Фрэнк Деньер: Британдық композитор және этномузыка зерттеушісі

Кіріспе

Британдық композитор (1943 жылы туған)

Фрэнк Деньер (12 сәуір 1943 жылы Лондонда туған) – композитор. Оның музыкасында дәстүрлі аспаптармен қатар жаңа, ерекше және құрылымдық өзгерістерге ұшыраған аспаптар қолданылады. Көп жағдайда ол Батыс емес музыканы зерттегендігінің нәтижесінде, Деньердің көптеген шығармалары микротонды болып келеді.

Өмірбаян

Деньер Кентербери соборында хор әншісі болған, кейіннен Лондонның Гильдхоллде оқыған. 1966 жылы ол Лондонның Шепардс Буш қаласында жаңа музыка, сурет салу, поэзия және театр үшін өнер клубы – Гермес қоғамын құрды және директоры болды. Ол «Гермес аузы» атты топты құрып, басқарды, ол жаңа және эксперименттік музыкалық формаларға арналған кәсіби аспаптық ансамбль болды. Ансамбльмен бірге ол 1974 жылға дейінгі жылдары Еуропа, Скандинавия және Ұлыбританияда кеңінен гастрольде болып, жаңа композицияларды ұсынды. Осы кезеңде ол Хорнси өнер колледжінде Композиция және 20 ғасыр зерттеулері бойынша лекция оқыды. Бұл ерте кезең 1973 жылы Франциядағы Орлеан фестивалінде танымал композитор/орындаушы ретінде көзге түсуімен аяқталды. 1974 жылы ол өзінің «музыкалық саяхаттары» деп атаған ісін бастау және батыс Азия мен Солтүстік Үндістандағы Кулу аңғарындағы алғашқы этномузыкологиялық далалық жұмыстарын жүргізу үшін Ұлыбританиядан уақытша кетті. 1974 жылғы жазда ол Үндістанның Ахмадабад қаласындағы Ұлттық дизайн институтында қонақ лекторы болды. 1974-1977 жылдары Коннектикут штатындағы Веслиан университетінде этномузыкология бойынша докторантураны бітірді. Содан кейін ол Найроби университетінің Африка зерттеулер институтында Африка музыкасы бойынша ғылыми қызметкер, ал кейін Найробидегі Кения университетінің колледжінде Этномузыкология бойынша лекция оқыды. Бұл зерттеулердің оның келесі музыкалық шығармашылығына тигізген әсері зор, бірақ Дениер ешқашан музыканы араластыруға немесе «кроссоверге» қызығушылық танытқан жоқ. 1981 жылы Англияға оралғаннан кейін ол Девон қаласындағы Дартингтон өнер колледжінде оқытушылық қызметін бастады, онда колледж 2010 жылы Фалмут университетінің колледжімен біріккенге дейін Композиция профессоры болды. 1990 жылы Джеймс Фулкерсонмен бірлесіп Амстердамда американдық эксперименталды музыканы және өзінің композицияларын орындау үшін Бартон шеберханасын құрды; Мортон Фельдман, Галина Уствольская, Кристиан Вольф, Джон Кейдж, Джерри Хант, Джеймс Тенни, Альвин Люсьер және басқалардың соло фортепиано музыкасы мен ансамбльдік шығармаларын жаздырғаны кеңінен мойын соқты. Дениердің музыкасы музыкалық сәннен тәуелсіз болды. 1970 жылдары мелодияға деген қызығушылығы оның шығармашылығының ерекшелігі болып қала берді (мысалы, оның шакухачиге арналған шығармаларында, 2007 жылғы «Шакухачиге арналған музыка» CD-сінде жиналғандай, ең экстремалды түрінде көрінеді [дискографияны қараңыз]). Оның музыкасы тембрге және акустикалық дыбыстардың жаңа комбинацияларына ерекше сезімталдық көрсетеді. Оның ірі масштабты алғашқы туындысы – «Маймылдың лапы» (1990 жылы Дармштадтта алғаш рет орындалды; дискографияны қараңыз) оны анық көрсетеді. Соңғы уақытта өте тыныш дыбыстарға деген қызығушылық бірнеше шығармаларында байқалады, соның ішінде «Түрме әні», «Әлсіз іздер», «Сынақ ойлар», «Үнсіз дауыстар» (жалпысынан оның 1999–2003 жылдардағы «Түрме трилогиясын» құрайды).

Denyer was a chorister at Canterbury Cathedral and later studied at the Guildhall in London. In 1966 he co founded, and was director of, the Society of Hermes, an arts club for new music, painting, poetry and theatre in Shepherds Bush, London. He formed and directed Mouth of Hermes. a professional instrumental ensemble devoted to new and experimental forms of music. He toured widely with the ensemble in Europe, Scandinavia and the U. K. in the years up to 1974, presenting new compositions. During this time he was lecturer in Composition and 20th Century Studies at Hornsey College of Art. This early period culminated in his being a featured composer/performer at the Festival d’Orleans, France, in 1973. Denyer left the UK for a time in 1974 to begin what he calls his "musical travels", and to undertake his first attempts at ethnomusicological fieldwork (in west Asia and the Kulu Valley in north India). In the summer of 1974 he was a Visiting lecturer at the National Institute of Design, Ahmedabad, India. Between 1974 and 1977 he was a PhD student in ethnomusicology at Wesleyan University in Connecticut. Thereafter he was Research Fellow in African Music at the Institute of African Studies, University of Nairobi, Kenya, and then Lecturer in Ethnomusicology at Kenyatta University College in Nairobi. The impact of these studies on his subsequent musical output is profound, but Denyer has never been interested in hybridization or "crossover". Upon his return to England in 1981 he began teaching at Dartington College of Arts in Devon, where he was a professor of Composition until the college merged with University College Falmouth in 2010. Together with James Fulkerson co founded the Barton Workshop in Amsterdam in 1990 to perform American experimental music and his own compositions; his recordings of the solo piano music and ensemble works of Morton Feldman, Galina Ustvolskaya, Christian Wolff, John Cage, Jerry Hunt, James Tenney, Alvin Lucier and others have met with wide acclaim. Denyer's music has remained resolutely independent of musical fashion. An early interest in melody in the 1970s has remained a feature of his work (as seen perhaps in its most extreme form in his works for shakuhachi, collected on the 2007 CD Music for shakuhachi [see Discography]). His music shows an extraordinary ear for timbre, and for novel combinations of acoustic sounds. The first of his large scale works, A Monkey's Paw (premiered at Darmstadt in 1990; see Discography) displays this clearly. More recently an interest in extremely quiet sounds has characterised several works, including Prison Song, Faint Traces and Tentative Thoughts, Silenced Voices (collectively forming his Prison Trilogy (1999–2003)).

Дискография

Тынышталған дауыстар. Mode, 2008 (ішінде Woman, Viola and Crow; Two Beacons; Ghosts Again; Tentative Thoughts, Silenced Voices)
Шакухачи үшін музыка. Another Timbre, 2007 (ішінде On, on it must be so; Quite White; Wheat; Unnamed)
Азғыр іздер. Mode, 2005 (ішінде Бұзылған көлеңкелер 1; Бұзылған көлеңкелер 2; Азғыр іздер; Екі орындаушыға арналған музыка; Ойын; Өткелдер)
Шығын қала. Tzadik, 2002 (ішінде Қараңғылыққа қарай; Шығын қаланың астында; Жылдам, жылдам, Тамберен келеді; Асқан скрипкашы; Ежелгі күнәлардың резонанстары; Түрме әні)
Қалдықтарда пана табу. Etcetera, 1998 (ішінде Қалдықтарда пана табу; Квартет; Бақа; Археология; Ажарлы бақта; Билеген кездегі тирандардың нәзік қайғысы)
Контрабас саксофоны. Earup, 1996 (ішінде Ежелгі күнәлардың резонанстары)
Konink & Andriessen: 94-жазба. Walpurgis, 1994 (ішінде Шығын қаланың астында)
Маймылдың табаны. Continuum, 1991 (ішінде Stalks; After the Rain; A Fragile Thread; A Monkey's Paw; Winged Play)
Wheat: Фрэнк Деньердің музыкасы. Orchid Records, 1984 (ішінде On, On, it must be so; I Await the Sea’s Red Hibiscus; Wheat; Quick, Quick, the Tamberan is Coming; Quite White; Voices)