Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тасманиялық шайтанға әсер ететін қатерлі ісік
Cancer affecting Tasmanian devils
Devil facial tumour disease (DFTD) – Тасманиялық шайтанға әсер ететін, Австралиядағы Тасмания аралының эндемигі, агрессивті, вирустық емес, клоналды түрде жұғатын қатерлі ісік. Бұл қатер ауыздың айналасындағы жұмсақ және ойылып жаралы тіндердің ісіктері түрінде көрінеді, ол айналасындағы мүшелерге таралып, дененің басқа бөліктеріне метастаздануы мүмкін. Қатерлі ісік жасушаларында ауыр генетикалық бұзылыстар бар – мысалы, DFT2 жасушалары тетраплоидты, қалыпты жасушаларға қарағанда екі есе көп генетикалық материалды қамтиды. DFTD көбінесе тістердің қатерлі ісік жасушаларымен тікелей жанасу арқылы таралады; инфекцияланған өлекселерді жеу және тамақпен бөлісу – жұқтырудың аз маңызды жолдары. Денсаулығы жақсы ересек Тасманиялық шайтандар бұл ауруға ең осал. DFTD алғаш рет 1986 жылы пайда болған деп есептеледі. DFT1 – шайтан популяциясының көп бөлігін қамтитын, басты және ескі штамм. Бұл штамм алғаш рет 1996 жылы Тасманияның солтүстік-шығысындағы Маунт-Уильям Ұлттық паркіндегі жануарда сипатталған. Аралдың оңтүстік-батысында аурудан таза аймақтар сақталған. Бұл ауру Тасманиялық шайтанның түр ретінде тірі қалуына тікелей қауіп төндіреді, себебі ауру көбінесе өлімге алып келеді. Ауру алғаш рет анықталғаннан бері өткен екі онжылдықта шайтандардың (Sarcophilus harrisii) саны 80%-ға төмендеді (жергілікті жерлерде 90%-дан асып түседі), өйткені бұл жағдай Тасманияның ішкі жағына тарады. Алайда, 2020 жылға қарай аурудың таралуы баяулады және бұл ауру барлық шайтандарды жоюға бағытталмаған болып көрінеді. Тасмания үкіметі, Австралия университеттері мен жануарлар бағы ауруды шектеу жөніндегі жұмыстарға қатысуда. 2010 жылға дейін мемлекеттік шенеуніктер қолданған, жұқтырған жекелеген шайтандарды жою саясаты тиімді болған жоқ.
Devil facial tumour disease (DFTD) is an aggressive non viral clonally transmissible cancer which affects Tasmanian devils, a marsupial native to the Australian island of Tasmania. The cancer manifests itself as lumps of soft and ulcerating tissue around the mouth, which may invade surrounding organs and metastasise to other parts of the body. Severe genetic abnormalities exist in cancer cells—for example, DFT2 cells are tetraploid, containing twice as much genetic material as normal cells. DFTD is most often spread by bites, when teeth come into contact with cancer cells; less important pathways of transmission are ingesting of infected carcasses and sharing of food. Adult Tasmanian devils who are otherwise the fittest are most susceptible to the disease. DFTD is estimated to have first developed in 1986. DFT1 is the main and older strain that infects most of the devil population. It was first described in 1996 in an animal from Mount William National Park in northeastern Tasmania. There still remain disease free pockets in the relatively isolated south west of the island. The disease poses a direct threat to the survival of Tasmanian devils as a species as the disease is almost universally fatal. In the two decades since the disease was first spotted, population of Devils (Sarcophilus harrisii) declined by 80% (locally exceeding 90%), as the condition spread through virtually entire Tasmania. However, by 2020 the spread has stabilised and the disease no longer appeared to be destined to exterminate all devils. The Tasmanian Government, Australian universities and zoos are engaged in efforts to curb the disease. Culling infected individuals, the policy used by state officials until 2010, brought little success.
Клиникалық белгілері
Көбінесе бірден артық бастапқы ісік болады. Ісіктер жергілікті түрде агрессивті болып, жақ сүйегінің астыңғы бөлігін жойып, тамақтану процесіне кедергі келтіреді. Қасқыр тәрізділер әдетте ағзалардың жұмысы тоқтауынан, қосалқы инфекциядан немесе метаболизмдік аштықтан алты ай ішінде өледі. DFTD жас жануарларда сирек кездеседі. Бұл ауру еркек және әйелдерге тең дәрежеде әсер етеді.
There is often more than one primary tumour. Tumours are locally aggressive, destroying the underlying bone of the jaw which interferes with feeding. Devils usually die within six months from organ failure, secondary infection, or metabolic starvation. DFTD is rare in juveniles. It affects males and females equally.
Беріліс
Ауру жұқтырудың ең сенімді жолы - шағу, әсіресе кәдімгі тістер ауру клеткалармен тікелей жанасқанда. Басқа жұқтыру жолдары жұқтырған өлекселерді жеу және тамақ бөлісу арқылы болуы мүмкін, бұл екеуі де туыс емес жеке тұлғалар арасында жасушалардың аллогендік ауысуын қамтиды. Жұқтыруға ең осал жануарлар – ең күшті шайтандар.
The most plausible route of transmission is through biting, particularly when canine teeth come into direct contact with the diseased cells. Other modes of transmission may include the ingestion of infected carcasses and the sharing of food, both of which involve an allogeneic transfer of cells between unrelated individuals. The animals most likely to become infected are the fittest devil individuals.
Патология
DFTD ісіктері – орталықтан жараланған, ірі жұмсақ тіндердің массалары. Ісіктер аймақтық лимфа түйіндеріне метастазданады, сондай-ақ жүйелік түрде өкпеге, көкбауырға және жүрекке таралады. Жақында пайда болған штаммдарда қосымша мутантты маркерлік хромосома бар, жалпы саны он төрт хромосома. Зерттеушілер бұл қатерлі ісікті нейроэндокриндік ісік ретінде анықтады және барлық қатерлі ісік жасушаларында бірдей хромосомалық өзгерістерді тапты. DFTD жасушаларының кариотипіндегі аномалиялар, иттің жұқтырылатын жыныстық жолмен берілетін қатерлі ісігіне (CTVT) ұқсас, ол денелік контакті арқылы беріледі. Классикалық DFTD бір тасбақаның Шванн жасушаларынан пайда болған болуы мүмкін. Зерттеушілер 25 ісіктің үлгісін алып, олардың генетикалық тұрғыдан бірдей екенін анықтады. DFTD-ның осы штаммының жасушалық түрі әлі белгісіз. 2014 жылға дейін DFTD-ның ең ескі штаммында тетраплоидия деңгейінің жоғарылауы байқалды, бұл DFTD-ны жою бағдарламасы басталған кезбен сәйкес келеді. Плоидия ісіктің өсу қарқынын баяулататындықтан, DFTD-ны жою бағдарламасы баяу өсетін ісіктерге артықшылық беретін таңдау қысымы ретінде қарастырылады, және DFTD-ға бағытталған ауруды жою бағдарламалары DFTD-ның эволюциясын ынталандыруы мүмкін. Бірнеше штаммның болуы вакцина әзірлеуге кедерілтеу тудыруы мүмкін, сондай-ақ қатерлі ісіктің эволюциясы оның құл сияқты туысқан түрлерге таралуына мүмкіндік беруі мүмкін деген алаңдаушылықтар бар. 2023 жылы DFTD штаммдарының екеуі де туыстық ағашта тізілді, нәтижесінде DFT1 негізгі штаммының 1986 жыл шамасында пайда болғаны, ал DFT2 2011 жыл шамасында пайда болғаны және тек аралдың шағын аймағында табылғаны, бірақ үш есе жылдам мутацияға ұшырайтыны анықталды.
DFTD tumours are large soft tissue masses which become centrally ulcerated. Tumours metastasise to regional lymph nodes involvement and systemically to the lungs, spleen and heart. More recently evolved strains have an additional mutant marker chromosome, for a total of fourteen chromosomes. Researchers identified the cancer as a neuroendocrine tumour, and found identical chromosomal rearrangements in all the cancer cells. The karyotype anomalies of DFTD cells are similar to those of cancer cells from canine transmissible venereal tumour (CTVT), a cancer of dogs that is transmitted by physical contact. Classical DFTD likely originated in the Schwann cells of a single devil. Researchers sampled 25 tumours and found that the tumours were genetically identical. The cell type origin of this strain of DFTD is unknown. Increased levels of tetraploidy have been shown to exist in the oldest strain of DFTD as of 2014, which correlates with the point at which devils became involved in a DFTD removal programme. Because ploidy slows the tumour growth rate, the DFTD removal programme has been suggested as a selective pressure favouring slower growing tumours, and more generally that disease eradication programmes aimed at DFTD may encourage the evolution of DFTD. The existence of multiple strains may complicate attempts to develop a vaccine, and there are reports of concerns that the evolution of the cancer may allow it to spread to related species such as the quoll. In 2023 both DFTD strains were sequenced in a family tree indicating that the main strain DFT1 emerged around 1986 while DFT2 arose around 2011 and is found in only a small region of the island but it mutates around three times faster.
Сақтау әрекеті
Табиғи тасманиялық шайтан популяциясы аурудың таралуын бақылау және аурудың таралу деңгейіндегі өзгерістерді анықтау үшін мониторингтен өтеді. Далалық мониторинг аурудың бар-жоғын тексеру және зардап шеккен жануарлардың санын анықтау үшін белгілі бір аумақта шайтандарды ұстауды қамтиды. Аурудың уақыт өте келе таралуын сипаттау үшін бір аумаққа бірнеше рет барады. Қазіргі уақытта аурудың қысқа мерзімді әсері белгілі бір аумақта ауыр болуы мүмкін екені анықталды. Бұл әсерлердің сақталуын немесе популяциялардың қалпына келуін бағалау үшін қайталанған жерлерде ұзақ мерзімді мониторинг маңызды. Далалық қызметкерлер де ауруды басудың тиімділігін ауруға шалдыққан шайтандарды ұстап алып, жою арқылы сынап жатыр, ауруға шалдыққан шайтандарды жабайы популяциялардан жою аурудың таралуын азайтады және шайтандардың жасөспірім кезеңнен кейін тірі қалуына және көбеюіне мүмкіндік береді деп күтілуде. 2005 жылдан бері аурудан азат "сақтандыру популяциясын" құру жоспары жүзеге асырылып келеді. 2012 жылдың маусымына қарай сақтандыру популяциясы 500 жануарға жетті, бұл осы түрдің генетикалық әртүрлілігінің 98%-ын құрайды. Бұл шайтандардың көпшілігі Австралия зоопарктарында және жануарлар қорықтарында өмір сүреді. Алайда, 2012 жылдың қарашасынан бастап, жабайы және аурусыз популяция құру мақсатында тасманиялық шайтандар Тасманияның шығыс жағалауындағы таулы Мария аралына қоныс аударылды. Мария аралындағы популяцияның тірі қалу деңгейін зерттеу көрсетті, тұтқында өсірілген басқа етшіл жануарлардан айырмашылығы, тасманиялық шайтандар Мария аралына босатылған кезде тұтқында туылғандарына байланысты кері әсерге ұшырамады. ДФТД-мен ауыратын шайтандардың өмір сүру ұзақтығының қысқаруына байланысты, ауруға шалдыққан жануарлар жабайы табиғатта жас кезінде көбейе бастады, көптеген жануарлар тек бір көбейту циклына қатысу үшін өмір сүреді. Сондықтан тасманиялық шайтандар ауруға жауап ретінде көбею әдеттерін өзгерткен сияқты; бұрын әйелдер екі жастан бастап жыл сайын көбейе бастады, шамамен үш жыл бойы, содан кейін түрлі себептерден қайтыс болды. Қазіргі популяциялар бір жаста көбеюдің басталуымен және DFTD-ден орташа есеппен көп ұзамай қайтыс болумен сипатталады. Жергілікті аумақтағы DFTD таралуына әлеуметтік өзара әрекеттесудің ықпалы бар екені байқалды. Шайтандардың санының төмендеуі экологиялық проблема болып табылады, өйткені оның Тасмания орманының экожүйесінде болуы қызыл түлкінің орналасуына кедергі келтірді деп есептеледі, ал соңғы рет белгілі организм 1998 жылы Тасманияға кездейсоқ енгізілді. Тасманиялық шайтан популяцияларына ДФТД-нің әсеріне жауап ретінде 47 шайтан Австралия материгіндегі жануарлар парктеріне түрлердің генетикалық әртүрлілігін сақтау мақсатымен жіберілді. Бұл жобалардың ең ірісі - Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Баррингтон Топстағы Devil Ark жобасы; Австралия рептилиялық паркінің бастамасы. Бұл жобаның мақсаты - генетикалық жағынан өкілді мың шайтанды құру, және қазір сақтандыру саясатының басты назарында. 2023 жылдың тамызында Баррингтондағы Devil Ark жобасы басталғаннан бері 500-ші шайтанның дүниеге келгенін атап өтті. Тасман түбегі физикалық кедергілермен бақыланатын жалғыз тар кіру нүктесі бар ықтимал "таза аймақ" ретінде қарастырылуда. Тасманияның негізгі өнеркәсіп және су шаруашылығы департаменті жұққан жануарларды жою бойынша тәжірибе жүргізіп жатыр, нәтижелері белгілі бір деңгейде сәттілікке жеткен. Ауруды анықтау үшін 2009 жылдың ортасында қанды диагностикалық тест әзірленді. 2010 жылдың басында ғалымдар Тасманияның солтүстік-батысындағы кейбір тасманиялық шайтандардың генетикалық жағынан жеткілікті ерекшеленетінін анықтады, олардың денелері қатерлі ісікті шетелдік деп таниды. Оларда тек бір ірі гисто-үйлесімділік кешені бар, ал қатерлі ісік жасушаларында екеуі де бар. Тасманиялық шайтандарды сақтау үшін ооциттер банкі пайдалы болуы мүмкін, өйткені криоконсервіленген ооциттердің тірі қалу деңгейі 70% құрайды.
Wild Tasmanian devil populations are being monitored to track the spread of the disease and to identify changes in disease prevalence. Field monitoring involves trapping devils within a defined area to check for the presence of the disease and determine the number of affected animals. The same area is visited repeatedly to characterise the spread of the disease over time. So far, it has been established that the short term effects of the disease in an area can be severe. Long term monitoring at replicated sites will be essential to assess whether these effects remain, or whether populations can recover. Field workers are also testing the effectiveness of disease suppression by trapping and removing diseased devils, with the expectation that removal of diseased devils from wild populations would decrease disease prevalence, allowing devils to survive beyond juvenile years and so to breed. A plan to create "insurance populations" of disease free devils has been ongoing since 2005. As of June 2012, the insurance population has reached a combined total of 500 animals and representing over 98% of the genetic diversity of this species. Most of these devils are living in Australian zoos and wildlife reserves. Beginning in November 2012 however, in an effort to create a population that is both wild and disease free, Tasmanian devils have been relocated to Maria Island, a mountainous island off the east coast of Tasmania. A study on the survival rates of the Maria Island population found that in contrast to other carnivores raised in captivity, the Tasmanian devils were not adversely affected by being born in captivity when released on Maria Island. Due to the decreased life expectancy of the devils with DFTD, affected individuals have begun breeding at younger ages in the wild, with reports that many only live to participate in one breeding cycle. Hence, Tasmanian devils appear to have changed breeding habits in response to the disease; females had previously begun to breed annually at age two, for about three more years, dying thereafter of a variety of causes. Populations are now characterised by onset of breeding at age one, dying of DFTD, on average, shortly thereafter. Social interactions have been seen to contribute to spread of DFTD in a local area. The decline in devil numbers is also an ecological problem, since its presence in the Tasmanian forest ecosystem is believed to have prevented the establishment of the red fox, with the most recent known organism accidentally being introduced into Tasmania in 1998. In response to the impact of DFTD on Tasmanian devil populations, 47 devils have been shipped to mainland Australian wildlife parks to attempt to preserve the genetic diversity of the species. The largest of these efforts is the Devil Ark project in Barrington Tops, New South Wales; an initiative of the Australian Reptile Park. This project aims to create a set of one thousand genetically representative devils, and is now a major focus of the insurance policy. In August 2023, the Devil Ark at Barrington celebrated the birth of the 500th devil since the project was launched. The Tasman peninsula is being considered as a possible "clean area" with the single narrow access point controlled by physical barriers. The Tasmanian Department of Primary Industries and Water is experimenting on culling infected animals with some signs of success. A diagnostic blood test was developed in mid 2009 to screen for the disease. In early 2010, scientists found some Tasmanian devils, mostly in the north west of Tasmania, that are genetically different enough for their bodies to recognise the cancer as foreign. They have only one major histocompatibility complex, whereas the cancerous cells have both. Oocyte banking may be useful in the conservation effort for Tasmanian devils, as the survival rate of cryopreserved oocytes is 70%.
Тарих
1996 жылы Нидерланды фотографы Тасманияның солтүстік-шығысындағы Вильям тауының маңында бетінде ісігі бар бірнеше шайтанның суретін түсірді. Сол кезде фермерлер шайтандардың санының азайғанын хабарлады. Менна Джонс бұл аурумен алғаш рет 1999 жылы Литтл Суонпорт маңында кездесті, ал 2001 жылы Фрейсинет түбегінде бет ісігі бар үш шайтанды анықтады. Қатерлі жасушалардың өзі жұқпалы агент бола алатындығы туралы теория (аллотрансплантация теориясы) алғаш рет 2006 жылы Пирс, Свифт және олардың әріптестері тарапынан ұсынылды. Тасманиялық шайтандардың 104 ісігінен алынған митохондриялық және ядролық геномдарды талдау нәтижесінде 21 түрлі субтип анықталды. Шақырған кезде инфекция шағылған шайтаннан шақырғанға тарауы мүмкін. Бастапқыда шайтандардың генетикалық әртүрлілігі төмен деп күдік болды, сондықтан олардың иммундық жүйесі ісік жасушаларын бөтен деп танымады. Алайда, кейіннен шайтандардың жеткілікті генетикалық әртүрлілігі бар екендігі және олардың иммундық жүйесі бөтен тіндерге қарсы күшті иммундық жауап бере алатыны дәлелденді. Мұражайдағы шайтандардың саны күрт азайды. 2003 жылдың наурыз айында Ник Муни Парктер мен жабайы табиғат қызметіне ауруды зерттеу үшін қосымша қаржы сұрап хат жазды, бірақ қаржыландыру туралы өтініш Брайан Гринге, сол кездегі Тасманияның Бастауыш өнеркәсіп, су және қоршаған орта министріне ұсынылғанға дейін өңделді. 2003 жылдың сәуірінде Тасмания үкіметі ауруға жауап беру үшін жұмыс тобын құрды. 2003 жылдың қыркүйегінде Ник Муни Тасманияның "The Mercury" газетіне ауру туралы ақпарат берді және сау тасманиялық шайтандарды карантинге алуды ұсынды. Сол кезде ретровирус болуы мүмкін деп есептелді. Мемлекеттік жануарлар денсаулығы зертханасының қызметкері Дэвид Чадвик зертханада ретровирус мүмкіндігін зерттеу үшін жеткілікті ресурстар жоқ екенін мәлімдеді. Тасманияның табиғатты қорғау қоры Тасмания үкіметін зерттеулерге жеткіліксіз қаржы бөлгені үшін сынады және DFTD зооноздық болуы мүмкін екенін, мал мен адамдарға қауіп төндіретінін айтты. 2003 жылдың 14 қазанында Лансестонда семинар өтті. 2004 жылы Кэтрин Медлок еуропалық мұражайларда ерекше пішіндес үш шайтан бас сүйегін тапты және Лондон зообағында өлген шайтанның сипаттамасын тапты, ол DFTD-ге ұқсас болды. Қалицивирус, 1080 улы зат, ауыл шаруашылығы химиялық заттары және тіршілік ортасының фрагментациясы, сондай-ақ ретровирус та басқа ұсынылған себептердің қатарында болды. Қоршаған ортадағы токсиндер де күдік тудырды. 2006 жылдың наурыз айында бір шайтан DFTD жұқтырған аймақтан қашып кетті. Ол бетінде шағылыс іздерімен ұсталды және парктегі басқа шайтандармен бірге өмір сүруге қайтарылды. Ол бір еркекті жарақаттады, ал қазан айына қарай екі шайтанның да DFTD болғаны анықталды, ол кейіннен тағы екеуіне тарады (бұл оқиға кейіннен аллографт теориясының тұрғысынан түсіндірілді). 2006 жылы DFTD Тасмания үкіметінің 1995 жылғы Жануарлар денсаулығы заңына сәйкес B тізіміндегі хабарлауға міндетті ауру ретінде танылды. Қапақтағы сақтандыру популяциясын дамыту стратегиясы жасалды және 2008 жылы қайта қарастырылды. 2007 жылы иммундық жүйені зерттеу кезінде басқа патогендермен күрескенде иммундық жүйенің жауабы қалыпты екені анықталды, бұл шайтандардың қатерлі жасушаларды "өзіне жат" деп анықтауға қабілетсіз болуына күдік тудырды. 2007 жылы DFTD пайда болғаннан кейін 10-15 жыл ішінде популяциялардың жергілікті түрде жойылуы мүмкін екендігі және аурудың Тасманиялық шайтандардың барлық ареалында таралып, 25-35 жыл ішінде олардың жойылуына әкелуі мүмкін екендігі болжалды. 2016 жылы шайтандардың саны қырқылып, жергілікті популяциялар 90 пайызға азайды, ал жалпы түрлердің саны 20 жылдан аз уақыт ішінде 80 пайызға азайды, кейбір модельдер жойылуын болжады. Осыған қарамастан, ауру жұқтырған аймақтарда шайтандардың популяциясы әлі де сақталып қалды.
In 1996, a photographer from The Netherlands captured several images of devils with facial tumours near Mount William in Tasmania's northeast. Around the same time, farmers reported a decline in devil numbers. Menna Jones first encountered the disease in 1999 near Little Swanport, in 2001 capturing three devils with facial tumours on the Freycinet Peninsula. The theory that cancer cells themselves could be an infective agent (the Allograft Theory) was first offered in 2006 by Pearse, Swift and colleagues, Twenty one different subtypes have been identified by analysing the mitochondrial and nuclear genomes of 104 tumours from different Tasmanian devils. During biting, infection can spread from the bitten devil to the biter. Initially, it was suspected that devils had low genetic diversity, so that their immune system did not recognise the tumour cells as foreign. However, it was later demonstrated that devils are sufficiently genetically diverse to mount a strong immune response to foreign tissue. The devil population on the peninsula decreased dramatically. In March 2003 Nick Mooney wrote a memo to be circulated within the Parks and Wildlife Services calling for more funding to study the disease, but the call for funding was edited out before the memo was presented to Bryan Green, then Tasmania's Minister for Primary Industries, Water and Environment. In April 2003, a working group was formed by the Tasmanian Government to respond to the disease. In September 2003, Nick Mooney went to the Tasmanian daily newspaper The Mercury, informing the general public of the disease and proposing a quarantine of healthy Tasmanian devils. At the time, it was thought that a retrovirus was a possible cause. David Chadwick of the state Animal Health Laboratory said that the laboratory did not have the resources needed to research the possibility of a retrovirus. The Tasmanian Conservation Trust criticised the Tasmanian government for providing insufficient funds for research and suggested that DFTD could be zoonotic, posing a threat to livestock and humans. On 14 October 2003, a workshop was held in Launceston. In 2004, Kathryn Medlock found three oddly shaped devil skulls in European museums and found a description of a devil in London Zoo dying, which showed a similarity to DFTD. Calicivirus, 1080 poison, agricultural chemicals, and habitat fragmentation combined with a retrovirus were other proposed causes. Environmental toxins had also been suspected. In March 2006 a devil escaped from a park into an area infected with DFTD. She was recaptured with bite marks on her face, and returned to live with the other devils in the park. She wounded a male and by October both devils had DFTD, which was subsequently spread to two others (an incident that in retrospect would be understood in the context of the allograft theory of transmission). In 2006, DFTD was classed a List B notifiable disease under the Government of Tasmania's Animal Health Act 1995. The strategy of developing an insurance population in captivity was developed. It was reassessed in 2008. A 2007 investigation into the immune system of the devils found that when combatting other pathogens, the response from the immune system was normal, leading to suspicion that the devils were not capable of detecting the cancerous cells as "non self". In 2007, it was predicted that populations could become locally extinct within 10–15 years of DFTD occurring, and predicted that the disease would spread across the entire range of the Tasmanian devils causing the devils to become extinct within 25–35 years. In 2016, devils are endangered as the localised populations were shown to have declined by 90 per cent and an overall species decline of more than 80 per cent in less than 20 years, with some models predicting extinction. Despite this, devil populations persist in disease stricken areas.
Қоғам және мәдениет
2008 жылы оны емдегендер мен онымен жұмыс істегендер Седрик деп атаған шайтанның бұл ауруға табиғи иммунитеті бар деп ойлаған, бірақ 2008 жылдың соңында екі беттік ісік пайда болды. Ісіктер алынып тасталды, шенеуніктер Седрик жақсы жазылып жатыр деп ойлады, алайда 2010 жылдың қыркүйегінде қатерлі ісік өкпеге тарағандығы анықталды, нәтижесінде оған эвтаназия жасалды.
In 2008, a devil—given the name Cedric by those who treated and worked with him—was thought to have a natural immunity to the disease, but developed two facial tumours in late 2008. The tumours were removed, and officials thought Cedric was recovering well, but in September 2010, the cancer was discovered to have spread to the lungs, leading to his euthanasia.
Зерттеу бағыттары
Радиоактивті қатерлі жасушалармен вакцинация сәтті болған жоқ. 2013 жылы егеуқұйрықтарды тасманиялық шайтанның моделі ретінде пайдаланған зерттеу DFTD вакцинасының тиімді болуы мүмкін екенін көрсетті. 2015 жылы өлі DFTD жасушаларын қабынуды күшейтетін заттармен араластырған зерттеу, қоспамен инъекцияланған алты шайтанның бесеуінде иммундық жауапты қоздырды, бұл DFTD-ға қарсы вакцина жасауға мүмкіндік берді. Потенциалды вакциналарды далалық сынақтан өткізу Мензис медициналық зерттеу институты мен «Тасманиялық шайтанды сақтау» бағдарламасы арасындағы бірлескен жоба ретінде жүзеге асырылды. Вакцина күшті иммундық жауапты тудырды, бірақ вакцина барлық шайтандарды DFTD-ға шалдығудан қорғамады. 2020 жылға қарай DFTD-ға қарсы ауыздық жем вакцинасы әзірлеудің бастапқы кезеңдерінде. Тасмания университетінің Мензис медициналық зерттеу институтының профессоры Грег Вудстың зерттеулері, сау шайтандарда иммундық жауапты қоздыратын, шайтанның бет ісігі ауруының өлі жасушаларын қолдана отырып, вакцина жасау мүмкіндігіне үміт беретін деректерді көрсетті. Вакцинаның далалық сынақтары «Жабайы шайтанды қалпына келтіру» бағдарламасы аясында Мензис медициналық зерттеу институты мен «Тасманиялық шайтанды сақтау» бағдарламасы арасындағы бірлескен жоба ретінде жүргізілуде және иммундау протоколын жабайы шайтанның ұзақ мерзімді өмір сүруін қамтамасыз ету құралы ретінде сынауға бағытталған. 2017 жылдың наурыз айында Тасмания университетінің ғалымдары тасманиялық шайтандарды аурумен емдеуге сәтті қол жеткізгендігі туралы алғашқы есепті ұсынды, олар инфекциялаған шайтандарға тірі қатерлі жасушаларды инъекциялап, олардың иммундық жүйесін ауруды тануға және күресуге ынталандырды. 2019 жылы Сидней университетінің зерттеушілері DFTD ауруы бар шайтандардағы T-жасуша репертуарының шектеулі әртүрлілігін хабарлады, бұл DFTD иесінің иммундық жүйесіне тікелей әсер етуі мүмкін екенін көрсетеді. PD 1 және PD L1 сияқты иммундық бақылау нүктелерінің бірнеше зерттеулері шайтандарда жүргізілді және адамдардағы қатерлі ісіктерде қолданылатын иммундық қашу жолдары DFTD-да да белсенді болуы мүмкін екенін ұсынды. Кейбір деректер DFTD ісігінің тасманиялық шайтандар үшін аз зиянды бола бастағанын көрсетеді.
Vaccination with irradiated cancer cells has not proven successful. In 2013, a study using mice as a model for Tasmanian devils suggested that a DFTD vaccine could be beneficial. In 2015, a study which mixed dead DFTD cells with an inflammatory substance stimulated an immune response in five out of six devils injected with the mixture, engendering for a vaccine against DFTD. Field testing of the potential vaccines has been undertaken as a collaborative project between the Menzies Institute for Medical Research and the Save the Tasmanian Devil Program. Strong immune responses were induced by the vaccine, but the vaccine did not protect all devils from developing DFTD. An oral bait vaccine for DFTD is in the early stages of development as of 2020. Research by Professor Greg Woods from the University of Tasmania's Menzies Institute for Medical Research has shown encouraging evidence for the potential development of a vaccine using dead devil facial tumour disease cells to trigger an immune response in healthy devils. Field testing of the vaccine is being undertaken as a collaborative project between the Menzies Institute for Medical Research and the Save the Tasmanian Devil Program under the Wild Devil Recovery program, and aims to test the immunisation protocol as a tool in ensuring the devil's long term survival in the wild. In March 2017, scientists at the University of Tasmania presented an apparent first report of having successfully treated Tasmanian devils with the disease, by injecting live cancer cells into the infected devils to stimulate their immune system to recognise and fight the disease. In 2019, researchers from University of Sydney reported constricted diversity of the T cell repertoire in devils with DFTD, suggesting that DFTD may impact the host immune system directly. Several studies of immune checkpoint molecules, such as PD 1 and PD L1, have been undertaken in devils and suggest that potential immune evasion pathways used by human cancers could also be active in DFTD. There is some evidence suggesting that the DFTD tumour is evolving to be less fatal to the Tasmanian devils.