Кіріспе
Opus Dei және Католик шіркеуінің басшылары Киелі Крест және Opus Dei жеке прелатурасына қатысты Рим Папаларының, кардиналдардың және Католик шіркеуінің басқа да басшыларының пікірлері мен ескертулерін қарастырады.
Опус Деи мен папалар
Папа Иоанн XXIII Opus Dei-ді мақтады және 1960 жылғы 5 наурызда ол «апостольдық жұмыстың күмәнсіз көкжиегін» ашатынын айтты, ал Павел VI бұл Жұмыстың «Шіркеудің мәңгілік жастығының көрінісі, қазіргі заманғы апостольдық қажеттіліктерге толыққанды ашық» екенін айтты. (Мырза Жосемария Эскрива де Балагерге, 1 қазан 1964 ж.) Ғұмырлық папалығының басталмас бұрын Иоанн Павел I Эскриваның ілімі «радикалды; ол қасиеттілікке ұмтылысты жақсы мағынада «материалдық тұрғыда іске асыру» туралы айтуға дейін барады. Ол үшін материалдық еңбек дұғаға және қасиеттілікке айналуы керек». Иоанн Павел II: «Opus Dei-дің мақсаты – адамның өмірін қасиеттендіру, сонымен бірге әлемде жұмыс істейтін және кәсіп ететін жерінде: әлемде Жақсы Жаңалықты өмір сүру, әлемге ден қою, бірақ оны өзгерту және Мәсіхке деген жеке сүйіспеншілікпен құтқару. Бұл шын мәнінде ұлы идеал, ол бастапқыда Кеңес және Кеңестен кейінгі Шіркеудің ерекше белгісі болып табылатын, әлемдік жағдайдың теологиясын болжады». 1982 жылы Opus Dei-ді жеке прелатура ретінде құрды және 1990 жылы Қасиетті Кресттің понтификалдық университетін құрды, ал 2002 жылы оның негізін қалаушысын қасиетті деп жариялады. Opus Dei-ді жеке прелатура ретінде құрғанда ол былай деді: «Шіркеу зор үмітпен назарын және аналық қамқорлығын Opus Dei-ге аударады, оны Құдайдың қызметшісі Жоземария Эскрива де Балагер 1928 жылғы 2 қазанда Мадридте құдайлық шабытпен құрды, осылайша ол әлемнің өмірі үшін Шіркеу жүзеге асыратын құтқарушылық миссияның тиімді және нәтижелі құралы болып қала береді. Оның бастапқы кезеңдерінен бастап, бұл мекеме Шіркеу мен қоғамдағы дін қызметкерлерінің миссиясын жаңа жарықтармен жарықтандыруға ғана емес, сонымен қатар оны іс жүзінде жүзеге асыруға тырысты». 1993 жылғы 14 қазанда Жоземария Эскриваның ілімі туралы теологиялық зерттеулер конгресіне арналған сөзінде Иоанн Павел II былай деді: «65 жыл бойы құрылған Opus Dei прелатурасы, дін қызметкерлері мен дін адамдарының ажырамас бірлігі, Мәсіхтің құтқарушылық хабарын өмірдің көптеген салаларында жариялауға үлес қосты. Жалпы Шіркеудің пасторы ретінде мен осы апостольдық жұмыстың жаңғырығын естіп отырмын. Мен Opus Dei прелатурасының барлық мүшелерін осы жұмысты адал түрде жалғастыруға шақырамын, сіздің негізін қалаушыңыздың өмірін әрдайым шабыттандырған Шіркеуге қызмет ету рухымен жалғасады». Бенедикт XVI, Папа болудан үш жыл бұрын: «Эскриваның теоцентризмі – Құдай қазір жұмыс істеп жатыр деген сенім және біз тек өзімізді оның қарамағына қоюымыз керек. Мен үшін бұл ең маңызды хабар. Бұл біздің заманымыздың ең үлкен құмарлығы деп саналатын нәрсеге – «Ұлы жарылыстан» кейін Құдай тарихтан шығып кетті деген ойға қарсы тұруға көмектеседі».
Before the start of his brief papacy, John Paul I said that Escrivá's teachings are "radical; he goes as far as talking about "materializing" in a good sense the quest for holiness. For him, it is the material work itself which must be turned into prayer and sanctity." John Paul II stated “[Opus Dei] has as its aim the sanctification of one’s life, while remaining within the world at one’s place of work and profession: to live the Gospel in the world, while living immersed in the world, but in order to transform it, and to redeem it with one’s personal love for Christ. This is truly a great ideal, which right from the beginning has anticipated the theology of the lay state, which is a characteristic mark of the Church of the Council and after the Council.” L’Osservatore Romano, August 27, 1979. He established Opus Dei as a Personal Prelature in 1982 and the Pontifical University of the Holy Cross in 1990, and canonized its founder in 2002. He also said upon creating Opus Dei as a personal prelature, “With very great hope, the Church directs its attention and maternal care to Opus Dei, which by divine inspiration the Servant of God Josemaría Escrivá de Balaguer founded in Madrid on October 2, 1928, so that it may always be an apt and effective instrument of the salvific mission which the Church carries out for the life of the world. From its beginnings, this Institution has in fact striven, not only to illuminate with new lights the mission of the laity in the Church and in society, but also to put it into practice.” Ut Sit, November 1982 (the apostolic constitution by which Opus Dei was made a personal prelature of the Catholic Church in accord with Code of Canon Law sections 294 97). In the "Address to Theological Study Convention on the Teaching of Blessed Josemaria Escriva," October 14, 1993, John Paul II stated: "In the 65 years since its foundation, the Prelature of Opus Dei, an indissoluble unity of priests and lay people, has contributed to making Christ's saving message resound in many walks of life. As Pastor of the universal Church, echoes of this apostolate reach me. I encourage all the members of the Prelature of Opus Dei to persevere in this work, in faithful continuity with the spirit of service to the Church which always inspired the life of your founder." Benedict XVI, three years before becoming Pope, said "the theocentrism of Escrivá means this confidence in the fact that God is working now and we ought only to put ourselves at his disposal This, for me, is a message of greatest importance. It is a message that leads to overcoming what could be considered the great temptation of our times: the pretense that after the 'big bang' God retired from history."
Католиктік сенім және Opus Dei ілімі
Иоанн Павел II Opus Dei «Собордың және одан кейінгі Шіркеудің ерекше белгісі болып табылатын, дін азаматтарының теологиясын алдын ала болжады» деді. Католик шіркеуінің Екінші Ватикан кеңесі былай мәлімдейді: «Барлық сенімділер, олардың жағдайы мен мәртебесіне қарамастан, әрқайсысы өз жолымен, Раббының шақыруымен, Әкесінің өзінің кемелді қасиеттілігіне (Мт 5:48) ұмтылуға тиіс». «Дін азаматтарының міндеті – дүниелік істерге қатысып, оларды Құдайдың еркіне сәйкес басқару арқылы Құдайдың патшалығын іздеу». Эскриваның Құдай бізге жақын және біз оның құтқару жоспарына көмектесе аламыз деген ұстанымымен, Иоанн Павел II «Екінші Ватикан кеңесінің: «Христиандық хабарлама адамдарды дүние құрудан тыймайды, керісінше, осы істерге ынталандырады» (Ватикан II, Gaudium et spes, n. 34) деген пікірін түсіну оңай» деді. Әрбір адамның қасиеттілікке шақырылуы туралы идеяны Августин Гиппо, Франциск Саль және Альфонс Лигуори бұрыннан айтқан, бірақ олардың басымдығы дұға мен діни рәсімдерге, негізінен монастырьлық руханиятқа, дін азаматтарына қатысты. «Эскрива одан да радикалды», – деп жазды кардинал Лучани (1977), кейіннен Иоанн Павел I болды. «Оның пікірінше, материалдық еңбек өзі дұғаға және қасиеттілікке айналуы керек», – деді ол, соның салдарынан дін азаматтарына қасиеттілікке жету үшін лайықты руханиятты ұсынды. Сөйтіп, епископтар жөніндегі Конгрегацияның кардинал префекті Себастьяно Баджио Эскриваның «христиандық рухани тарихындағы шешімді нүкте» екенін айтады. «Opus Dei-дің «жаңалығы»», – дейді ІІ Ватиканның «прогрессивтерінің» жетекшісі саналатын кардинал Франц Кёниг (1975), – «діни өмір мен кәсіби өмірдің екі бөлек әлемі іс жүзінде бірге жүруі керек» деген ілімде жатыр. Жозе Сарайва Мартинс (2002) «Opus Dei» хабарының «ерекшелігі» – барлық жаратылыстың тәнін алған Құдаймен қасиеттіленгендігінде, яғни кино, кеңселер, бақтар, спорт Құдайға бастауы керек және бастауы мүмкін екендігінде жатыр. Эскрива атап көрсеткендей, осы христиандық материализмде дұға мен құрбандықтың толық өмірін өмір сүретін христиандар «дүниені құштарлықпен сүюге» және «қасиеттіліктің жауларын» – ашкөздік, құмарлық және жекебасшылықты жеңуге шақырылады. Көптеген адамдар үшін жаңа болып көрінетін хабарды тарату жұмысында Opus Dei қиындықтарға, түсініспеушіліктерге және дау-дамаылдарға тап болды, бұл кардинал Джон Кармель Хинан сияқты кейбір католик басшыларын Opus Dei-ді қарама-қайшылықтың белгісі ретінде қарастыруға, «сөз сөйлейтін белгі» (Лк 2:34) деп қарастырды. 1940 жылдары Анхель Каррильо де Альборноз бастаған иезуиттер, кейіннен Иса қоғамын тастап кеткен, Opus Dei ілімдерін «жаңа ересь» деп айыптады. Олар дінге кірмейтін адамдардың діни ант бермей және ерекше киім кимей қасиетті бола алатынын үйретуді дұрыс деп таппады. Сонымен қатар, бұл сыншылар Opus Dei діни ордендерден мамандықтарды тартып алады деп уайымдады. Испаниядан келген хабарларға сүйене отырып, Иса қоғамының бас озық қызметкері, фр. Влодимир Ледоховский (1866–1942), Ватиканға ол Opus Dei-ді «Испаниядағы Шіркеу үшін өте қауіпті» деп санайтынын айтты. Ол оны «сырлы сипатқа» ие деп сипаттап, «онда христиандық масондықпен әлемді билеуге бейімделудің жасырын белгілерін» көрді. Бұл Opus Dei-ге қарсы шабуыл, жақсы қаралған шіркеулік шеңберлерден («жақсы адамдардың қарсылығы», Эскрива оны осылай атады), оның тарихында қайта-қайта болды, қазіргі уақытта әртүрлі жақтан келіп жатқан айыптаулардың түбірі саналады. Бұл туралы американдық католик журналисі Джон Л. Аллен, «Opus Dei: Католик шіркеуіндегі ең даулы күштердің аңыздары мен шындықтары артындағы объективті көзқарас» (2005) атты еңбегінде жазды. Екінші Ватикан кеңесі аяқталғаннан кейін біраз уақыт өткен соң, Opus Dei сыншылары оның Рим католиктік сеніміне қатысты өте консервативті және реакциялық көзқарасы бар екенін айта бастады. Ал Мессори мен Алленнің айтуынша, Opus Dei прелатурасы Католик шіркеуінен басқа ешқандай ілімі жоқ. Джордж Вейгель сияқты католик ойшылдары діни, моральдық немесе интеллектуалдық мәселелерде консервативті, саяси категорияны қолдану «сенімсіз және бұрмалау» дейді. Олар оны адал немесе еретик, жақсы немесе жаман, шынайы немесе жалған деп жіктеу керек дейді. Вайгель «тірі сенімнің» (traditio) «жеткізілуі» «жаңа ойларға түрткі беруге қабілетті» деп жазды. Алленнің айтуынша, Opus Dei – «мүкілдік даулы нәрсе»: ол Ватикан II-ден кейінгі католик саясатындағы поляризацияның орталығына айналды. ХХ ғасырдың ең ұлы теологтарының бірі саналатын марқұм Ханс Урс фон Балтазар «Фундаментализм» атты мақаласында Opus Dei-ді «Шіркеудегі фундаменталистік күштің шоғырлануы» деп сипаттады (Wort und Wahrheit журналындағы 1963 жылғы мақаласы). Ол осы пікірін Эскриваның негізгі кітабы «Жолдың» кейбір тұстарына қатысты оқуына негіздеді, онда Балтазар оның әлемдік мақсаттары үшін жеткілікті рухани тереңдікке ие емес деп санады. Екінші жағынан, В. Мессори, Балтазар мәселесін зерттеген, теолог одан кейін тереңірек зерттеуден кейін және Opus Dei мүшелерімен кездескеннен кейін өз пікірін қайтарып алғанын айтады. Ол тіпті Opus Dei-ді шабуылдардан қорғады.
"All the faithful, whatever their condition or state, are called by the Lord, each in his own way, to that perfect holiness whereby the Father Himself is perfect (Mt 5:48)." "It belongs to the laity to seek the kingdom of God by engaging in the affairs of the world and directing them according to God's will." With Escriva's teaching that God comes close to us and we can cooperate with his plan of salvation, John Paul II said that "it is easier to understand what the Second Vatican Council affirmed: 'there is no question, then, of the Christian message inhibiting men from building up the world on the contrary it is an incentive to do these very things' (Vatican II, Gaudium et spes, n. 34)." The biblical concept that everyone is called to sanctity was already enunciated by Augustine of Hippo, Francis of Sales, and Alphonsus Liguori, but their emphasis was on prayer and liturgical devotions, basically monastic spirituality applied to lay people. "Escrivá is more radical," writes Cardinal Luciani (1977), who later became John Paul I. "For him, it is the material work itself which must be turned into prayer and sanctity," thus providing a lay spirituality for lay people to attain holiness. Thus, Sebastiano Baggio, Cardinal Prefect of the Congregation for Bishops, states that Escrivá is a "turning point in the history of Christian spirituality. "The "absolute novelty" of Opus Dei, says Cardinal Franz König (1975), the perceived leader of the "progressivists" in Vatican II, lies in teaching that the two separated worlds of religious life and professional life "should in fact walk together." On a deeper level, the "great originality" of Opus Dei's message, states José Saraiva Martins (2002), is based on the teaching that all of creation has been sanctified by the God become flesh: movies, boardrooms, gardens, sports can and should lead to God. In this Christian materialism, as Escrivá calls it, Christians leading an integral life of prayer and mortification are called to "passionately love the world" and to overcome the "enemies of sanctity": greed, lust and egoism. In the work of spreading a message that to many seems new, Opus Dei faced challenges, misunderstandings and controversies, leading some Catholic leaders like Cardinal John Carmel Heenan to see Opus Dei as a sign of contradiction, a "sign that is spoken against" (Lk 2:34). In the 1940s, some Jesuits led by Fr. Ángel Carrillo de Albornoz, who later left the Society of Jesus, denounced Opus Dei's teachings as "a new heresy." It is not orthodox, they said, to teach that the laity can be holy without public vows and distinctive clothing. Also, these critics were concerned that Opus Dei would take away vocations from the religious orders. Based on reports from Spain, the Superior General of the Society of Jesus, Fr. Wlodimir Ledóchowski (1866–1942), told the Vatican he considered Opus Dei "very dangerous for the Church in Spain." He described it as having a "secretive character" and saw "signs in it of a covert inclination to dominate the world with a form of Christian Masonry." This attack against Opus Dei from within well regarded ecclesiastical circles ("the opposition by good people," Escrivá called it), which happened time and again in its history, is considered the root of present day accusations coming from the most varied quarters. This is the conclusion of a number of writers, including John L. Allen Jr., a Catholic American journalist, in his work Opus Dei: an Objective Look Behind the Myths and Reality of the Most Controversial Force in the Catholic Church (2005). Some time after the end of the Second Vatican Council, Opus Dei critics started stating that it has an ultraconservative and reactionary vision of the Roman Catholic faith. In contrast, Messori and Allen state that the Opus Dei prelature does not have any doctrine other than what the Catholic Church teaches. Catholic thinkers such as George Weigel say the use of conservative, a political category, on religious, moral, or intellectual matters is "implausible and distorting." These should be categorised, they say, as either faithful or heretical, good or evil, true or false. The "handing on" (traditio) of "living faith," writes Weigel, has the "capacity to inspire innovative thinking." Opus Dei is the perfect storm, says Allen: It has become the center of the debate in the post Vatican II polarization in Catholic politics. The late Hans Urs von Balthasar, considered one of the greatest theologians of the 20th century, discussed Opus Dei in an article entitled "Fundamentalism," describing it as "a concentration of fundamentalist power in the Church." (article in Wort und Wahrheit, 1963). He based his negative views on his reading of some points of Escriva's main book, The Way, which von Balthasar did not consider of sufficient spiritual depth for its worldwide goals. On the other hand, V. Messori, who studied the von Balthasar issue, says that the theologian later retracted his views after more in depth study and after meeting members of Opus Dei. He even defended Opus Dei against attacks.