Роберт Дандас Арнистон: Шотландиялық заңгер және саясаткер
Robert Dundas of Arniston, the Elder
Роберт Дандас Арнистон (1685-1753) – шотланд ақыны, саяхатшы, сот судьясы. Әділдік жүйесіндегі рөлі, «күнәлі/күнәсіз» үкімдерін қайта енгізуі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд судьясы (1685–1753)
Scottish judge (1685–1753)
Роберт Дундас Арнистонның үлкені, 2-ші Арнистон лорды (1685–1753) – шотланд заңгері және тори саясаткері, 1722 жылдан 1737 жылға дейін Парламент палатасында отырған. 1728 жылы ол шотланд жюрилеріне «кінәлі» немесе «кінәсіз» үкімдерін, «дәлелденген» немесе «дәлелденбеген» үкімдерімен қатар қайта енгізді. 1748 жылдан 1753 жылға дейін Сессия сотының Лорд-президенті болды.
Robert Dundas of Arniston, the elder, 2nd Lord Arniston (1685–1753) was a Scottish lawyer, and Tory politician who sat in the House of Commons from 1722 to 1737. In 1728 he reintroduced into Scottish juries the possible verdicts of guilty or not guilty as against proven or not proven. He was Lord President of the Court of Session from 1748 to 1753.
Ерте өмір
Дундас 1685 жылдың 9 желтоқсанында, Стивенсоннан шыққан сэр Роберт Синклердің қызы Маргарет Синклер және сессия сотының судьясы Роберт Дундастың екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оның отбасы Эдинбургте Корольдік мильдегі Олд Фишмаркет Клоздың басындағы үйde тұрды. Кейіннен бұл үй Эдинбургтегі үлкен өртте қирады. Ол шамамен 1700 жылы Утрехт қаласында білім алды, ал 1709 жылдың 26 шілдесінде Адвокаттар факультетінің мүшесі болып қабылданды және өзінің қабілеті мен ықпалы арқасында терең білімді заңгерге айналды.
Dundas was born on 9 December 1685, the second son of Robert Dundas, Lord Arniston, a judge of the court of session, and his wife Margaret Sinclair, daughter of Sir Robert Sinclair of Stevenson. The family's Edinburgh house was at the head of Old Fishmarket Close on the Royal Mile. The house was later destroyed in the Great Fire of Edinburgh. He was educated at Utrecht in about 1700 and was admitted a member of the Faculty of Advocates on 26 July 1709, and became a profound lawyer through his Interest and talent.
Мансап
1717 жылы Дундас Эдинбург қаласының ассисоры болып тағайындалды, сондай-ақ 1717 жылы Роксбург герцогы, Squadrone жетекшісі, оны Шотландияның бас солиситоры етіп тағайындады. Ол бұл лауазымды қиындық тудыратын деп тапты және 1718 жылы Минтоның Элиотының орнына тағайындалуға үмітттенді, бірақ бұл орын сэр Уолтер Принглге берілді. Дегенмен, 1720 жылы Роксбург герцогы оны сэр Дэвид Далримплдің орнына лорд-адвокат етіп жоғарылатты. 9 желтоқсан 1721 жылы ол Адвокаттар факультетінің деканы болды. 11 шілде 1721 жылы ол Эдинбург қаласының ассисоры лауазымынан кетті, содан кейін оның және Эдинбург қаласының судьялары арасында ашулы хат алмасу болды. 1722 жылғы Ұлыбританияның жалпы сайлауында Дундас Эдинбургширден Парламент мүшесі болып сайланды. 1727 жылғы Ұлыбританияның жалпы сайлауында Дундас Эдинбургширден қарсылығызсыз депутат болып сайланды және оппозицияда қалды. Ол 1730 жылғы 12 ақпанда Дюнкерк талқылауында үкіметке қарсы сөйледі, сондай-ақ 1730 жылы сессия сотына істерді кейінге қалдыру құқығын беру туралы заң жобасын ұсынды. 1734 жылғы Ұлыбританияның жалпы сайлауында қарсылығызсыз сайланғаннан кейін, ол лорд Илай қабылдаған Шотландия істерін басқару саясатына қарсы өкілдер мен парламент мүшелерінен құралған оппозицияның бас кеңесшісі болды. Гранждың Эрскинімен бірге ол екі палатада да үкіметтің Шотландиядан сайланған өкілдерді сайлауда қолданған әдістеріне қарсы шабуыл жасады. Алайда, бұл оппозициялық қозғалыс сәтсіз аяқталды. 1735 жылғы 5 мамырда Парламент палатасы Эрскин дайындаған және Дундас ұсынған, сайлауға дауыс беруге келген адамдарды негізсіз қамаудан қорғауға бағытталған заң жобасын қабылдады, бірақ заң жобасы Лордтар палатасымен қабылданбады. 1737 жылғы 10 маусымда Дундас Ньюхоллдан сэр Уолтер Принглдің орнына сессия сотының судьясы болып тағайындалды және Парламенттегі өзінің орнын босатты. Дундас 1753 жылғы 26 тамызда Эдинбургтегі Абби Хиллде қайтыс болды. Ол 31 тамызда Бортвик шіркеуінің Арнистон бөліміндегі отбасылық қабірге жерленді.
In about 1717 Dundas was appointed Assessor to city of Edinburgh and was also appointed in 1717 Solicitor General for Scotland by the secretary of state, the Duke of Roxburghe, the head of the Squadrone. He found this an irksome position, and in 1718 applied to succeed Eliot of Minto on the bench, but the place was already given to Sir Walter Pringle. However, he was promoted in 1720 by the Duke of Roxburghe to be Lord Advocate, in succession to Sir David Dalrymple On 9 December 1721 he became dean of the Faculty of Advocates. On 11 July 1721 he resigned the post of assessor to the city of Edinburgh and an acrimonious correspondence took place between him and the magistrates of Edinburgh. At the 1722 British general election Dundas was returned as Member of Parliament for Edinburghshire. At the 1727 British general election Dundas was returned unopposed as MP for Edinburghshire and continued in opposition. He spoke against the Government in the Dunkirk debate on 12 February 1730 and also in 1730 promoted a bill to give the court of session the power of adjourning. After his return unopposed at the 1734 British general election, he was the chief adviser of the opposition formed of representative peers and members of parliament against the administration of Scotch affairs adopted by Lord Ilay. With Erskine of Grange, he joined with the opposition in an attack in both Houses on the methods which the Government had used in the recent election of Scottish representative peers. This opposition movement was, however, unsuccessful. On 5 May 1735 the Commons passed a bill drafted by Erskine and introduced by Dundas to prevent the wrongful imprisonment of persons coming to vote in elections, but the bill was thrown out by the House of Lords. On 10 June 1737, Dundas was appointed a judge of the court of session, in succession to Sir Walter Pringle of Newhall, and vacated his seat in the House of Commons. Dundas dies at Abbey Hill, Edinburgh, on 26 August 1753. He was buried on 31 August in the family tomb in the Arniston aisle of Borthwick Parish Church.
Ең танымал іс
Дюнастың ең танымал ісі 1728 жылы Финхейвеннің Джеймс Карнегиін, ол Бриджеттонның Лионы деп жаңылысып, арақ ішіп мас күйінде Стратмор графы Чарльзды өлтіргені үшін соттаған кезде қорғауы болды. Алғашқы тәжірибеде қазылар алқасы айыпталушыны жалпы түрде кінәлі немесе кінәсіз деп тағайындауға құқылы болған; бірақ II Чарльз тұсында бұл тәжірибе дәлелденген немесе дәлелденбеген фактілер бойынша шешім шығаруға өзгертілді. Осы жағдайда Карнегидің Стратморды өлтіргені анық болды. Егер қазылар алқасы осы фактіні дәлелденген деп тапса, сот осы фактінің құқықтық салдарына қатысты шешім қабылдап, Карнеги өлтірілген болар еді. Дундас сотты бұрынғы тәртіпке қайтаруға мәжбүр етті, және қазылар алқасы Карнегиді кінәсіз деп тапты, содан кейін бұл тәжірибе келесі істерде қабылданды.
Dunas's most famous case was his defence of James Carnegie of Finhaven in 1728 on his trial for the murder of Charles, earl of Strathmore, whom he killed in a drunken brawl by mistake for Lyon of Bridgeton. The original practice was to allow the jury to find the prisoner generally guilty or not guilty; about the time of Charles II this was altered to a finding upon the facts of proven or not proven. In this case it was clear that Carnegie killed Strathmore. If the jury were to find the fact proven, leaving the court to pronounce the legal effect of that finding, Carnegie was a dead man. Dundas forced the court to return to the older course, and the jury found Carnegie not guilty, and this practice was adopted in subsequent cases.
Бағалау
Адвокат ретінде ол шешен де, тапқыр болған; жеке өмірінде салғыр және көңілді. Дундастың сырт келбеті қатал, дауысы кеуекті болған; оның портреті Арнистонда сақтаулы, және ол Арнистон естеліктерінде бейнеленген.
As an advocate he was both eloquent and ingenious; in private life idle and convivial. Dundas's appearance was forbidding and his voice harsh; his portrait is preserved at Arniston, and is engraved in the Arniston Memoirs.
Отбасы
Дундас екі рет үйленді. 1712 жылы Мюрхауздың Роберт Уотсонның үлкен қызы Елизаветаға үйленді, ол 1734 жылдың қаңтарында төрт баласымен бірге шешек ауруынан қайтыс болды. Одан Роберт деген ұлы болды, кейіннен лорд-президент болды, сондай-ақ басқа балалары да болды. 1734 жылдың 3 маусымында Инвергордонның бароны сэр Уильям Гордонның қызы Аннаға үйленді, одан бес ұлы мен бір қызы болды. Осы ұлдарының бірі Генри Теңіз флотының қазынашысы және 1-ші Мелвилл виконты болды, ал оның бір қызы Адам Дунканның, 1-ші Дункан виконтының әйелі болды.
Dundas married, twice. In 1712, Elizabeth, eldest daughter of Robert Watson of Muirhouse, who, with four of his children, died in January 1734 of smallpox, and by her he had a son, Robert, afterwards lord president, and other children. On 3 June 1734, he married Anne, daughter of Sir William Gordon, bart., of Invergordon, by whom he had five sons and a daughter. One of these sons, Henry, was Treasurer of the Navy and 1st Viscount Melville, whereas one of his daughters was the wife to Adam Duncan, 1st Viscount Duncan.