Кіріспе

Туған диафрагмалық жарық (ТДЖ) – диафрагманың туа біткен кемістігі. ТДЖ-ның ең көп кездесетін түрі – Бохдалек кемістігі; басқа түрлеріне Морганьи кемістігі, диафрагманың эвентрациясы және диафрагманың орталық шеміршегінің ақаулары жатады. Диафрагманың қалыптаспауы ішкі органдардың кеуде қуысына өткізіп, өкпелердің қалыпты дамуына кедергі келтіреді. ТДЖ – нәрестелер үшін өмірге қауіпті патология және екі асқыну салдарынан болатын өлімнің басты себебі: өкпе гипоплазиясы және өкпе гипертензиясы. Мамандар бұл екі жағдайдың салыстырмалы маңыздылығы туралы пікірталас жүргізеді, кейбіреулері гипоплазияға, ал енді біреулері гипертензияға баса назар аударады. ТДЖ-сы бар жаңа туған нәрестелерде көбінесе ауыр тыныс алу қиындықтары байқалады, олар уақтылы емделмесе, өмірге қауіпті болуы мүмкін.

Бохдалек кілегейі

Бохдалек грыжасы, сондай-ақ постэролатеральды диафрагмалық грыжа деп те аталады, CDH-ның ең көп кездесетін түрі болып табылады және барлық жағдайлардың 95%-дан астамын құрайды. Бұл жағдайда диафрагманың аномалиясы диафрагманың артқы-жанама бұрышындағы тесікпен сипатталады, ол ішкі органдардың көкірек қуысына өтуіне әкеледі. Бохдалек грыжаларының көпшілігі (80-85%) диафрагманың сол жағында пайда болады, ал қалған жағдайлардың көп бөлігі оң жағында кездеседі. Қазіргі таңда бұл жағдайдың өлім-жітім көрсеткіші жоғары және клиникалық зерттеулердің маңызды саласы болып табылады.

Морганьи түтігі

Диафрагманың бұл сирек кездесетін алдыңғы кемістігі Морганни, ретростернальды немесе парастернальды ісік деп әртүрлі аталады. Барлық CDH жағдайларының шамамен 2% құрайтын бұл кемістік, Морганьидің тесіктері арқылы ішектердің шығып кетуімен сипатталады, ол кеуде сүйегінің қылыштық өсіне жақын және арт жағында орналасқан.

Диафрагманың емін-еркін ашылуы

Туған диафрагмалық эвентрация диагнозы, диафрагманың толыққанды сақталған жағдайдағы бір бөлігінің немесе барлығының көкірек қуысына қалыптан тыс жылжуы (яғни көтерілуі) болғанда қойылады. Бұл сирек кездесетін туа біткен диафрагмалық жарық (ТДЖ) түрі диафрагманың эвентрация аймағында жұқаруынан туындайды, бұл ішкі органдардың жоғары қарай итерілуіне әкеледі.

Диагностика

Бұл жағдайды көбінесе туғанға дейін анықтауға болады және жағдайдың ауырлығына байланысты, іштегі балаға араласу кейде көмектеседі. Диафрагмалық жарықпен туған нәрестелер өкпе гипертензиясы және өкпе гипоплазиясының салдарынан тыныс жетіспеушілігін бастан кешіреді. Бірінші жағдай – өкпедегі кемшіліктерден туындаған деп саналатын, өкпе арқылы қан ағынының шектелуі. Өкпе гипоплазиясы немесе өкпе көлемінің азаюы тікелей кеуде қуысындағы ішкі органдардың болуымен байланысты, бұл өкпелердің, әсіресе жарық орналасқан жақта, жеткіліксіз дамуына себеп болады. Бұл жағдайға шалдыққан нәрестелердің өмір сүру көрсеткіштері әртүрлі, бірақ неонатологиялық медицинаның жетістіктеріне байланысты жалпы алғанда артып келеді. Өкпе көлемін баланың бас шеңберімен салыстыратын ультрадыбыстық өлшемдерді зерттеулер жүргізілді, бұл көрсеткіш өкпе-бас қатынасы (LHR) деп аталады. Дегенмен, LHR өмір сүруді болжау үшін тұрақты өлшем болып табылмайды. CDH-ның нәтижесі көбінесе кемшіліктің ауырлығына және емдеудің дұрыс уақытына байланысты. Аз ғана жағдайларда ауру ересек жасқа жеткенге дейін анықталмай қалуы мүмкін.

Емдеу

Емдеудің алғашқы қадамы - ораогастральды түтік салу және тыныс жолдарын бекіту (интубация). Идеалды жағдайда, нәресте ешқашан дем алмайды, себебі ауа ішекке түсіп, өкпе мен жүректі қысып қоймауы керек. Содан кейін нәресте дереу тыныс алу аппаратына қосылады. Кейбір ауруханаларда емдеу стратегиясының бір бөлігі ретінде экстракорпоральді мембраналық оттегімен қамтамасыз ету (ECMO) қолданылады. ЭКМО жүрек-өкпе байпасы қызметін атқарады. Диафрагмалық эвентрация әдетте торакоскопиялық тәсілмен, диафрагманы бүктеу арқылы жөнделеді. Бүктеу негізінен диафрагманың көтерілген бөлігін бүктеуді қамтиды, содан кейін ол диафрагманың артық тінін қысқарту үшін тігіледі.

Болжам

Туған диафрагмалық жарық кеңістігінің өлім-жітім көрсеткіші 40–62% құрайды, егер басқа туа біткен аномалиялар болмаса, нәтижелер жақсырақ болады. Жеке жағдайлардағы көрсеткіштер көптеген факторларға байланысты әртүрлі болады: жарық кеңістігінің мөлшері, қандай мүшелер зардап шеккен, қосымша туа біткен кемшіліктер және/немесе генетикалық мәселелер, өкпенің даму деңгейі, туған кездегі жас және салмақ, емдеу түрі, емдеудің басталу уақыты, асқынулар (мысалы, инфекциялар) және өкпе функциясының жетіспеуі.