Йоханнес Брамстың №3 симфониясы: F мажордағы шығарма, Op. 90. 1883 ж. Висбаденде жазылған, №2 симфониядан кейін 6 жыл өткен соң аяқталды. Брамс симфониясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иоганнес Брамстың симфониясы.
Symphony by Johannes Brahms
Ф мажордағы 3-ші симфония, Op. 90 – Иоганнес Брамстың симфониясы. Бұл шығарма 1883 жылдың жазында Висбаденде, оның 2-ші симфониясын аяқтағаннан шамамен алты жыл өткен соң жазылды. Осы аралықта Брамс өзінің ең ұлы туындыларын жазды, соның ішінде скрипкалық концерт, екі увертюра («Трагикалық увертюра» және «Академиялық фестиваль увертюрасы») және 2-ші фортепианолық концерт. Премьерасы 1883 жылдың 2 желтоқсанында Ханс Рихтердің жетекшілігімен Вена филармониялық оркестрінде орындалды. Бұл Брамстың төрт симфониясының ең қысқасы; әдетте орындалуы 35-40 минутқа созылады. Әр орындалыстан кейін Брамс 1884 жылдың мамырында жарияланғанға дейін партитурасын одан әрі жетілдірді.
Symphony No. 3 in F major, Op. 90, is a symphony by Johannes Brahms. The work was written in the summer of 1883 at Wiesbaden, nearly six years after he completed his Symphony No. 2. In the interim Brahms had written some of his greatest works, including the Violin Concerto, two overtures (Tragic Overture and Academic Festival Overture), and Piano Concerto No. 2. The premiere performance was given on 2 December 1883 by the Vienna Philharmonic Orchestra, under the direction of Hans Richter. It is the shortest of Brahms' four symphonies; a typical performance lasts between 35 and 40 minutes. After each performance, Brahms polished his score further, until it was published in May 1884.
Құрамы
1877 жылға қарай Иоганн Брамс өзінің алғашқы екі симфониясын аяқтаған болатын: C минорындағы бірінші симфония (Op. 68) өте ұзақ дамыған туынды еді; оның алғашқы нұсқалары 1862 жылға дейін жатқан. D мажорлық екінші симфония бірінші симфониядан кейін шамамен 12 ай өткен соң жазылды, ал келесі бірнеше жыл Брамстың шығармашылық өркендеу кезеңі болды, оның барысында ол "шеберлікпен және оңайлықпен үлкен шедеврлер сериясын" жасады. Осы шедеврлердің қатарында Брамстың скрипкалық концерті (1878/79) және екінші (B мажор) фортепианолық концерті (1881), екі симфониялық увертюра, әндер мен дуэттерден тұратын екі ірі жинақ, бірнеше маңызды фортепианолық шығармалар, соның ішінде үшінші және төртінші венгр билерінің топтары (1879) және үш маңызды камералық туынды, оның ішінде «лирикалық» және кең танымал G мажор скрипкалық сонатасы (1879) бар. 1883 жылға қарай Брамстың назары қайтадан симфонияға ауды және ол сол жылдың жазын Висбаден қаласында жаңа F мажор симфониясын жазумен өткізді. Қазан айында ол бірінші және соңғы бөлімдерін (фортепианода) Антонин Дворжакқа орындады, ол Николаус Симрокқа былай деді: «Мен асыра айтпаймын, бұл туынды оның алғашқы екі симфониясынан асып түседі; егер, мүмкін, ұлылық және күшті идея тұрғысынан болмаса, әрине, әдемілік тұрғысынан».
By 1877, Johannes Brahms had completed his first two symphonies: The First Symphony in C Minor (Op. 68) was the product of a famously long gestation; its initial drafts dated to as early as 1862. The D Major Second Symphony followed barely 12 months after the First, and the next few years saw Brahms' creative peak, during which he created "a series of large scale masterpieces with fluency and ease." Among these masterpieces were Brahms’ Violin Concerto (1878/79) and Second (B major) Piano Concerto (1881), the two symphonic overtures, two large collections of songs (lieder) and duets, several major piano pieces including the third and fourth sets of Hungarian Dances (1879), and three important chamber works, including the ‘lyrical’ and highly popular G major Violin Sonata (1879). By 1883, Brahms’ attention had returned to the symphony, and he spent the summer of that year at Wiesbaden composing a new F major symphony. In October, he played the first and last movements (on piano) for Antonín Dvořák, who remarked to Nikolaus Simrock: “I say without exaggerating that this work surpasses his first two symphonies; if not, perhaps, in grandeur and powerful conception—then certainly in—beauty.”
"Фрей абер фро"
Бірінші бөлім (F A F) ноталарынан басталады, бұл Брамстың жеке девизі – frei aber froh (еркін, бірақ бақытты) дегенді білдіреді деп кеңінен қабылданады. Брамс бұл девизді алғаш рет көп жыл бұрын, венгр скрипачисі Джозеф Йоахиммен достық қарым-қатынас орнатқаннан кейін жасаған, өйткені Йоахимнің өзінің жеке девизі F A E, frei aber einsam (еркін, бірақ жалғыз) болған. Брамстың тартымды емес мінезін ескере отырып, оның осы девизді жеке музыкалық мәлімдеме ретінде ұсыну мақсаты туралы ғалымдар арасында пікірталас бар; Брамс өзі бұл мәселеде ештеңе айтқан жоқ. Дегенмен, ол достарына жиі "Мен өзімнің музыкам арқылы сөйлеймін" деп еске салған.
The first movement begins with a statement (F A F) which is broadly assumed to represent Brahms' personal motto, frei aber froh (free but happy). Brahms had first developed this motto many years earlier after befriending Hungarian violinist Joseph Joachim, who himself had already adopted a personal motto F A E, frei aber einsam (free but lonely). Given Brahms’ reticent nature, there is academic disagreement as to his intent in presenting this motto as a personal musical statement; Brahms himself said nothing on the subject. On the other hand, he often reminded friends that "I speak through my music."
Шумандар мен Рейнмен байланысы
Бірінші бөлімнің F A F девизі бірден passionato тақырыбымен жалғасады; төмендейтін тізбек Роберт Шуманның Үшінші симфониясындағы "Рейн" деген сөз тіркесіне өте ұқсас. Брамстың Үшінші симфониясын жазу кезінде Висбаденде (Рейн жағалауында) болғандығы Роберт пен Клара Шуманның үйіндегі Дюссельдорфтағы ерте күндері туралы естеліктерді оятқан болуы мүмкін. 1853 жылы жас Брамс пен Роберт Шуман Жоахимді ойынға тартып, "музыкалық шифрлармен" тәжірибе жасаған. Осы қатыстар кейбір адамдарды passionato тақырыбын "Рейн" тақырыбы деп атауға әкелді, бірақ екінші тақырыпқа өту Рихард Вагнердің "Таннхаузер" операсынан "Сирен хорына" сілтеме жасайтын аккордтық жүрісті қамтиды. Бұл сілтеме жақында қайтыс болған қарсыласына құрмет көрсету болғаны белгісіз, бірақ Брамстың Вагнердің музыкасына деген құрметі жасырын емес еді; ол тіпті біраз уақытқа "Таннхаузердің" түпнұсқа қолжазбасына ие болған.
The first movement's opening F A F motto is followed immediately by a passionato theme; a descending sequence which bears a strong resemblance to a phrase from Robert Schumann's Third Symphony, the 'Rhenish'. Brahms' stay in Wiesbaden (on the Rhine) during the composition of his Third Symphony may also have brought back memories of his early days in Düsseldorf in the home of Robert and Clara Schumann. It was there in 1853 where the young Brahms and Robert Schumann had experimented with 'musical cyphers' for Joachim's amusement. These associations have led some to refer to the passionato theme as the 'Rhine' theme, but the transition to the second subject includes a chord progression which includes an allusion to the 'Siren's Chorus' from Richard Wagner's Tannhäuser. Whether this reference was a tribute to his recently deceased rival is unknown, although Brahms' admiration of Wagner's music was no secret; he had even possessed the original Tannhäuser manuscript for a time.
Аспаптар
Симфония екі флейта, екі гобой, B және A тондарына екі кларнет, екі фагот, контрафагот, C тонында екі мүйіз, F тонында екі мүйіз, F тонында екі труба, үш тромбон, литавралар және скрипкалар тобы үшін жазылған. Брамс өзінің шығармаларында жиі "табиғи" (клапансыз) мүйізді көрсеткенмен (мысалы, F тонындағы мүйіз), орындаулар көбінесе қазіргі заманғы клапанды француз мүйіздерінде орындалады.
The symphony is scored for two flutes, two oboes, two clarinets in B and A, two bassoons, a contrabassoon, two horns in C, two horns in F, two trumpets in F, three trombones, timpani, and strings. Although Brahms commonly specified "natural" (valveless) horn tunings in his compositions (e. g., Horn in F), performances are typically delivered on modern valved French horns.
I. Аллегро конбрио
Бірінші бөлім соната түрінде жазылған. Бұл бөлімнің үш нотадан тұратын музыкалық ұраны – F–A–F – Брамс үшін маңызды болды. 1853 жылы оның досы Жозеф Иоахим өзінің ұраны ретінде "Азат, бірақ жалғыз" (неміс тілінде Frei aber einsam) дегенді қабылдады, ал осы сөздердің бас әріптерімен белгіленген ноталар – F–A–E – Шуман, Брамс және Дитрих бірлесіп Иоахимге арналған скрипкалық соната жазды. Үшінші симфонияны жазған кезде Брамс өзін "Frei aber froh", яғни "Азат, бірақ бақытты" деп жариялаған елу жасар бос адам еді. Оның F–A–F ұраны және оның кейбір өзгертілген вариацияларын симфонияның өзінде естілуге болады.
The first movement is in sonata form in time. A musical motto of this movement, consisting of three notes, F–A–F, was significant to Brahms. In 1853 his friend Joseph Joachim had taken as his motto "Free, but lonely" (in German Frei aber einsam), and from the notes represented by the first letters of these words, F–A–E, Schumann, Brahms and Dietrich had jointly composed a violin sonata dedicated to Joachim. At the time of the Third Symphony, Brahms was a fifty year old bachelor who declared himself to be Frei aber froh, "Free but happy". His F–A–F motto, and some altered variations of it, can be heard throughout the symphony.
IV. Аллегро Аква-состеното
Төртінші бөлім F минорында (F мажормен аяқталады) және 6/8 уақытында өзгертілген соната формасын ұсынады. Бұл лирикалық, құмарлы, әуенге толы, қарқынды пайдаланылған, өзгертілген және дамытылған бөлім. Бөлім бірінші бөлімде естілген ұранға сілтеме жасап аяқталады – ол Шуманның үшінші симфониясы, "Рейнская" симфониясының бірінші бөлімінде екінші тақырып рекапитуляцияға кірмес бұрын естілген мотивті қайталайды – содан кейін үнсіздікке беріліп, тыныш аяқталады.
The fourth movement is in F minor (ending in F major) and features a modified sonata form in time. It is a lyrical, passionate movement, rich in melody that is intensely exploited, altered, and developed. The movement ends with reference to the motto heard in the first movement – one which quotes a motif heard in Schumann's Symphony No. 3, "Rhenish" in the first movement just before the second theme enters in the recapitulation – then fades away to a quiet ending.
Қабылдау
Симфонияның премьерасын өткізген Ханс Рихтер оны Брамстың "Эроикасы" деп мәлімдеді. Бұл симфония екінші симфониясынан да жақсы қарсы алынды. Рихард Вагнер сол жылы ерте қайтыс болғанымен, Брамс пен Вагнер арасындағы ашық жанжал толыққанды аяқталған жоқ. Вагнердің жақтастары симфонияның премьерасына бөгет қоюға тырысты, және екі топ арасындағы қақтығыс дуэльге дейін бара жаздады. Оның досы, белгілі музыка сыншысы Эдуард Ханслик: "Көптеген музыка әуеленушілер Бірінші симфонияның алып күшін бағалайды, ал басқалары Екінші симфонияның тыныш сүйкімділігін, бірақ үшінші симфония маған өнер тұрғысынан ең толыққанды туынды болып көрінеді" деді.
Hans Richter, who conducted the premiere of the symphony, proclaimed it to be Brahms' Eroica. The symphony was well received, more so than his Second Symphony. Although Richard Wagner had died earlier that year, the public feud between Brahms and Wagner had not yet subsided. Wagner enthusiasts tried to interfere with the symphony's premiere, and the conflict between the two factions nearly brought about a duel. His friend the influential music critic Eduard Hanslick said, "Many music lovers will prefer the titanic force of the First Symphony; others, the untroubled charm of the Second, but the Third strikes me as being artistically the most nearly perfect."