Галвей графының тарихы: француз сардар және дипломат Генри де Массю өмірі

Кіріспе

Британ армиясының генералы (1648–1720)

Генри де Массу, 2-ші Рувиньи маркизі, Галвей графы (9 сәуір 1648 – 3 қыркүйек 1720) – француз гугеноты, әскери қызметкер және дипломат. Ол Тоғыз жылдық соғыс пен Испан мұрагерлік соғысында Англия қызметіне зор ықпал етті.

Өмірбаян

Массу Парижде дүниеге келген. Ол 1-ші Рувиньи маркизінің ұлы, көрнекті француз дипломаты және Саутгемптонның 4-ші графы Томас Вриотслидің әйелі Рейчелдің туысы болды. Ол әскерде қызмет етіп, Тюреннге өте жоғары бағаланған француз армиясында болды. 1678 жылы, мүмкін, ағылшын байланыстарының арқасында, оны Людовик XIV Шарль II-мен құпия келіссөздер жүргізу үшін таңдады, бұл оның шеберлікпен орындаған қиын міндет болды. Ол әкесінен кейін гугеноттардың бас генералы болды және Нант эдикты күшін жойған кезде Луидің оны осы лауазымда қалдыру ұсынысын қабылдамады. 1690 жылы, гугеноттармен бірге жер аударып, Англияның III Вильгельміне генерал-майор болып кірді, осылайша француз иеліктерінен айырылды. 1691 жылдың шілдесінде ол Аугрим шайқасында көзге түсті, ал 1692 жылы Ирландияда біраз уақыт бас қолбасшы болды. Сол жылдың қарашасында ол Галвей виконты және Портарлингтон бароны атанды, сондай-ақ Ирландияда тартылып алынған иеліктерді алды. Бұл атақ бұрын Огримде қаза тапқан якобит офицері Улик Беркке тиесілі болған. 1693 жылы Неервинден шайқасында жарақат алды. 1694 жылы генерал-лейтенант шенімен, ол ағылшын жалақысымен Савой герцогына французға қарсы көмектесу және қиын жағдайдағы вальдостарға көмек көрсету үшін күштерге басшылық етуге жіберілді. 1695 жылы Савойя жақындығын өзгертті, Италия түбегі бейтарап аймаққа айналды, ал Галвейдің әскері Нидерландыға қайтарылды. 1697 жылдан 1701 жылға дейін, ирландия тарихының маңызды кезеңінде, Галвей графы (ол 1697 жылы осы шенге көтерілді) Ирландияның Лорд-Сот ретінде Ирландия істерін іс жүзінде басқарды. Бірнеше жыл зейнетте болғаннан кейін, ол 1704 жылы Франсуа Николас Фагельмен бірге Португалиядағы одақтас күштерге басшылық етуге тағайындалды. Ол 1707 жылы Алманса шайқасына дейін құрметпен және табыспен қызмет етті. Оның көмекшісі Гектор Франсуа Шатагнер де Крамахе, Жак де Бельриудің күйеу баласы, Виразель бароны болды. Галвей жаңа әскер жинады және, денсаулығы нашар болғанына қарамастан, ішкі үкімет оны қайтадан қолбасшылыққа тағайындады. Ол тағы бір жорыққа қатысып, шайқастағы жеке батылдығымен көзге түсті. Маркиз де Бей оны Ла Гудина шайқасында жеңді. Осыдан кейін ол белсенді өмірден зейнеткерлікке шықты. Оның соңғы қызметі 1715 жылы, Якобыт көтерілісі кезінде Ирландияға Лорд-Соттардың бірі ретінде жіберілгенде болды. Ирландиядағы мүлкінің көп бөлігі бұрынғы иелеріне қайтарылғандықтан және оның француздық барлық иеліктері көп бұрын тәркіленгендіктен, Парламент оған жылына 1500 фунт мөлшерінде зейнетақы берді. Ол үйленбеген күйінде қайтыс болды. Ирландиялық жұртшылық онымен бірге қайтыс болды, бірақ француз маркизаты жойылған жоқ. Солтүстік Лондондағы француз ауруханасы 1718 жылы Ұлы мөрмен біріктірілді, оның губернаторы Галвей болды.

Massue was born in Paris. He was the son of the 1st Marquis de Ruvigny, a distinguished French diplomat, and a nephew of Rachel, the wife of Thomas Wriothesley, 4th Earl of Southampton. He was a soldier and served in the French army under Turenne, who thought very highly of him. Probably on account of his English connections he was selected in 1678 by Louis XIV to carry out the secret negotiations for a compact with Charles II, a difficult mission which he executed with great skill. He succeeded his father as general of the Huguenots, and refused Louis's offer, at the Revocation of the Edict of Nantes, to retain him in that office. In 1690, having gone into exile with his fellow Huguenots, he entered the service of William III of England as a major general, thereby forfeiting his French estates. In July 1691 he distinguished himself at the Battle of Aughrim, and in 1692 he was for a time commander in chief in Ireland. In November of that year he was created Viscount Galway and Baron Portarlington, and received a large grant of seized estates in Ireland. The title had previously belonged to Ulick Burke, 1st Viscount Galway, a Jacobite officer who had been killed at Aughrim. In 1693 he fought at Neerwinden and was wounded. In 1694, with the rank of lieutenant general, he was sent to command a force in English pay that was to assist the Duke of Savoy against the French, and at the same time to relieve the distressed Vaudois. In 1695 Savoy changed sides, the Italian peninsula was neutralised, and Galway's force was withdrawn to the Netherlands. From 1697 to 1701, a critical period of Irish history, the Earl of Galway (he was advanced to that rank in 1697) was practically in control of Irish affairs as Lord Justice of Ireland. After some years spent in retirement, he was appointed in 1704 to command the allied forces in Portugal togheter with François Nicolas Fagel, a post which he sustained with honour and success until the Battle of Almanza in 1707, in which Galway, in spite of care and skill on his own part, was decisively defeated by the Duke of Berwick. His aide de camp was Hector Francois Chataigner de Cramahé, son in law of Jacques de Belrieu, Baron de Virazel. Galway scraped together a fresh army, and, although infirm, was reappointed to his command by the home government. He took part in one more campaign, and distinguished himself by his personal bravery in action. Marquis de Bay defeated him at the Battle of La Gudina. After this, he retired from active life. His last service was rendered in 1715, when he was sent as one of the lords justices to Ireland during the Jacobite insurrection. As most of his property in Ireland had been restored to its former owners, and all his French estates had long before been forfeited, Parliament voted him pensions amounting to 1500 pounds a year. He died unmarried. The Irish peerage died with him, but not the French marquisate. The French Hospital in north London was incorporated under the Great Seal in 1718, with Galway as its governor.