Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы
United States federal law
Діни жер пайдалану және институционалды адамдар туралы заң (RLUIPA), (кодификацияланған және т.б.) – бұл тұтқындардың өздері қалағандай құдайға сыйынбауға кедергі келтіруге тыйым салатын және шіркеулер мен басқа да діни мекемелерге олардың меншігін пайдаланудағы жергілікті заңдардың шектеулерінен қашуға мүмкіндік беретін АҚШ-тың федералды заңы. Заң сондай-ақ "діни амал" терминін "діни сенім жүйесімен байланысты болсын болмасын, немесе оның негізгі бөлігі болсын болмасын, кез келген діни амал" деп анықтайды. RLUIPA 2000 жылы АҚШ Конгресі 1993 жылғы Діни еркіндікті қалпына келтіру туралы заңның (RFRA) мәселелерін шешу үшін қабылдады. Бұл заң Өкілдер палатасы мен Сенатта да дауыс беру арқылы бірауыздан қабылданды, яғни оның қабылдануына ешқандай қарсылық білдірілмеді, сондықтан жазбаша дауыс беру қажет болмады. 2869 нөміріндегі заң жобасын АҚШ-тың 42-ші президенті Билл Клинтон 2000 жылдың 22 қыркүйегінде қол қойып заңға айналдырды.
The Religious Land Use and Institutionalized Persons Act (RLUIPA), , codified as et seq., is a United States federal law that prohibits the imposition of burdens on the ability of prisoners to worship as they please and gives churches and other religious institutions a way to avoid zoning law restrictions on their property use. It also defines the term "religious exercise" to include "any exercise of religion, whether or not compelled by, or central to, a system of religious belief." RLUIPA was enacted by the United States Congress in 2000 to correct the problems of the Religious Freedom Restoration Act (RFRA) of 1993. The act was passed in both the House of Representatives and the Senate by unanimous consent in voice votes, meaning that no objection was raised to its passage, so no written vote was taken. The S. 2869 legislation was enacted into law by the 42nd President of the United States Bill Clinton on September 22, 2000.
Бұрынғы заң
1997 жылы АҚШ Жоғарғы Соты штаттық және жергілікті үкіметтерге қатысты RFRA-ны конституциялық емес деп шешті, «Боерн қаласы Флоресқа қарсы» ісінде, 521 U. S. 507. RFRA-дан өзгеше, өмірдің барлық салаларында діни талаптарды қарастырған RLUIPA тек тұтқындар және жерді пайдалану мәселелеріне ғана қатысты. «Жұмыспен қамту бөлімі. Адам ресурстары департаменті Смитке қарсы» ісінде, 494 U.S. 872, 883–85 (1990), Жоғарғы Сот діни амалдарға қатысты маңызды шектеулерге қатысты өте қатаң тексеру жүргізілуі керек деп шешті, егер заң «аталған әрекеттің себептерін жеке үкіметтік бағалауға мүмкіндік берсе». Бұл жалпыға қолданылатын денсаулық сақтау және әлеуметтік әл-ауқат ережелеріне қатысты дін бостандығына ерекшеліктер жасауға рұқсат бермейтін іс еді, және Смит бұл істі ұтырғанын (іс сотқа талапкердің діни рәсімде заңсыз есірткі қолданғандығы үшін жұмыссыздық жәрдемақысынан бас тарту туралы) есте ұстаған жөн. 1937 жылы «Батыс жағалауындағы қонақүй Парришқа қарсы» ісінде белгіленген тексеру тәртібіне сәйкес, Сот заң жалпыға бірдей қолданылмаса, нақты жағдайларға қарамастан, үкімет саясаты заңды мемлекеттік мүддеге орынды түрде байланысты болса, тіпті бұл заң діни амалдарға елеулі кедергі келтірсе де, әрекет ете алады деп шешті.
In 1997, the United States Supreme Court held the RFRA to be unconstitutional as applied to state and local governments, in City of Boerne v. Flores, 521 U. S. 507. Unlike the RFRA, which required religious accommodation in virtually all spheres of life, RLUIPA only applies to prisoner and land use cases. In Employment Div. Dep't of Human Resources v. Smith, 494 U. S. 872, 883–85 (1990), the Supreme Court held that a substantial burden on religious exercise was subject to very strict scrutiny where the law "lent itself to individualized governmental assessment of the reasons for the relevant conduct." It was not a case permitting exceptions for freedom of religion when generally applicable health and welfare regulations were in question, and it should be remembered that Smith lost this case (involving a denial of unemployment benefits where the litigant had used illegal drugs in a religious ceremony). In line with the scrutiny regime established in West Coast Hotel v. Parrish in 1937, the Court ruled that unless the law is not one of general applicability, regardless of specific circumstance, government may act if policy is rationally related to a legitimate government interest, even if the act imposes a substantial burden on the exercise of religion.
Тұтқындар
2005 жылы Cutter v. Wilkinson, 544 U.S. 709 (2005) ісі бойынша Огайо штатындағы бес тұтқын – оның ішінде виккан, сатанист және нәсілшіл, христиан дінін ұстанатын секта мүшесі – өздерінің діни амалдарына заңның қорғауын қолдануға тырысты. АҚШ-тың Алтыншы апелляциялық округінің соты RLUIPA заңының діни сенімді тұтқындарға, дінге жатпайтын түрмедегілерге берілмейтін артықшылықтар беру арқылы, Конституцияның дін бостандығы туралы ережесін бұзғанын мәлімдеді. АҚШ Жоғарғы Соты бұған келіспеді және RLUIPA заңының дінге қатысты рұқсат етілген жағдай екенін бір ауыздан шешті, себебі үкімет өзі тұтқындардың діни құқықтарын қамау арқылы өте ауыр шектеуге ұшыратқан. Сот судьясы Томас өз келісімін білдіріп, штаттар RLUIPA заңының шектеулерінен мемлекеттік түрмелерге федералдық қаржыны беруден бас тарту арқылы қашып құтыла алатынын атап өтті. Cutter v. Wilkinson ісі тек RLUIPA заңының тұтқындарға қатысты бөлігін қамтиды. Сот бұл ережені жерді пайдалану мәселелеріне қолданудан бас тартты. 2008 жылы АҚШ-тың Азаматтық құқықтар жөніндегі комиссиясы "Түрмеде дін бостандығын сақтау" деген тақырыпта баяндама жариялады. 2011 жылдың 15 наурызында үш судьядан тұратын алқаның 2010 жылғы мамырдағы шешімін күштен шығарып, Тоғызыншы апелляциялық округінің соты 11 судьядан тұратын кеңейтілген алқа отырысында Ориндж округінің сотының ғимаратының діни жерді пайдалану және институционалдық тұлғалар туралы заңға сәйкес "мекеме" болып табылатынын анықтады. Осыған байланысты, бейтаныс ер адамдардың алдында бас киімін шешуге мәжбүр болған мұсылман әйелі заңның қорғауына құқылы. Бұл іс – Khatib v. County of Orange, 08-56423. Сот процесі әйелге бас киімін шешуді талап еткен сот орындаушыларының әрекетінен басталды. Ол уақытша түрмеге қамалып, округ сотының судьясы оның шартты жазасын күштен шығару туралы шешім қабылдады (содан кейін судья жазаны күштен шығармағандықтан сол күні босатылды). Аудандық сот істі қараудан бас тартты, ал үш судьядан тұратын апелляциялық алқа бұл шешімді қолдады. Қазіргі таңда іс қайта қаралып, одан әрі тергеу үшін алғашқы сотқа қайтарылды. Заң бойынша, уақытша ұстау орны (мысалы, сот ғимаратының түрмесі) алғаш рет "мекеме" деп танылды. 2000 жылы Конгресс қабылдаған заңға сәйкес, егер билік өкілдері шектеулердің қажеттілігін дәлелдей алмаса, үкімет тұтқындардың діни амалдарына "қатты кедергі келтіруге" құқылы емес. Обама әкімшілігі Хатибтің талабын қолдап, заңның сот ғимаратындағы ұстау орындарына да қатысты екенін мәлімдеді. 2022 жылы АҚШ-тың жетінші апелляциялық округінің бас судьясы Дайан С. Сайкс Грин-Бэй түзеу мекемесіндегі мұсылман тұтқынының құқықтары трансгендер күзетшінің жалаңаш іздеуі кезінде заңсыз бұзылғанын шешті.
In the 2005 case of Cutter v. Wilkinson, 544 U. S. 709 (2005), five prisoners in Ohio – including a Wiccan, a Satanist, and a member of a racist, purportedly Christian, sect – successfully sought to apply the protections of the act to their religious practices. The United States Court of Appeals for the Sixth Circuit had held that RLUIPA violated the Establishment Clause by impermissibly advancing religion by bestowing benefits to religious prisoners that were unavailable to non religious prisoners. The U. S. Supreme Court disagreed, unanimously holding that RLUIPA was a permissible accommodation of religion justified by the fact that the government itself had severely burdened the prisoners' religious rights through the act of incarceration. A concurring opinion by Justice Thomas noted that the states could escape the restrictions of RLUIPA simply by refusing federal funds for state prisons. Cutter v. Wilkinson only concerns the prisoner portion of RLUIPA. The court explicitly declined to extend the rule to land use cases. In 2008, the U. S. Commission on Civil Rights issued a report entitled "Enforcing Religious Freedom in Prison." In a unanimous opinion issued March 15, 2011, that reverses the three judge panel's May 2010 ruling, a limited en banc panel of 11 judges of the United States Court of Appeals for the Ninth Circuit held that an Orange County courthouse lockup is an "institution" under the Religious Land Use and Institutionalized Persons Act, meaning a Muslim woman who sued after being forced to remove her headscarf in front of strange men is entitled to the act's protections. The case is Khatib v. County of Orange, 08 56423. The lawsuit started as a result of court bailiffs ordering the woman to remove her headscarf while she was temporarily being held inside the courthouse lock up while a county court judge was deciding whether or not to revoke her misdemeanor probation (she was released that same day after the judge decided not to). The District Court had dismissed the case, with said dismissal being upheld by the three judge appellate panel. The case has now been reversed and sent back to the trial court for further proceedings. It is the first time that a temporary holding facility (like a courthouse lockup) has been deemed to be an "institution" under the Act. The law, passed by Congress in 2000, prohibits the government from imposing a "substantial burden" on prisoners' religious practices unless officials can show a compelling need for the restrictions. The Obama administration joined Khatib in arguing that the law applied to courthouse holding cells. In 2022, Chief Judge Diane S. Sykes of the United States Court of Appeals for the Seventh Circuit invoked RLUIPA in ruling that the rights of a Muslim prisoner at Green Bay Correctional Institution were unlawfully violated when he was strip searched by a transgender male guard.
Аймақтарды бөлу және жерді пайдалану
Діни жер пайдалану дауларында RLUIPA-ның жалпы ережесі ең көп сілтеме жасалатын және күдік тудыратын бөлімі болып табылады. Ол былай деп белгілейді:
In religious land use disputes, RLUIPA's general rule is the most commonly cited and challenged section. It provides:
42 U.S.C. § 2000cc(a). Осындай даулар кезінде "жер пайдалану регламенті" терминінің дұрыс түсіндірілуі дерлік әрқашан дау тудырады. Заң "жер пайдалану регламенті" терминін "жерді пайдалану немесе салу құқығын шектеуші немесе тоқтатушы аймақтау немесе ескерткіштер туралы заң, немесе мұндай заңның қолданылуы, егер талапкердің реттелген жерге меншік құқығы, жалға алу құқығы, жеңілдік құқығы, сервитут немесе басқа да мүлік мүддесі болса немесе мұндай мүддеге ие болуға шарт немесе опцион болса" деп анықтайды. 42 U.S.C. § 2000cc 5(5).
42 U. S. C. § 2000cc(a). During these disputes, the correct interpretation of the term "land use regulation" is almost always an issue. The statute defines "land use regulation" as "a zoning or landmarking law, or the application of such a law, that limits or restricts a claimant's use or development of land (including a structure affixed to land), if the claimant has an ownership, leasehold, easement, servitude, or other property interest in the regulated land or a contract or option to acquire such an interest." 42 U. S. C. § 2000cc 5(5).
RLUIPA және жоспарлау талқылауы
RLUIPA заңын қабылдау (жергілікті) жоспарлау органдарының дін бостандығын бұзды деген айыппен сотқа берілуіне әкеп соқты. Сөйтіп, RLUIPA кәсіби жоспарлау қауымдастықтары арасында қызу пікірталас тудырды. Оның жақтастары (көбінесе Конгресте) бұл федералдық заң қала жоспарлаушылардың діни амалдарды шектеуіне кедергі келтіреді деп мәлімдесе, оның қарсыластары (көптеген жоспарлаушылар) RLUIPA, шын мәнінде, қала жоспарлау практикасына елеулі қиындықтар тудырады деп санайды. Мысалы, Америка Жоспарлау Ассоциациясы (APA) бастапқыда RLUIPA-ға (және оның алдындағы RFRA-ға) қарсы болды, бұл заңдар діни мекемелердің үстемдігін күшейтеді және жергілікті билікті қиын жағдайға түсіреді деп дәлелдеді. Алайда, 2005 жылы Жоғарғы Сот Cutter v. Wilkinson ісі бойынша RLUIPA конституциялық екенін, кем дегенде түрмелерге қатысты, шешті. Сондықтан 2000 жылдардың ортасынан бері APA жергілікті билік органдарына және жоспарлаушыларға жоспарлау саласындағы жаңа заңдық діни жағдайды тиімді басқаруға көмектесетін ресурстар ұсынып келеді.
The passage of RLUIPA gave rise to increasing number of legal cases whereby (local) planning authorities are sued for violating the free exercise of religion. RLUIPA, therefore, generated heated discussions within professional planning communities. While its advocates (mostly in Congress) argued that this federal statute prevents urban planners from substantially burdening religious practice, its critics (many of whom were planning practitioners) maintained that RLUIPA, in fact, substantially burdens planning practice itself. The American Planning Association (APA), for example, opposed RLUIPA (and its predecessor, RFRA) from the outset, arguing that these statutes effectively change “the playing field in favor of religious institutions” and put local governments “in an untenable position.” In 2005, however, the Supreme Court ruled, in Cutter v. Wilkinson, that RLUIPA is constitutional, at least as it applies to prisons. Since the mid 2000s, therefore, the APA has been offering resources to local governments and practicing planners as to how to effectively navigate the renewed legal religious landscape of the planning field.
"Еңбегейлі меншік" жер пайдалану туралы заңға сәйкес ме?
"Жер пайдалануды реттеу" терминіне қатысты сот процестері кейде соттардан RLUIPA-ның мәмілелік іс-шараларға қолданылатынын шешуді сұрайды. Әдетте, бұл мәселені қараған соттар RLUIPA-ның "аймақтық жоспарлау немесе ескерткіштерді қорғау заңы" болмағандықтан, мәмілелік іс-шараларға қолданылмайды деген шешімге келді. Керісінше, бұл соттар аймақтық жоспарлау мен мәмілелік іс-шаралардың екі мүлдем бөлек және байланыссыз ұғым екенін анықтады. Бұл қорытындыны қолдайтын басты аргумент – аймақтық жоспарлау және мәмілелік іс-шаралар екі түрлі билік көзінен туындайды. Аймақтық жоспарлау билігі мемлекеттің полициялық билігінен, ал мәмілелік іс-шара билігі – АҚШ Конституциясының Бесінші түзетуінен шығады. Дегенмен, кем дегенде бір сот RLUIPA-ны мәмілелік іс бойынша қолданды, себебі мүлікті иеліктен шығару құқығы қаланың аймақтық жоспарлау схемасынан туындаған. Сот, егер мәмілелік іс-шара аймақтық жоспарлау ережесі немесе кешенді жоспармен бекітілген болса, RLUIPA шеңберіне кіретін мәмілелік іс-шараны анықтауға көбірек бейімделуі мүмкін. Бүгінгі күнге дейін RLUIPA-ның мәмілелік іс-шараға қолданылуын күмәндандырған ешқандай іс Жоғарғы Сотқа жеткен жоқ. 2003 жылғы жетінші апелляциялық округтің "Сент-Джонс Біріккен Христиан шіркеуі Чикаго қаласына қарсы" ісі АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданылды, бірақ сот шағымды қараудан бас тартты. Соттың шағымды қараудан бас тартуы – Жоғарғы Соттың жетінші апелляциялық округ сотының шешімін заңды тұрғыдан қате деп санамағанын немесе аталған істің кең конституциялық салдары болуы мүмкін екенін білдіреді. Жоғарғы Соттың жұмыс жүктемесі жоғары болғандықтан, төменгі сатыдағы соттарда қарастырылған шағымдарды қабылдаудан жиі бас тартады. Соттың істі қараудан бас тартуы, егер сот қосымша сот қарауы қажет деп шешсе, болашақта ұқсас істі қарауға кедерес келтірмейді.
Litigation focusing on the term "land use regulation" occasionally asks courts to decide whether RLUIPA applies to eminent domain proceedings. Generally, courts deciding this question have held that RLUIPA does not apply to eminent domain because it is not a "zoning or landmarking law." Instead, these courts have held that zoning and eminent domain are two completely different and unrelated concepts. The main argument to support this conclusion is that zoning and eminent domain are derived from two separate sources of power. The zoning power is derived from the state's police power, while the eminent domain power is derived from the Takings Clause of the United States Constitution's Fifth Amendment. However, at least one court has applied the RLUIPA in an eminent domain case because the authority to condemn the property came from the city's zoning scheme. A court may be more inclined to find that eminent domain falls within the scope of RLUIPA if it was authorized by a zoning ordinance or comprehensive plan. To date, no cases questioning RLUIPA's application to eminent domain have reached the Supreme Court. A 2003 Seventh Circuit case, St. John's United Church of Christ v. City of Chicago, was appealed to the U. S. Supreme Court, but the court declined to hear the appeal. A refusal to hear means that the Supreme Court did not consider the Seventh Circuit Court's decision to be obviously wrong on the legal merits, or that the facts of the particular case could have broader constitutional implications. The Supreme Court generally has a substantial workload and tends to refuse appeals which have already received due process in lower courts. A refusal to hear a case does not preclude hearing a similar case in the future, if the court feels that further judicial review is needed.
Сент-Джонс Мәсіхтің Біріккен шіркеуі Чикаго қаласы
Бұл жағдайдағы дау Чикаго қаласындағы О’Хар халықаралық әуежайын кеңейту мәселесіне байланысты болды. Осы әуежайды кеңейту үшін қалаға іргелес жерді мәжбүрлі түрде сатып алу қажет болды. Мәжбүрлі түрде сатып алынатын мүліктердің арасында екі зират болды, біреуі – Сент-Джонның Біріккен Христиан шіркеуіне, ал екіншісі – Рест-Хейвен зираттар қауымдастығына тиесілі. Өзгертілген шағымдарында Сент-Джонс және Рест-Хейвен олардың зираттарын мәжбүрлі түрде сатып алу RLUIPA-ны бұзу болып табылады деп мәлімдеді. О’Хар модернизациялау жобасы қайта қаралып, Рест-Хейвен зираты енді мәжбүрлі түрде сатып алу қаупінен құтылды және бұл шіркеу сот ісінен шығарылды. Сент-Джонс шіркеуі мәжбүрлі түрде сатып алу шарасы діни сенімдерін іске асыру бостандығына елеулі кедергі келтірді деп мәлімдеді, себебі “[Олардың] діни сенімдерінің басты қағидасы – Құдай осы сүйектерді ‘Қайта тірілу күні’ қайта тірілткенше, Сент-Джонс зиратында жерленгендердің сүйектерін қозғамау керек” еді. Бұл сот RLUIPA-ның «жер пайдалану ережесі» деген анықтамасына сәйкес келе ме, жоқ па деген мәселені қарастыруға тиіс болды. Сот мәжбүрлі түрде сатып алудың «жер пайдалану ережесі» емес деген шешімге келді. Өз ұстанымын қолдау үшін Сот «Фейс Темпл шіркеуі Брайтон қаласына қарсы» ісін мысалға келтірді, онда «аймақтық бөлу және мәжбүрлі түрде сатып алу – жерді «мүлдем әртүрлі жолмен» пайдаланатын екі бөлек түсінік» екені айтылған. Сент-Джонс шіркеуі сондай-ақ, мәжбүрлі түрде сатып алуды бекіткен О’Хар модернизациялау заңы аймақтық бөлу заңы екенін және ол Акт негізінде RLUIPA-ның қорғауын талап етті. Сот бұл аргументті қабылдамады және егер Конгресс заңның мәжбүрлі түрде сатып алуды қамтуын қаласа, RLUIPA тіліне оны қосатынын айтты. Істі қарастырғаннан кейін, жетінші апелляциялық сот Сент-Джонстың алдын ала тыйым салу туралы өтінішін қабылдамады.
The controversy in this case centered around the expansion of Chicago's O'Hare International Airport. In order to expand this airport, the City needed to acquire of adjacent land through condemnation. Among the properties to be condemned were two cemeteries, one owned by St. John's United Church of Christ, and the other by Rest Haven Cemetery Association. In their amended complaint, St. John's and Rest Haven alleged that condemnation of their cemeteries was a violation of RLUIPA. After a revision to the O'Hare Modernization Project, Rest Haven's cemetery was no longer faced with condemnation and this church dropped out of the lawsuit. St. John's Church argued that the condemnation action substantially burdened its freedom of religious practice because "[A] major tenet of its religious beliefs [was] that the remains of those buried at the [St. John's] St. Johannes Cemetery must not be disturbed until God raises these remains on the 'Day of Resurrection'." This Court had to decide whether eminent domain fit within RLUIPA's definition of a "land use regulation." The Court held that eminent domain was not a "land use regulation." The Court cited the case of Faith Temple Church v. Town of Brighton to support its position that "zoning and eminent domain are 'two distinct concepts' that involve land in 'very different ways'." St. John's Church also argued that the O'Hare Modernization Act, which authorized the condemnations, was a zoning law, and it invoked the protection of RLUIPA's in condemnation cases derived from the Act. The Court rejected this argument and suggested that Congress would have included eminent domain in the language of RLUIPA if it had intended for the statute to cover eminent domain. After considering the case, the Seventh Circuit Court denied St. John's motion for a preliminary injunction.
Cottonwood Christian Center v. Cypress Redevelopment Agency (Қыпрас қайта дамыту агенттігі)
Cottonwood Christian Center компаниясы Cypress қаласының өзінің жерін мәжбүрлеп иеленуіне қарсы алдын ала тыйым салу туралы өтініш берді. Осы мәселеге қатысты дау Cottonwood Cypress қаласында жер сатып алып, сол жер телімінде үлкен шіркеу және шіркеумен байланысты басқа да ғимараттар салуды жоспарлаған кезде туындады. Шіркеулерге тек шартты пайдалануға рұқсат (Conditional Use Permit - CUP) алған жағдайда ғана құрылысқа рұқсат берілетін аймақта шіркеу салынатын болғандықтан, Cottonwood CUP алу үшін өтініш білдірді. Cypress Cottonwood-тың өтінішін қабылдамады. Оның орнына, қала Cottonwood-тың жерін қамтитын сауда орталығын салуды жоспарлады. Кейіннен олар сауда орталығын тек Cottonwood-тың жерінде орналасқан Costco дүкеніне дейін қысқартты. Cypress жерді сатып алуды ұсынды, бірақ Cottonwood қабылдамады. Осының нәтижесінде, Cypress Лос-Аламитос жарыс жолы мен гольф алаңын қайта дамыту жобасы (LART жоспары) аталған аймақтарға бөлу туралы заңға сәйкес, мүлікті иелену үшін мәжбүрлеп иелену рәсімдерін бастады. LART жоспары Cottonwood-тың жері орналасқан аймақты қайта дамыту мақсатында мәжбүрлеп иеленуді пайдалануға рұқсат берді. Cottonwood компаниясы бұл рәсімдер LART жоспарының аймақтарға бөлу схемасынан туындағандықтан, RLUIPA-ны бұзады деп мәлімдеді. Сот Cypress-ке қатысты алдын ала тыйым салу туралы шешім шығарды. Сот бұл жағдайда RLUIPA қолданылатынын анықтады, сондықтан қатаң тексеру стандартын қолданды. Сот талдауында Cottonwood компаниясына жерді іздеуге және сатып алу туралы келіссөздер жүргізуге бес жыл уақыт кеткені анықталды. Шіркеу барлық инвестицияларын салғаннан кейін, қаланың әрекеттері шіркеулердің діни қызметін орасан зор қиындыққа түсірді, бірақ мұның үшін үкімет тарапынан нақты себеп көрсетілмеді.
Cottonwood Christian Center filed a motion for a preliminary injunction to prevent the City of Cypress from taking its land through eminent domain. The controversy in this case arose when Cottonwood purchased land in Cypress and planned to build a large church and other church related buildings on an plot of land. Since the church was to be built in an area that only allowed churches if they received a Conditional Use Permit (CUP) from Cypress, Cottonwood applied for a CUP. Cypress denied Cottonwood's application. Instead, the city planned to build a shopping mall that included Cottonwood's land. They later scaled the mall down to a Costco store that was solely on Cottonwood's plot. Cypress offered to purchase the land and Cottonwood did not accept. As a result, Cypress initiated eminent domain proceedings to acquire the property under a zoning ordinance called the Los Alamitos Race Track and Golf Course Redevelopment Project (LART Plan). The LART Plan authorized the use of eminent domain as a way to redevelop the area where Cottonwood's land was located. Cottonwood argued that because the eminent domain proceedings stemmed from the LART Plan zoning scheme, they violated RLUIPA. The Court granted a preliminary injunction against Cypress. The Court held that RLUIPA applied in this case, and therefore, the Court used a strict scrutiny standard of review. In its analysis, the Court found that it took Cottonwood five years to identify a location and negotiate for the land. After all the church had invested, the City's actions placed a substantial burden on the churches' religious exercise without presenting a compelling government interest for doing so.
Фейт Темпл шіркеуі Брайтон қаласымен
Фейт Темпл шіркеуі Брайтон қаласына өзінің меншігін мәжбүрлеп алу арқылы айыптауға тыйым салу туралы сотқа шағым түсірді. Фейт Темпл – бастапқы орналасқан жерінде қажеттіліктерін қанағаттандыра алмай қалған шіркеу. Қауымның саны артып, кеңейту қажеттілігі туғандықтан, 2004 жылдың қаңтар айында жер учаскесін сатып алу үшін келіссөздер жүргізіп, сатып алды. Қаланың 2000 жылға арналған Жоспарында осы жер учаскесін сатып алу туралы ұсыныс енгізілген болатын. Сатып алу мақсаты – жанындағы қалалық саябақты кеңейту. Шіркеу жерді сатып алғаннан кейін, 2004 жылдың көктемінде қала мәжбүрлеп алу рәсімдерін бастады. Осы істе RLUIPA-ның мәжбүрлеп алуға қатысты қолданылу мәселесі туды, себебі Фейт Темпл қаланың Жоспарындағы ұсыныс негізінен "аймақтық заң" екенін мәлімдеді. Егер ұсыныс аймақтық заң болса, онда Фейт Темпл мәжбүрлеп алудың "аймақтық заңды қолдану" екенін және RLUIPA-ны бұзу болып табылатынын дәлелдеді. Сот RLUIPA-ның осы іске қолданылуына болмайды деп шешім шығарды. Сотта аймақтық бөлу және мәжбүрлеп алу арасындағы байланыс "аймақтық заңды қолдануды құру үшін тым нашар" деп танылды. Сондықтан, қаланың пайдасына қаулы шығарылып, бұйрық беруден бас тартты.
Faith Temple Church brought an action to enjoin the Town of Brighton from condemning its property through eminent domain. Faith Temple was a church that had outgrown its needs at its original location. In order to accommodate its larger congregation, it negotiated and eventually purchased a parcel of land in January 2004. In its Comprehensive Plan for 2000, the Town had included a recommendation that this parcel be acquired. The purpose of the acquisition was to expand an adjacent town owned park. After the church purchased the land, the Town initiated condemnation proceedings in the spring of 2004. RLUIPA's application to eminent domain was at issue in this case because Faith Temple argued that the recommendation in the Town's Comprehensive Plan was essentially a "zoning law." Further, if the recommendation was a zoning law, then Faith Temple argued that condemnation was "the application of a zoning law" and was a violation of RLUIPA. The Court held that RLUIPA was inapplicable to this case. The judge found that the connection between zoning and eminent domain in this case was "too attenuated to constitute the application of a zoning law." Therefore, summary judgment was granted in favor of the Town, denying injunctive relief.
Гонолулу қаласы мен округінің Шерманға қарсы
Бұл іс Гавайи Жоғарғы Сотына шағым түрінде келіп түсті және Гонолулу қаласы мен округінің қаулысынан туындады. Қаулы қала мен округке "[белгілі бір жалға алынған мүліктің иелігін] жалға алудан толық иелікке айналдыру ісінде" өкілеттік беру арқылы еңбектік құқық берді. Қаулымен берілген өкілеттікті пайдаланып, Гонолулу қаласы Адмирал Томас кондоминиум кешеніндегі отыз төрт жалға берілген пәтерді иелену үшін сот процесін бастады. Сот процесінің мақсаты – "қырық жеті меншік иесінің (жалдаушылардың) атынан жалға алу құқығын толық иелікке айналдыру" болды. Арыз иесі – қала, ал жауапкер – Адмирал Томас кондоминиум кешенінің толық иесі First United Methodist Church шіркеуі. First United сот процесіне қарсы шағымданып, RLUIPA бұзылғанын мәлімдеді. Cottonwood ісіне сүйене отырып, First United еңбектік құқық – "жерді пайдалануды реттеу" екенін және RLUIPA қаланың әрекетіне қарсы қорғаныс ретінде қолданылуы керек екенін айтты. First United дін тану амалдарына кедергі келтірілгенін мәлімдесе, қала First United бұны дәлелдемегенін және "шіркеудің дін тану амалдарына әсер етпегенін" жеткізді. Аудандық соттың қаланың пайдасына шығарған қаулысын бекіте отырып, Сот RLUIPA-ны қаулымен рұқсат етілген еңбектік құқық процесіне қарсы қорғаныс ретінде қолдануға болмайды деп шешті. Сот бұл шешімін Конгресс RLUIPA заңына "еңбектік құқық" терминін қоспағанын, демек Конгресс оны қосуды қаламағанын түсіндірді. Осылайша, Сот бұл жағдайда RLUIPA-ны қолданбады.
This case was an appeal to the Supreme Court of Hawaii which stemmed from a Honolulu city and county ordinance. The ordinance gave the city and county eminent domain authority in "[A]ctions for [ ] lease to fee conversion[s] of certain leased fee interests." Using the authority granted by the ordinance, the City of Honolulu initiated condemnation proceedings to obtain thirty four leasehold condominium units in the Admiral Thomas condominium complex. The purpose behind the condemnation proceedings was to "conver[t] the leasehold [interests] to fee simple [interests] on behalf of forty seven owner occupant[s]" (the lessees). The plaintiff appellee in the action was the City and the defendant appellant was First United Methodist Church as the fee owner of the Admiral Thomas condominium complex. First United counterclaimed the condemnation proceedings and cited a violation of RLUIPA. Using the Cottonwood case for support, First United argued that eminent domain is a "land use regulation" and that RLUIPA should be a defense to the City's action. While First United argued that its exercise of religion had been burdened by the eminent domain proceedings, the City argued that First United had not proven this and that "the Church's exercise of religion [was] unaffected." Affirming the decision of the circuit court granting summary judgment in favor of the City, the Court held that RLUIPA could not be used as a defense to eminent domain proceedings authorized under the ordinance. The Court supported this holding by stating that eminent domain and zoning are different concepts and that it would not "assume that Congress simply overlooked [eminent domain] when drafting RLUIPA." Since Congress did not include the term "eminent domain" in the RLUIPA statute, the Court decided that Congress did not want it to be included. Therefore, the Court did not apply RLUIPA in this case.
RLUIPA-ның eminent domain-ге қолданылуы туралы заңдарды шолу мақалалары
Крис Банвард, Комментарий, Ашу-ызаның көрінісі? Үкіметтің діни практикаға қатысты шектеулеріне қатысты қатаң тексеруді қалпына келтіруге Конгрестің жаңа әрекеті, 31 Cap. U. L. Rev. 279 (2003). Шелли Росс Саксер, Бірінші поправкаға сәйкес жерді пайдалануға бағытталған Eminent Domain іс-шаралары, 69 Missouri L. Rev. 653 (2004). Стивен А. Холлер, Комментарий, Қасиетті жерде: Конгрестің дискриминациялық мемлекеттік жер бөлу практикасын шектеуге жасаған әрекеттерін зерттеу, 33 Sw. U. L. Rev. 285 (2004). Аарон Кисслер, Ескертпе, Діни жерді пайдалану және он төртінші поправканың күшін атқару ережесі: FMLA RLUIPA конституциялық екендігіне қалай жол ашты, 3 Ave Maria L. Rev. 315 (2005). Г. Дэвид Матьюс, Ескертпе, Булдозердің көлеңкесі?: RLUIPA және Kelo кейінгі Eminent Domain, 81 Notre Dame L. Rev. 1653 (2006). Дэниел П. Леннингтон, "Аймақ бөлуге болмайды: RLUIPA жерді пайдалану ережелерінің кең қолданылуы және алаңдатарлық салдары", 29 Seattle U. L. Rev. 805 (2006). Мэттью Бейкер, Комментарий, RLUIPA және Eminent Domain: Діни жерді пайдалануды қорғау шегін зерттеу, 2008 BYU L. Rev. 1213 (2008). Дэниел Н. Лерман, Ескертпе, Ғибадатхананы алу: Eminent Domain және RLUIPA шектеулері, 96 Geo. L. J. 2057 (2008). Кристина Финетти, Комментарий, Діни жерді пайдалану және институционалды тұлғалар туралы заңның қолданылу аясын шектеу: Неліктен RLUIPA діни мүлікке қарсы Eminent Domain іс-шараларын реттеу үшін өзгертілмеуі керек, 38 Seton Hall L. Rev. 667 (2008).
Kris Banvard, Comment, Exercise in Frustration? A New Attempt By Congress to Restore Strict Scrutiny to Governmental Burdens on Religious Practice, 31 Cap. U. L. Rev. 279 (2003). Shelley Ross Saxer, Eminent Domain Actions Targeting First Amendment Land Uses, 69 Missouri L. Rev. 653 (2004). Stephen A. Haller, Comment, On Sacred Ground: Exploring Congress's Attempts to Rein in Discriminatory State Zoning Practices, 33 Sw. U. L. Rev. 285 (2004). Aaron Keesler, Note, Religious Land Use and the Fourteenth Amendment's Enforcement Clause: How the FMLA Paved the Way to the RLUIPA's Constitutionality, 3 Ave Maria L. Rev. 315 (2005). G. David Mathues, Note, Shadow of a Bulldozer? : RLUIPA and Eminent Domain After Kelo, 81 Notre Dame L. Rev. 1653 (2006). Daniel P. Lennington, Thou Shalt Not Zone: The Overbroad Applications and Troubling Implications of RLUIPA's Land Use Provisions, 29 Seattle U. L. Rev. 805 (2006). Matthew Baker, Comment, RLUIPA and Eminent Domain: Probing the Boundaries of Religious Land Use Protection, 2008 BYU L. Rev. 1213 (2008). Daniel N. Lerman, Note, Taking the Temple: Eminent Domain and the Limits of RLUIPA, 96 Geo. L. J. 2057 (2008). Cristina Finetti, Comment, Limiting the Scope of the Religious Land Use and Institutionalized Persons Act: Why RLUIPA Should Not Be Amended to Regulate Eminent Domain Actions Against Religious Property, 38 Seton Hall L. Rev. 667 (2008).