Кіріспе
Субхас Чандра Боздың әйелі немесе серігі Эмили Шенкл (26 желтоқсан 1910 - 13 наурыз 1996) - австриялық стенограф, хатшы және байланыс операторы. Ол үндістандық ұлтшыл көшбасшы Субхас Чандра Боздың әйелі немесе серігі болды. Шенкл 1934 жылы Бозбен танысты, ол үшін хатшы болып жұмыс істеген кезде екеуінің арасында романтикалық қарым-қатынас туды. Кейіннен ол Боздың Германияда 1941 жылдың 3 сәуірінен 1943 жылдың 8 ақпанына дейін болған уақытында Анита Боз Пфаффтың анасы болды. Соғыс кезінде Еуропадан Оңтүстік-Шығыс Азияға кеткеннен кейін Шенкл мен оның кішкентай қызы экономикалық қолдаусыз қалды. Боз жапондықтардың көмегімен Үндістандағы британдық үкімге қарсы әскери тұрғысынан күресуге тырысты, бірақ 1945 жылдың тамызында жапондар капитуляциялағаннан кейін ұшақ апатында қаза тапты. 1948 жылы Шенкл мен оның қызы Венада Боздың ағасы Сарат Чандра Боз бен оның отбасымен кездесіп, құрметпен амандасты. Соғыстан кейінгі жылдары Шенкл байланыс станциясында жұмыс істеп, отбасының күнкөрісін қамтамасыз етті, оның ішінде оның қызы мен анасы да болды.
Emilie Schenkl (26 December 1910 – 13 March 1996) was an Austrian stenographer, secretary and trunk exchange operator. She was the wife or the companion of Subhas Chandra Bose, an Indian nationalist leader. Schenkl met Bose in 1934, and the two formed a romantic relationship while she worked for him as a secretary. She later became the mother of their daughter Anita Bose Pfaff during Bose's stay in Germany from 3 April 1941 until 8 February 1943. Following his departure from wartime Europe for Southeast Asia, Schenkl and her baby daughter were left without economic support. Bose, who thereafter tried to oppose British rule in India militarily with Japanese patronage, died in a plane crash soon after the Japanese surrender in August 1945. In 1948, Schenkl and her daughter were met by Bose's brother Sarat Chandra Bose and his family in an emotional meeting in Vienna. In the post war years, Schenkl worked shifts in the trunk exchange and was the main breadwinner of her family, which included her daughter and her mother.
Ерте өмір
Эмили Шенкл 1910 жылғы 26 желтоқсанда Вена қаласында католик отбасында дүниеге келді. Әкесінің немересі аяқкиімші, ал анасы ветеринар болған ол, Ұлы соғыстың соңына қарай бастауыш мектепке баруға кешікті – себебі әкесі оны формалды білім алуға ынталандырмады. Әкесі оның орта мектептегі үлгеріміне қанағаттанбады және оны төрт жылға монастырьға берді. Шенкл монах болудан бас тартып, қайта оқуға оралды және 20 жасында бітірді. Еуропада Ұлы депрессия басталған еді. Осының салдарынан ол бірнеше жыл жұмыссыз қалды. Ол 1934 жылдың маусымында немесе одан кейін Венада тұратын үнділік дәрігер доктор Матур арқылы Боземен танысты. Бозе одан 13 жасқа үлкен болды және британдық баспадан Үндістан саясаты туралы кітап жазуға келісімшарт алып келген. Шенкл стенографияны білгендіктен және ағылшын тілі мен теру дағдылары жақсы болғандықтан, Бозе оны жұмысқа алды. Сол кітап "Үнді күресі" деп аталды. Олар бірден ғашық болды және 1937 жылғы 26 желтоқсанда Бозе тағы бір рет келгенде Бад-Гаштейнде құпия индуисттік рәсімде, бірақ индуист діни қызметкері, куәгерлер немесе мемлекеттік тіркеусіз үйленді. Бозе Үндістанға оралып, кейіннен нацистік Германияда пайда болды, 1941 жылғы сәуірден 1943 жылғы ақпанға дейін Берлинде тұрды.
Соғыс кезінде Берлин
Бозе Берлинге келгеннен кейін біраз уақыт өткен соң, тарихшы Ромен Хейздің айтуынша, "(Германияның) Сыртқы істер министрлігі оған сәнді резиденцияны, үй қызметшісін, аспазды, бау-бақшашыны және СС күзеті бар көлікті ұсынды. Эмили Шенкл онымен ашық түрде бірге тұра бастады. Немістер олардың қарым-қатынасының мәнін білгендіктен, оған араласпауға тырысты". Дегенмен, Бозға көмек көрсету үшін құрылған Үндістанға арналған арнайы бюроның көптеген қызметкерлері Эмилимен жақсы қарым-қатынас құра алмады. Әсіресе Адам фон Тротт, Александр Верт және Фреда Кречхемер, тарихшы Леонард А. Гордонның сөзіне сүйенсек, "одан қатты жиренді. Олар Бозе мен Эмилидің заңды түрде үйленбегенін және оның Бозбен арадағы қарым-қатынасын соғыс жылдарындағы қиындықтарда ыңғайлы өмір сүру үшін пайдаланғанын" және бұл айырмашылықтардың себебі әлеуметтік теңсіздік екенін ойлады. 1942 жылдың қараша айында Шенкл олардан қыз дүниеге келтірді. 1943 жылдың ақпан айында Бозе Шенкл мен олардың қыз баларын тастап, неміс суасты қайығына отырып, жапон суасты қайығына ауысып, жапондықтар басып алған Оңтүстік-Шығыс Азияға аттанды. Жапондықтардың қолдауымен ол "Бос Үндістанның Уақытша Үкіметін" құрды және Үндістан Ұлттық Армиясын қайта құрды, оның мақсаты жапондықтардың көмегімен Үндістанның тәуелсіздігін әскери жолмен жеңіп алу болды. Боздың бұл әрекеті сәтсіз аяқталды. Ол 1945 жылдың 18 тамызында Тайхокуда (қазіргі Тайбэй), жапондықтар басып алған Формозада (қазіргі Тайвань), Маньчжурия түбегіндегі Дайрен (қазіргі Далянь) қаласына қашып кетуге тырысқанда ұшақ апатынан қаза тапты.
Кейінгі өмірі
Шенкл мен оның қызы соғыстан Боздың қолдауы мен хабарысыз аман қалды. Шенкл мен Боз некеде болған жеті жыл сегіз айдың ішінде үш жылдан да аз уақыт бірге өткізді, бұл Шенклге ауыр тиді. Боз өзінің некесін жария түрде мойындаған емес, ал жеке өзінде тек Бенгал тілінде ағасы Саратқа жазған хаты арқылы мойындады. Ол хатты Еуропадан кетпес бұрын Эмилиге берді, егер ол қайтыс болса, хатты Саратқа жіберуді тапсырды. Соғыстан кейінгі жылдары Шенкл жүктерді алмастыру бөлімінде жұмыс істеп, отбасының күнкөрісін қамтамасыз етті, оның құрамына қызы мен анасы кірді. Боздың туыстары, соның ішінде ағасы Сарат Чандра Боз, Шенкл мен оның қызын жылы қарсы алып, 1948 жылы Австрияда кездесті. Бірақ Шенкл ешқашан Үндістанға бармады. Оның қызының сөзіне сүйенсек, Шенкл өте жасырын мінезді әйел болған және Бозбен арақатынасы туралы көп айтпаған. Эмили Шенкл 1996 жылы дүние салды.