Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Клаудио Сарачини (1 шілде 1586 – 20 қыркүйек 1630) – ерте барокко дәуірінің итальян композиторы, лютнист және әншісі. Ол монодияның ең белгілі және көрнекті композиторларының бірі болған.
Claudio Saracini (1 July 1586 – 20 September 1630) was an Italian composer, lutenist, and singer of the early Baroque era. He was one of the most famous and distinguished composers of monody.
Өмір
Сарачини ақсүйек отбасында дүниеге келген, Сіена қаласында туған болуы мүмкін. Оның білімі туралы нақты мәліметтер жоқ, бірақ жас кезінде көп саяхаттағаны болжанады, себебі ол көптеген шетелдік байланыстар орнатқан, сонымен қатар шетелдік аристократтарға музыкасын арнағандығынан көрініп тұр, және ол сапарлаған елдердің музыкалық стильдерін бойына сіңірген. Ол ешқашан ресми музыкалық қызметте болған жоқ, тіпті Клаудио Монтевердидің де құрметіне ие болған, өте талантты әуесқой болған. Сарачиниді "Il Palusi" деп атауы, оның академия мүшесі болғанын көрсетеді, бірақ одан арғы мәліметтер жоқ. Оның барлық музыкасы 1614 және 1624 жылдар аралығында Венецияда жарияланған.
Saracini was born to a noble family, probably in Siena. Little is known for certain about his education, but it is presumed that he traveled widely while he was young, for not only did he establish numerous foreign connections—as evidenced by his dedications of music to foreign aristocrats—but he absorbed some of the musical styles of the lands he visited. He seems never to have held a professional musical position of which record has survived; indeed he seems to have been an extraordinarily talented amateur, one who was admired even by Claudio Monteverdi. The references to Saracini as "Il Palusi" seem to indicate that he was a member of an academy, although further details are lacking. All of his music was published in Venice between 1614 and 1624.
Музыка және әсер
Оның музыкасынан 133 ән сақталған, олардың барлығы монодия – жалғыз дауысқа арналған, әдетте аспаптық сүйемелдемемен, өте әсем әшекейленген стильде орындалатын туындылар. Олардың барлығы итальян тілінде, тек біреуі басқа тілде, және мазмұны бойынша кең ауқымды: мән-жайлы, қызық, тіпті эротикалық тақырыптарды қамтиды. Оның стилі диатоникалықтан хроматикалыққа дейін өзгеріп отырады және тәжірибелік ерекшеліктерімен сол замандас монодист Сигизмунд д'Индияның стилімен салыстыруға болады. Сарачинидің композицияларының ерекшелігі – бұл кейде халық музыкасының, соның ішінде Балқан музыкасының әсері, бұл ерте итальян барокко музыкасында сирек кездесетін құбылыс. Ол жастығында сол аймақтарға саяхат еткен кезде, ондағы халық музыкасын естіген болуы мүмкін. Бұл әсер оның строфикалық әндерінде ең жақсы көрінеді, олардың бірі 5/4 өлшемінде (бірақ екі уақыттық өлшемде ноталанған); асимметриялық өлшемдер Балқан халық музыкасының қалыпты белгісі, бірақ итальян музыкасында кездеспейді. Сарачинидің туындылары ұзақ жылдар бойы назардан тыс қалғаннан кейін, 20 ғасырда қайтадан қызығушылық тудырды. Оның эксперименталдық стилі алдымен музыка зерттеушілерінің, содан кейін орындаушылардың назарын аударды; оның композициялары қазір жиі жазылады, көбінесе Монтеверди немесе Алессандро Гранди сияқты сол дәуірдегі басқа композиторлардың туындыларын қамтитын жинақтарда.
Of his music, 133 songs have survived, and all are monodies—secular compositions for solo voice, generally sung in a highly ornamented style, with instrumental accompaniment. All but one are in Italian, and encompass a wide range of texts, including serious, humorous, and erotic. His style varies from diatonic to chromatic, and is comparable to that of contemporary monodist Sigismondo d'India in its experimental qualities. A unique feature of Saracini's compositions is the occasional influence of folk music, including that of the Balkans, an extreme rarity in early Italian Baroque music. Presumably he heard folk music in those regions when he traveled there during his youth. This influence is most evident in his strophic songs, one of which is in 5/4 (although actually notated in duple meter); asymmetrical meters are a normal feature of Balkan folk music but are absent in Italian. Saracini's works have had a resurgence of interest in the 20th century, after a long period of neglect. His experimental idiom first attracted the attention of musicologists, and later, performers; his compositions are now recorded relatively frequently, often on collections containing works of other composers of the same era, such as Monteverdi or Alessandro Grandi.