Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландиялық саясаткер және судья Чарльз Хоуп, Рт Хон. Лорд Грантон ФРСЭ (29 маусым 1763 – 30 қазан 1851) – шотланд саясаткері және судьясы.
Scottish politician and judge
Charles Hope, The Rt Hon. the Lord Granton FRSE (29 June 1763 – 30 October 1851) was a Scottish politician and judge.
Өмір
Хоуп 1763 жылдың 29 маусымында Мэри Бретонның тұңғыш ұлы ретінде дүниеге келді. Анасы – Форти Хиллдегі Элиаб Бретонның жалғыз қызы, Энфилд (Сэр Уильям Вулстенхолмнің немересі) және Линлитгоушир округінен парламент депутаты Джон Хоуптың, сондай-ақ Хоуптунның 1-ші графы Чарльз Хоуптың немересі болды. Ол Энфилд грамматикалық мектебінде, кейін Эдинбург орта мектебінде білім алды, онда 1777 жылы латын тілінен үздік оқушы атанды. Эдинбург университетінде заңды оқып бітірген соң, 1784 жылдың 11 желтоқсанында адвокаттыққа қабылданды, ал 1786 жылдың 25 наурызында адвокаттың орынбасары болып тағайындалды. 1788 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның үміткерлері Аллан Маконочи, Лорд Медоубанк, Джеймс Грегори және математик Джон Плейфейр болды. Заңгер ретінде айрықша көзге түспегенімен, ол шешен сөйлейтін және саяси жиналыстарда торилерге көмектесетін білгір адам еді. 1792 жылдың 5 маусымында ол Оркни округінің шерифі болды, ал 1801 жылдың маусымында Адингтон үкіметінде Арнистонның Роберт Дандасының орнына Лорд Адвокат болып тағайындалды. Осы қызметі үшін ол Эдинбург қаласының құрметті азаматы атанып, қала басшыларына кедейлерге көмектескені үшін күміс табақ сыйланды. 1802 жылдың шілдесінде өткен жалпы сайлауда ол Думфрис округінен Парламентке сайланды, бірақ Генри Дандастың жоғарғы палатаға көтерілуіне байланысты мандатын тастап, 1803 жылдың қаңтарында Эдинбург қаласынан қарсылықсыз сайланды. Лорд Адвокат қызметін атқарып жүргенде Хоуп Шотландияның Парохиялық мектеп мұғалімдері туралы заңды (43 Geo. 3. c. 54) Парламент арқылы қабылдады. Бұл заңға сәйкес, мектеп салған органдар мұғалімдер үшін кемінде екі бөлмелі үйлер салуға міндетті болды. Оның "Парламенттік пікірсайыстарда" жарияланған жалғыз сөзі – Уитбредтің Хоуптың Банфширдегі Морисон есімді шаруаға қатысты құжаттарды ұсыну туралы ұсынысын талқылау кезіндегі өзін-өзі қорғау сөзі болды. Хоуп тапқырлықпен қорғаныс жасап, өзінің кеңсесінің көптеген міндеттерін жан-жақты сипаттады. Оған қарсы айғақтар күшті болғанымен, Питт пен Фокс қатысқан қызу пікірсайыстардан кейін ұсыныс 159-82 есебімен жеңіліске ұшырады. 1804 жылдың 20 қарашасында Хоуп Сер Дэвид Рей, Лорд Эскгроувтың орнына Сессия Лорды және Лорд Сот Клеркі болып тағайындалды. Лорд Грантон атағын алған ол 1804 жылдың 6 желтоқсанында сот алқасына отырды. 1811 жылдың 12 қарашасында ол Роберт Блэр, Лорд Авентунды Сессия сотының Лорд-президенті ретінде алмастырды, ал Лорд Сот Клеркі қызметіне Дэвид Бойл, Лорд Бойл тағайындалды. 1820 жылы Глазгодағы мемлекеттік қаскөйлік іс бойынша арнайы комиссияға төрағалық етті, ал 1822 жылдың 17 тамызында Холируд сарайындағы Құпия кеңеске қабылданды. 1823 жылдың 29 шілдесінде Хоуп өзінің үлкен ұлы Джонмен бірге Шотландиядағы сот процесінің формалары мен апелляциялар жүйесін зерттеу комиссиясына тағайындалды. Джеймс Грэм, Монтрозтың 3-ші герцогы 1836 жылдың желтоқсанында қайтыс болғаннан кейін, Хоуп 1830 жылғы Сессиялық сот заңына сәйкес Лорд-генерал болды. Бұл заңда "қазіргі қолданыстағы мүдде тоқтатылғаннан кейін" бұл лауазым "Сессия сотының Лорд-президенті лауазымымен біріктірілуі керек" делінген. Хоуп 1841 жылдың күзінде соттан зейнетке шықты, ал Лорд-президент қызметіне Дэвид Бойл тағайындалды. Ол 1851 жылдың 30 қазанында 89 жасында Эдинбургтегі 12 Moray Place мекенжайында қайтыс болды. 1851 жылдың 4 қарашасында Хоптун үйіндегі мавзолейге жерленді.
Hope was born on 29 June 1763, the eldest son of Mary Breton, the only daughter of Eliab Breton of Forty Hill, Enfield (a granddaughter of Sir William Wolstenholme) and John Hope, Member of Parliament (MP) for Linlithgowshire, and a grandson of Charles Hope, 1st Earl of Hopetoun. He was educated at Enfield Grammar School, and later at the Edinburgh High School, where in 1777 he was the Latin dux. After studying law at the University of Edinburgh he was admitted as an advocate on 11 December 1784, and on 25 March 1786 was appointed a Deputy Advocate. In 1788 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers were Allan Maconochie, Lord Meadowbank, James Gregory, and the mathematician John Playfair. Though not conspicuous as a lawyer he was an accomplished public speaker, and in this capacity made himself useful at the Tory political meetings. On 5 June 1792 he became Sheriff of Orkney, and in June 1801 was appointed Lord Advocate in the Addington administration in the room of Robert Dundas of Arniston. Shortly afterwards he was presented with the freedom of the city of Edinburgh, together with a piece of plate, for his assistance to the magistrates in obtaining a poor's bill for the city. At the general election in July 1802, he was returned to the House of Commons for Dumfries district, but resigned his seat when Henry Dundas's elevation to the upper house, and was returned unopposed for the city of Edinburgh (January 1803). During his service as Lord Advocate, Hope conducted through the House of Commons the Scotch Parochial Schoolmasters' Act (43 Geo. 3. c. 54), by means of which authorities building schools were also obliged to erect houses with at least two rooms for the schoolmasters. The only speech of his reported in the 'Parliamentary Debates' was one delivered in his own defence in the debate on Whitbread's motion for the production of papers relating to Hope's censure of a Banffshire farmer named Morison, who had discharged his servant for attending drills of a volunteer regiment. Hope made an ingenious defence, and gave a lively description of the multitudinous duties of his office but though the case against him was strong, the motion, after a great party debate in which both Pitt and Fox took part, was defeated by 159 to 82. On 20 November 1804, Hope was appointed an ordinary Lord of Session and Lord Justice Clerk in the place of Sir David Rae, Lord Eskgrove, and assuming the title of Lord Granton took his seat on the bench on 6 December 1804. On 12 November 1811, he succeeded Robert Blair, Lord Avontoun as Lord President of the Court of Session, being succeeded as Lord Justice Clerk by David Boyle, Lord Boyle. In 1820, he presided at the special commission for the trial of high treason at Glasgow, and on 17 August 1822 was admitted to the Privy Council at Holyrood House. On 29 July 1823, Hope was appointed, together with his eldest son John, on the Commission of Inquiry into the forms of process and the course of appeals in Scotland. On the death of James Graham, 3rd Duke of Montrose, in December 1836, Hope became Lord Justice General, by virtue of the Court of Session Act 1830, by which it was enacted that 'after the termination of the present existing interest' that office should 'devolve upon and remain united with the office of lord president of the court of session.' Hope retired from the bench in the autumn of 1841, and was succeeded as Lord President by David Boyle. He died at his home on 12 Moray Place, Edinburgh on 30 October 1851, aged 89. He was buried in the mausoleum at Hopetoun House on 4 November 1851.
Бағалау
Үміт – еңсерілмес сырт келбетімен, керемет дауысымен көзге түсетін адам еді. Лорд Кокберннің айтуынша, оның даусы "тек ғана әйгілі миссис Сиддонстың даусымен ғана теңесе алатын", сонымен қатар ол керемет шешендік өнерге ие болған. Саяси жақтастығы күшті болғанымен, әдептілік пен салмақтылықтан мүлдем мүсір болса да, "оның адалдығы, турашылдығы, мейірімділігі, жомарттығы және ақылды мінезі баршаның құрметіне бөленді". Ол қазылар алдында сөйлеген сөздері ерекше ықпалды және әсерлі болды. Локхарт "Питердің туыстарына хаттары" (1819, II. 102–8) еңбегінде Хоуптың соттағы сұлу сырт келбетін көрнекті бейнелейді, сондай-ақ ол "Лорд президент Хоуптың ең жақсы тәсілмен жеткізген, сот сөзінің ең керемет үлгісі" деп сипаттаған оқиғаны да баяндайды. Франциямен соғыс басталғанда, Хоуп Корольдік Эдинбург еріктілерінің бірінші полкіне қатардағы жауынгер болып тіркелді. Кейіннен ол корпустың подполковнигі болып тағайындалды және 1814 жылы полк екінші рет таратылғанға дейін бірнеше жыл бойы осы лауазымда ынтамен қызмет етті. 1819 жылдың желтоқсанында "ескі көктер" тағы да жиналғанда, ол оларға "ешқашан естімеген ең әсем сөздерін" айтты және Эдинбург қалашығында кезекшілік етіп тұрған еріктілерді күнделікті тексеріп отырды, ал тұрақты әскерлер батыс округтеріне жіберілді. Хоуптың 1803 жылғы 18 қазандағы атақты полк бұйрықтары, ең қызықты және егжей-тегжейлі мәліметтерді қамтиды, Кокберннің "Естеліктерінде" толық жазылған.
Hope was a man of imposing presence, with a magnificent voice, which, according to Lord Cockburn, 'was surpassed by that of the great Mrs. Siddons alone', and a wonderful gift of declamation. Though a violent political partisan, and greatly wanting in tact and judgment, 'his integrity, candour, kindness, and gentlemanlike manners and feelings gained him almost unanimous esteem'. His charges to juries were singularly persuasive and impressive. Lockhart gives a graphic account of Hope's majestic bearing on the bench in 'Peter's Letters to his Kinsfolk' (1819, ii. 102–8), while recording what he describes 'as without exception the finest piece of judicial eloquence, delivered in the finest possible way by the Lord president Hope.' When the volunteer movement began, owing to the French war, Hope enlisted as a private in the first regiment of Royal Edinburgh Volunteers. He was afterwards appointed Lieutenant Colonel of the Corps, and performed the duties of that office with enthusiasm for several years, until the regiment was disbanded for the second time in 1814. In December 1819, when the 'old blues' were once more summoned together, he made them 'one of the most eloquent addresses that ever was heard', and daily inspected the volunteers on duty at Edinburgh Castle while the regular troops were despatched to the western counties. Hope's famous regimental orders of 18 October 1803, containing most curious and minute details, are given at length in Cockburn's 'Memorials'.
Отбасы
1793 жылғы 8 тамызда Хоуп өзінің туысы леди Шарлотта Хоупқа үйленді, ол Джон Хоуптың екінші қызы, Хоуптун 2-ші графы, үшінші әйелі леди Элизабет Леслиден туған, ал леди Элизабет Лесли – Александрдың екінші қызы, Левен мен Мелвиллдің 5-ші графы. Олардың төрт ұлы болды, олардың үлкені Джон (1794–1858) 1822 жылдан 1830 жылға дейін Шотландияның бас прокуроры қызметін атқарды, сондай-ақ сегіз қызы болды. Оның қызы Энн Вильгельмина Геркулес Робертсонға, Бенхольм лордына тұрмысқа шықты, ал оның сегізінші және соңғы қызы Луиза Октавия Аугуста Хоуп үй білім беруді қолдады. Оның әйелі 1834 жылғы 22 қаңтарда Эдинбургте 62 жасында қайтыс болды. Крейхед бароны Хоуп, Дэвид Хоуп, 1989 жылдан 1996 жылға дейін Сот отырысының Лорд-президенті, Лорд Грантонның үшінші ұлынан тараған.
On 8 August 1793 Hope married his cousin Lady Charlotte Hope, second daughter of John Hope, 2nd Earl of Hopetoun, by his third wife, Lady Elizabeth Leslie, second daughter of Alexander, fifth earl of Leven and Melville, by whom he had four sons of whom the eldest, John (1794–1858), was Solicitor General for Scotland from 1822 to 1830 and eight daughters. His daughter Ann Wilhelmina was married to Hercules Robertson, Lord Benholme and his eighth and last daughter, Louisa Octavia Augusta Hope, was a promoter of domestic education. His wife died at Edinburgh on 22 January 1834, aged 62. David Hope, Baron Hope of Craighead, Lord President of the Court of Session from 1989 to 1996, descends from Lord Granton's third son.