Кіріспе
Солтүстік Америкадағы басшылық Токобага (кейде Токопака) – 16 ғасырда Солтүстік Американың жергілікті халықтарының басшылығы, оның басшысы және оның негізгі қаласы. Бұл басшылық ескі Тампа шығанағының солтүстік жағында орналасқан, ол қазіргі Тампа қаласы мен солтүстік Пинеллас округі арасындағы Тампа шығанағының бір бөлігі. Негізгі қаланың нақты орналасқан жері археологиялық Сафти-Харбор ескертігі деп саналады. Осы ескертігі Сафти-Харбор мәдениетінің атауын алып келді, ал Токобагалар осы мәдениеттің ең танымал өкілдері болып табылады. "Токобага" аталымы испан отарлау кезеңінде (1513–1763) Тампа шығанағы аймағындағы барлық жергілікті халықтарға қолданылды. Олар мәдени тұрғыдан өте ұқсас болғамен, Тампа шығанағының шығыс және оңтүстік жағалауларындағы көптеген ауылдар Похой, Узита және Мокосо сияқты басқа басшылықтармен байланысты болуы мүмкін. Археологиялық артефакттарды зерттеу Сафти-Харбор мәдениетінің күнделікті өміріне түсінік беруге көмектесті. Алайда, Тампа шығанағы аймағының ертедегі халықтарының саяси ұйымы туралы көп мәлімет жоқ. Тарихи жазбалардың аздығы 1500 жылдары аймақты кезіп өткен испан экспедицияларының мүшелері жасаған күнделіктер мен басқа құжаттарға негізделген. Токобагалар және олардың көршілері 1700 жылдардың басында тарихи жазбалардан жоғалып кетті, себебі еуропалық зерттеушілер әкелген жұқпалы аурулар жергілікті халықты қырып салған. Олардың осы жаңа ауруларға қарсы иммунитеті болмады. Құтқарылғандар солтүстіктен келген басқа да жергілікті топтардың шабуылдарынан және басқыншылықтарынан қашқан. Тампа шығанағы аймағы бір ғасырдан астам уақыт бойы дерлік адамсыз болып қалды.
Tocobaga (occasionally Tocopaca) was the name of a chiefdom of Native Americans, its chief, and its principal town during the 16th century. The chiefdom was centered around the northern end of Old Tampa Bay, the arm of Tampa Bay that extends between the present day city of Tampa and northern Pinellas County. The exact location of the principal town is believed to be the archeological Safety Harbor site. This is the namesake for the Safety Harbor culture, of which the Tocobaga are the most well known group. The name "Tocobaga" is often applied to all of the native peoples of the immediate Tampa Bay area during the first Spanish colonial period (1513–1763). While they were culturally very similar, most of the villages on the eastern and southern shores of Tampa Bay were likely affiliated with other chiefdoms, such as the Pohoy, Uzita, and Mocoso. Study of archaeological artifacts has provided insight into the everyday life of the Safety Harbor culture. But, little is known about the political organization of the early peoples of the Tampa Bay area. The scant historical records come exclusively from the journals and other documents made by members of several Spanish expeditions that traversed the area in the 1500s. The Tocobaga and their neighbors disappeared from the historical record by the early 1700s, as endemic diseases carried by European explorers decimated the local population. They had no medical acquired immunity to these new diseases. Survivors were displaced by the raids and incursions of other indigenous groups from the north. The Tampa Bay area was virtually uninhabited for over a century.
XVI ғасырдағы испан зерттеушілерімен кездесулер
Тампа шығанағы аймағына Флориданың испан кезеңінің басында испан зерттеушілері келген. 1528 жылы Панфило де Нарваез басқарған экспедиция Тампа шығанағына жақын жерге келіп, көп ұзамай жергілікті тұрғындармен шайқасты, бұл шайқас, мүмкін, Токобаганың негізгі қалашығында, Қауіпсіздік гавані жерінде болған. Бірнеше жылдан кейін Эрнандо де Сото экспедициясы 1539 жылы Тампа шығанағының оңтүстік жағалауына келіп, Узита ауылын басып алғаннан кейін Қауіпсіздік гавані аумағының шығыс бөлігінен өтті. Гарсиласо де ла Вега (эль Инка деп аталады) де Сото экспедициясының тарихында Нарваез Узита басшысының мұрнын кесуге бұйрық бергенін айтады, бұл екі зерттеушінің бір аймақтан өткенін көрсетеді. Де Сото кездескен Озитаға жақын орналасқан тағы бір қала Мокосо болды, бірақ дәлелдер Мокосо Узита мен Токобагамен бірге Сафти Харбор мәдениет аймағында болғанымен, Мокосо халқы басқа тілде сөйлегенін көрсетеді, мүмкін Тимукуа. Нарваез де, де Сото да бұл аймақта ұзақ уақыт тұрмады, өйткені олар Токобага мен олардың көршілерімен бірнеше рет қатыгез кездесулерден кейін алтын іздеу үшін солтүстікке қарай сапар шекті. 1549 жылы миссионер Луис де Кансер экспедициясы Тампа шығанағы аймағына барып, жергілікті тұрғындарды бейбіт жолмен христиан дініне айналдыруға тырысты. Ол испандықтар мен Флориданың жергілікті тұрғындары арасындағы қарым-қатынасты жақсартуды көздеді. Кансер Мексика шығанағының жағалауына бармауға ескерткенмен, 1549 жылы мамыр айында экспедиция Баия-Эспириту-Сантоның (Тампа шығанағы) оңтүстік жақ бұрышынан жағаға жетті. Олар Тампа шығанағының маңындағы көптеген елді мекендер туралы айтып берді. Кансер солтүстікке қарай сол қалаларға баруды шешті, бірақ оған қатты қарсылық көрсетілді. Экспедиция мүшелерінің көпшілігі өлтірілді немесе тұтқындалды, ал Кансер қазіргі Пиннелас округіне жеткеннен кейін көп ұзамай өлтірілді. 1549–1566 жылдар аралығында Оңтүстік Флориданың тума халқымен бірге өмір сүрген және Педро Менендес де Авилес Калусадан құтқарып алған кеме апатынан аман қалған Эрнандо де Эскаланте Фонтанеда Токобага, Абалачи (Апалачи) және Могосо (Мокосо) Калусадан "жеке патшалықтар" деп сипаттады. Узита мен Мокочо де Сото сапары кезінде Урипаракокси немесе Паракокси (сонымен қатар Урибаракукси деп аталады) басшылығына бағынышты болды. Де Сото Тампа шығанағынан ішкі аймаққа қарай орналасқан Паракокси қаласына барды, онда ол жүгері өсірілетінін тапты. (Бұл жағдайға қарама-қайшы, Сафти Харбор тұрғындары жүгеріден аз немесе мүлдем пайдаланбады, керісінше, тамақ пен ресурстардың көп бөлігін мол жағалау суларынан жинады.) "Токобага" атауы испан құжаттарында алғаш рет 1567 жылы, Педро Менендес де Авилес Сафти Харбор жеріне барған кезде пайда болды. Менендес Калузамен байланысып, Калуза патшасы Карлоспен келісімге келді. Менендес Карлостың әпкесіне үйленді. Карлос жаулары Токобагаға қарсы басымдыққа ие болуды қалайтындықтан, Менендес Карлосты және оның 20 жауынгерін кемемен Токобагаға алып барды. Менендес Токобага мен Карлосты татуласуға көндірді. Ол бірнеше еуропалықтарды және Токобага құл ретінде ұстап тұрған оншақты Калузаны тауып алды. Токобагада 30 адамнан тұратын гарнизонды қалдырып (қала тұрғындарын христиан дініне айналдыруға шақыру үшін), ол Карлос пен басқа Калузаны өз қалаларына қайтарып жіберді. 1568 жылдың қаңтарында Токобага қаласындағы гарнизонға азық-түлік таситын испан қайықтары қалада ешкімнің жоқтығын, испандық сарбаздардың өлгенін тапты.
Кейінгі тарих
1608 жылы Похой мен Токобага одағы христиан дініне өткен Потано тайпасына қауіп төндірген болуы мүмкін. 1611 жылы екі басшылығынан келген шабуыл жасаған топ Суанни өзенінің сағасындағы испан миссиясына (Кофа) жабдықтар жеткізіп бара жатқан бірнеше христианға айналған жергілікті тұрғындарды өлтірді. 1612 жылы испандықтар Суанни өзені бойымен және Мексика шығанағының жағалауында жазалау экспедициясын жүргізіп, Токобага мен Похойға шабуыл жасап, олардың көптеген адамдарын, соның ішінде екі басшысын да өлтірді. Токобага испандықтардың шабуылынан әлсіреп, Похой бір кезде Тампа шығанағында үстемдік құрды. 1677 жылы Апалачи провинциясындағы миссияларды тексерген испан шенеунігі Васисса өзенінің бойындағы Сан-Лоренцо-де-Ивитачуко миссиясынан бір лига қашықтықта орналасқан Токобага тайпасының ауылына барды. Токобаганың Вакисса өзеніне қашан қоныстанғаны туралы мәлімет жоқ, бірақ олар біраз уақыттан бері сол жерде тұрған сияқты. Испан шенеунігі Токобагаларды христиандық провинцияда «көп жылдар бойы» өмір сүргені үшін сынағанда, олар ешкімнің христиандық туралы білім беру үшін келмегенін, бірақ олардың жиырмаға жуық адамы өлім төсегінде христиан дініне өткенін және Ивитачукодағы миссияда жерленгенін айтты. Токобагалар Апалачи провинциясынан Сент-Огюстинге өнімдерді тасымалдаумен айналысты, оларды каноэмен жағалау бойымен және Суанни және, мүмкін, Санта-Фе өзендерімен жеткізді. Қалған жолды Сент-Огюстинге дейін басқалар құрлықпен тасыды. Ауыл 1683 жылы қайта тізімге алынды, бірақ 1704 жылы Апалачи провинциясын ағылшын Каролина отарлаушылары мен олардың жергілікті одақтастары басып алған кезде не болғаны белгісіз. 1718 жылы испандықтар Сан-Маркос-де-Апалачиге оралғанда, Вакисса өзенінің бойында тұратын бірнеше Токобаганы тапты. Испан командирі Токобаганы батареяның қорғауында Сент-Маркс өзенінің сағасына көшуге көндірді. Сол жылдың тамызында 25-30 Похой Токобага елді мекеніне шабуыл жасап, сегіз адамды өлтіріп, үшеуін тұтқынға алды. 1720 және 1730 жылдары Сан-Маркос маңында Токобаганың шағын тобы әлі де өмір сүрді. Токобага халқының саны 17 ғасырда еуропалықтар әкелген жұқпалы аурулардың таралуына байланысты күрт азайды, себебі жергілікті тұрғындардың иммунитеті болмады. Сонымен қатар, Флориданың барлық тайпалары 17 ғасырдың соңында крик және ямаси тайпаларының шабуылдарынан халық санын жоғалтты. Токобаганың оңтүстігінде тұрған калуса тайпасының қалдықтары Флориданың оңтүстік бөлігіне ығыстырылды. 1763 жылы Флорида Францияны жеңгеннен кейін британдық билікке өткенде, калуса испандықтармен бірге көшіп кетті, олармен бірге Кубада қоныстанды, мүмкін Токобага тайпасының қалдықтарымен бірге. Қалай болғанда да, Токобага 18 ғасырдың басында тарихи жазбалардан жоғалып кетті.