Кіріспе

Кез келген екі немесе одан көп адам арасындағы, топтар ішіндегі және/немесе топтар арасындағы жеке қарым-қатынас.

Әлеуметтік қатынас – әлеуметтік ғылымдарда талдаудың негізгі бірлігі болып табылады және екі немесе одан көп адам арасындағы, немесе топтар арасындағы ерікті немесе еріксіз қарым-қатынасты сипаттайды. Топ – тілдік немесе туыстық топ, әлеуметтік институт немесе ұйым, экономикалық класс, ұлт немесе гендерлік топ болуы мүмкін. Әлеуметтік қатынастар адамның мінез-құлық экологиясынан туындайды және жиынтығында, құрамдас бөліктері бір-біріне және әлеуметтік экожүйеге қатысты жақсы түсінілетін үйлесімді әлеуметтік құрылымды құрайды.

Тарих

Әлеуметтік қатынастардың табиғатын зерттеудің алғашқы кезеңдері Макс Вебер сияқты әлеуметтанушылардың әлеуметтік іс-қимыл теориясындағы жұмыстарында көрініс тапты, онда оң (аффилиативтік) және теріс (агонистік) өзара әрекеттесулерден құралған әлеуметтік қатынастар қарама-қарсы әсерлерді көрсетеді. Әлеуметтік өзара әрекеттесулерді жіктеу байқау және басқа да әлеуметтік зерттеулерді мүмкін етеді, мысалы, Gemeinschaft және Gesellschaft (яғни, "қоғамдық қарым-қатынас және қоғам"), ұжымдық сана және т.б. Әлеуметтік қатынастардағы жақсы тәжірибе туралы нұсқауларды қамтитын ежелгі еңбектерге Псевдо Фоцилидтің мәтіні (175–227), Иосиф Флавийдің Апионға қарсы poleмикалық еңбегі (198–210) және Сирах кітабы немесе Екклесиастик кітабының деутероканоникалық еврейлік кітабы жатады.
Соңғы зерттеулер көрсеткендей, жаңа туған сәбилер инстинктивті түрде просоциалды мінез-құлыққа бейім. Міндетті түрде әлеуметтік маймылдар ретінде адамдар жоғары деңгейде әлеуметтенген күйде туады және әлеуметтік ұйым, тіл және моральдық принциптердің мәдени тұрғыдан берілуі үшін туғаннан кейінгі ұзақ даму кезеңіне мұқтаж. Лингвистикалық және антропологиялық тұрғыда бұл мәдениеттің туыстық терминологиясында көрінеді, ал ана мен баланың қалыпты қатынасы эмбриологиялық процестің бір бөлігі ретінде пайда болады.