Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық суфражист (1853–1899)
Australian suffragist (1853–1899)
Аннет Бэр Кроуфорд (1853 – 7 маусым 1899) Виктория штатындағы әйелдер құқығы үшін күрескен және федерацияны қолдаған белсенді.
Annette Bear Crawford (1853 – 7 June 1899) was a women's suffragist and federationist in Victoria.
Ерте өмір
Бэр Кроуфорд Шығыс Мельбурнда дүниеге келді, оның отбасы бай болды және ол балалық шағын Австралия мен Англияда өткізді. Оның үш ағасы мен бес қарындасы бар еді. Әкесі қыздарына "барлық білім беру мүмкіндіктерін" беруге сенді және Бэр Кроуфорд Глостерширдегі Челтенхэм әйелдер колледжіне түсуге дейін Австралия мен Англияда гувернанттардан оқыды. Франция мен Германияда біраз уақыт өткеннен кейін ол Англияда әлеуметтік жұмыс саласында білім алып, қалалық кедей аудандарда және Лондонның Жаңа ауруханасында жұмыс тәжірибесін жинақтады. Ол әйелдер қозғалысының жетекшілерімен танысып, Ұлттық сақшылдық қауымдастығының белсенді мүшесі ретінде танылды.
Bear Crawford was born in East Melbourne, her family was wealthy and she spent her childhood in Australia and England. She had three brothers and five sisters. Their father believed in giving his daughters 'every educational advantage' and Bear Crawford was taught by governesses in Australia and England before attending Cheltenham Ladies' College, Gloucestershire. After some time in France and Germany she trained in social work in England, gaining experience of work in city slums and in London's New Hospital. She met leaders of the women's movement and became well known as an active member of the National Vigilance Association.
Әйелдердің сайлау құқығы
1890 жылғы сәуірде Беар Кроуфорд Викторияда анасына қосылды. Ол өсіп келе жатқан әйелдер қозғалысының жетекші күшіне айналды, ол кездегі қозғалыстың басты мақсаты сайлау құқығын алу болды. Беар Кроуфорд «сайлау құқығы – өмір жағдайларын жақсартудың ең тиімді құралы» деп сенді. Ол өзінің ұйымдастыру қабілетін пайдаланып, қолданыстағы сайлау құқығын қолдайтын қоғамдарды нығайтып, біріктірді. Әйелдердің христиандық сабырлық одағының (WCTU) қолдауымен ол Виктория әйелдерінің сайлау құқығы (франчайзи) лигасын құрды. Содан кейін, оның бастамасымен 1894 жылы әйелдердің сайлау құқығы үшін Біріккен кеңес құрылды, оған осы мәселеге қызығушылық танытқан ұйымдардың өкілдері кірді; ол кеңестің бірінші президенті, кейін құрметті хатшысы болды. Кеңес саясаткерлер мен қалалық кеңесшілерге лобби жасады және әйелдердің сайлау құқығын қолдаған үлкен петиция ұйымдастырды, бірақ заң шығару кеңесінің мүшелерін франшиза заң жобасын қабылдауға көндіре алмады. Беар Кроуфорд сонымен қатар әйелдерді қоғамдық жұмысқа дайындауға көмектесті. Ол шебер және логикалық сөйлеуші болғандықтан, басқа әйелдерді де осы өнерге үйретті; онымен бірге жиналыстарға қатысқан Вида Голдштейнге қарсылық білдірушілерді қалай басқаруға және сұрақтарға қалай жауап беруге үйретті. Беар Кроуфорд үнемі WCTU және сайлау құқығы жиналыстарында сөз сөйледі, сондай-ақ әйелдерді мектеп кеңестеріне сайлануға ынталандырды. Ол әйелдерге қатысты заңнамаға түзетулер енгізуге көмектесті, оның ішінде келісім беру жасын он алтыға көтеру, әйелдерді фабрика инспекторлары лауазымына және қайырымдылық комитетіне тағайындау. Ол сондай-ақ полицияда әйелдердің болуын және 1890 жылғы «Балалардың өмірін қорғау туралы» заңды әйелдердің басқаруын қажет деп санады, сонымен қатар балаларға қатыгездіктің алдын алу қоғамы мен Викториялық сақтық қоғамының алғашқы мүшелерінің бірі болды. Ол сол кездегі Викториялық феминистерге күш берді және шабыттандырды. Оның ең ұзаққа созылған жетістігі, мүмкін, Мельбурндағы әйелдерге арналған Королева Виктория ауруханасын құру болды, ол үйленбеген аналар мен олардың балаларының әл-ауқаты туралы алаңдауынан туындады; ол 1897 жылы осы жобаны іске қосу үшін сәтті «Королеваның ерікті шиллинг» қорын ұйымдастырды, бірақ аурухананың ашылуын көре алмады.
In April 1890, Bear Crawford rejoined her mother in Victoria. She became a leading force in the growing women's movement which was then most concerned with gaining the franchise. Bear Crawford believed that 'the vote would be the most effective instrument for improving conditions of life'. She used her fine organizing abilities to strengthen and eventually unite the existing suffrage societies. With the support of the Woman's Christian Temperance Union (WCTU), she formed the Victorian Women's Suffrage (Franchise) League. Then, on her initiative, the United Council for Women's Suffrage was founded in 1894, with representatives from organizations interested in the cause; she was first president and later honorary secretary. The council lobbied politicians and municipal councillors and organized a monster petition in favour of women's suffrage, but failed to persuade members of the Legislative Council to allow the passage of a franchise bill. Bear Crawford also helped to educate women for public work. An accomplished and logical speaker, she trained other women in the art; Vida Goldstein, who accompanied her to meetings, was shown how to handle hecklers and answer questions. Bear Crawford constantly addressed WCTU and suffrage meetings and also encouraged women to gain election to school boards of advice. She helped to obtain amendments to legislation affecting women, including the raising of the age of consent to sixteen, and the appointment of women as factory inspectors and to the Benevolent Asylum Committee. She also saw the need for police matrons and women to administer the Infant Life Protection Act (1890), and was one of the first members of the Society for Prevention of Cruelty to Children and of the Victorian Vigilance Society. She was a stimulus and inspiration to Victorian feminists of the time. Perhaps her most enduring achievement was the foundation in Melbourne of the Queen Victoria Hospital for women, which grew out of her concern for the welfare of unmarried mothers and their children; she organized the successful Queen's Willing Shilling fund in 1897 to launch the scheme but did not live to see the hospital opened.
Жеке өмір
1894 жылы 41 жасында Бэр Кроуфорд өзінен тоғыз жас кіші заңгер Уильям Кроуфордқа үйленді және одан кейін миссис Бэр Кроуфорд деп аталды. Оның үйленуі оған бақыт сыйлады, бірақ өмірінің қалыпты бағытын көп өзгерте қоймады. Беатрис Уэбб оны "қанағаттандырылмайтын киімде маған серттес болатын, жұмсақ мінезді, зиялы әйел" деп сипаттады. Шаруашылыққа бейім, мейірімді және көп оқыған ол, 'жағымды, шуақты мінезге' ие болды, бірақ жанкешті феминист ретінде әйелдердің ерлермен теңдігіне берік сенді. 1897 жылдың 22 қыркүйегіндегі газет редакторында жарияланған мақалада ол "көптеген құнды нәрселер бастапқыда әйелдер тарапынан жасалған" деген таңғажайып пікірді айтты. Оның сөзіне қарағанда, еркектер қиратуға бейім, ал әйелдер құрылысшы. 1898 жылдың қараша айында Праран қалалық залында өткен қоштасу кешінен кейін ол Әйелдердің халықаралық конференциясына қатысу үшін Англияға кетті. Оның күйеуі Лондонға одан үш апта бұрын келді. 1899 жылдың 7 маусымында ол 46 жасында пневмониядан қайтыс болды. 4 шілдеде Мельбурн қаласындағы Сент-Пол соборында оны еске алу рәсімі өтті. 1902 жылы Лондонда оның құрметіне ескерткіш ашылды, ал Англия мен Австралиядағы еңбегіне деген құрметтің нышаны ретінде оның ағылшын достары Оңтүстік Яррадағы Христос шіркеуінің қабырғасына қола тақта орнатты. 2007 жылы Бэр Кроуфорд Виктория штатының еңбегі сіңген әйелдерінің тізіміне енгізілді.
In 1894, aged 41, Bear Crawford had married William Crawford, a solicitor nine years her junior, and was thereafter known as Mrs Bear Crawford. Her marriage brought her happiness but did little to change the even flow of her life. Beatrice Webb described her as a 'gentle tempered intelligent woman who keeps me company in the dowdiness of her dress'. Domestic, affectionate and well read, she had a 'lovable, sunny nature', but as an ardent feminist she believed strongly in women's equality with men; the Age reported in an editorial of 22 September 1897 that she had 'uttered the rather astounding dictum that most things worth having were originally produced by women. Man, she said, is destructive, while woman is constructive'. In November 1898, after a farewell evening at the Prahran Town Hall, she left for England to attend the Women's International Conference. Her husband joined her in London only three weeks before she died of pneumonia, on 7 June 1899, aged 46. On 4 July a memorial service was held in St Paul's Cathedral, Melbourne; in 1902 a statue was unveiled in London to her memory and, in tribute to her work in England and Australia, her English friends placed a bronze plaque on the wall of Christ Church, South Yarra. In 2007 Bear Crawford was inducted to the Victorian Honour Roll of Women.