делегация кетіп қалды. Викана Хаттаның сыннан өткізгеніне қынжылды, өйткені тәуелсіздік туралы сенімді мәлімдеме жасауға Сукарно мен Хатта ғана өкілетті екенін білді. Осы қынжылу мен жастардың адалдығын көрсету ниетімен, Шахрул Салех пен Викананы қоса алған топ шара қолдану туралы шешім қабылдады. 16 тамыздың таң атынан бұрын олар Сукарно мен Хаттаны Ренгасденгклок қаласына (қазіргі Батыс Ява провинциясының Караванг ауданында) алып барды, формальды түрде Peta әскерлерінің көтерілісінен қорғау үшін, бірақ шын мәнінде тәуелсіздік жариялауға мәжбүр ету үшін. Алайда, екеуі де жапондықтардан кепілдік алмайынша мұндай жариялау жасаудан бас тартты. Кейін сол күні таңертең Маэда Сукарно мен Хаттаның жоғалып кеткенін білді. Әскери тергеу Виканаға жетті, ол екеуін Джакартаға қайтаруға қысым көрсетті. Маэда қауіпсіздікке және ынтымақтастыққа кепілдік бергеннен кейін, сондай-ақ үйін талқылау үшін пайдаланғаннан кейін, Субаржо Ренгасденгклокқа барып, Сукарно мен Хаттаны Джакартаға қайтарды. Олар жапондық әскерилерден тәуелсіздік жариялауға араласпайтынын, егер ол жапондықтармен байланысты болмаса, капитуляция шарттарын бұзу болып табылатындығын растады. Содан кейін Сукарно мен Хатта Маэданың үйіне, қазіргі Прокламация мәтінін құрастыру мұражайына барды, онда Субаржоның бұйрығымен PPKI мүшелері күтіп тұрды.
Following the call from the allies for Japan to surrender, the Japanese decided to grant Indonesian independence to create problems for the Dutch when they reoccupied their colony. At a meeting in Singapore at the end of July, it was decided that Java would become independent at the end of September, followed by other areas. On 6 and 9 August, atomic bombs were dropped on Hiroshima and Nagasaki. On 7 August, the Japanese announced the formation of a Preparatory Committee for Indonesian Independence (PPKI) to accelerate preparations for establishing an Indonesian government for the whole of the East Indies, not just Java. Two days later, Sukarno, Hatta and Rajiman Wediodiningrat were flown by the Japanese to Dalat, near Saigon, to meet with Field Marshall Hisaichi Terauchi, the Japanese commander of the Southern Expeditionary Army Group, who promised independence for the territory of the former Dutch East Indies and formally appointed Sukarno and Hatta as chairman and vice chairman of the PPKI. On 15 August, Japan surrendered, and the Japanese authorities in the East Indies were ordered to maintain the status quo pending the arrival of allied forces. However there was no official confirmation from the Japanese of the surrender. Again there was disagreement between the older generation, including Sukarno and Hatta, who were uncertain how to proceed, and the pemuda, including Sjahrir, who urged Sukarno to declare independence without the involvement of the PPKI to avoid accusations from the Allies that independence was sponsored by Japan. In the afternoon of 15 August, Sukarno, Hatta and BPUPK member and future foreign minister Achmad Soebardjo called on Maeda to ask about the surrender rumours, and received unofficial confirmation that they were true. Hatta then asked Soebardjo to arrange a meeting of the PPKI for the following day and went home to draft a proclamation. Meanwhile, various pemuda groups had heard the surrender rumors and held a meeting. Those present included D. N. Aidit, Chairul Saleh and Wikana. They decided to send a deputation led by Wikana to meet Sukarno at his home and demand an immediate proclamation of independence in person, rather than through the PPKI, which they saw as having no credibility, and in which any case had no pemuda members. In an angry exchange, Sukarno refused to do so as besides the need to discuss matters with the PPKI, he did not want to provoke the Japanese. Hatta subsequently arrived and took the same stance as Sukarno, and pointed out that there was still no official confirmation of the Japanese surrender. He then invited the pemuda to go ahead with a proclamation themselves. Wikana in turn demanded a declaration the following day, 16 August, and the delegation left. Wikana felt humiliated by the challenge from Hatta as he knew that only Sukarno and Hatta had the authority to make a credible declaration of independence. Spurred on by this humiliation and the desire to demonstrate the commitment of the pemuda, a decision was taken by a group including Chairul Saleh and Wikana to take action. In the early hours of the morning of 16 August, they took Sukarno and Hatta to the town of Rengasdengklok (today in Karawang Regency, West Java), ostensibly to protect them from an uprising by Peta troops, but in fact to force them to declare independence. However, the two men still refused to make such a proclamation without assurances from the Japanese. Later that morning, Maeda learned that Sukarno and Hatta had disappeared. An Army investigation led to Wikana, who was pressured to return the two men to Jakarta. Following a guarantee of safety and cooperation from Maeda, as well as the use of his house for discussions, Subardjo went to Rengasdengklok and brought Sukarno and Hatta back to Jakarta. They obtained an assurance from the Japanese military that there would be no interference in a declaration of independence as long as it was not associated with the Japanese, as this would be a breach of the surrender terms. Sukarno and Hatta then went to Maeda's house, now the Formulation of Proclamation Text Museum, where members of the PPKI were waiting, having been told to go there by Subardjo.
Салдары
Индонезиялық жастар жапондық жаңалықтар мен телеграф құрылғыларын пайдаланып, жарлық туралы хабарды Жаваға дерлік бірден таратты, ал Бандунгте бұл хабар радио арқылы жарияланды. Дегенмен, көптеген қарапайым индонезиялықтар бұл хабарламаға сенбеді немесе оны жапондықтардың алдауы деп есептеді. Суматрада қыркүйек айының ортасына дейін тек ірі қалалардағы республикалық элита ғана жарлық туралы білді. Жарлық жарияланғаннан кейін бір күн өткен соң Индонезия Тәуелсіздігіне дайындық комитеті жиналып, Сукарноны президент, ал Хатаны вице-президент етіп сайлады. Олар сондай-ақ Индонезия Конституциясын бекітті. Бұрынғы отаршыл держава болған Голландиялықтар республикашыларды жапондықтармен байланысты деп қарады және бұрынғы Голландиялық Шығыс Үндістандағы саяси және экономикалық мүдделерін сақтап қалу үшін отаршылдық билікті қайта орнатуға ниеттенді. Осының нәтижесінде Индонезия тәуелсіздігі үшін төрт жылдық соғыс басталды. Индонезиялық жастар жарлыққа үлкен үлес қосты және Индонезия Ұлттық революциясында орталық рөл атқарды. Жапондық оккупация кезінде болған тағы бір өзгеріс – Индонезия халқының әскери оқудан өтуі болды. Қақтығыстар голландиялықтармен ғана емес, сондай-ақ 1945 жылдың қазан айында Бандунгте бақылауды қайта орнатуға тырысқан жапондықтармен және кейіннен британдықтармен де болды. Ұзақ және қиын күрес нәтижесінде Индонезия 1949 жылы Азиядағы отаршылдықтан азат ету кезеңінің бір бөлігі ретінде Голландиядан тәуелсіздік алды.
Indonesian youths spread news of the proclamation across Java almost immediately using Japanese news and telegraph facilities, and in Bandung the news was broadcast by radio. However many ordinary Indonesians either did not believe the reports or saw them as a Japanese deception. In Sumatra, only the republican elite in major cities knew about the proclamation by the middle of September. The day after the proclamation, the Preparatory Committee for Indonesian Independence met and elected Sukarno as president and Hatta as vice president. It also ratified the Constitution of Indonesia. The Dutch, as the former colonial power, viewed the republicans as collaborators with the Japanese, and desired to restore their colonial rule, as they still had political and economic interests in the former Dutch East Indies. The result was a four year war for Indonesian independence. Indonesian youths had played an important role in the proclamation, and they played a central role in the Indonesian National Revolution. One of the other changes that had also taken place during the Japanese occupation included the population in Indonesia undertaking military training. Conflict occurred not only with the Dutch, but also when the Japanese tried to re establish control in October 1945 in Bandung, and furthermore when the British tried to establish control. After a long struggle for independence, the freedom of Indonesia from the Dutch was gained in 1949 as a part of a period of decolonization in Asia.