Ажамиланың құтқарылу тарихы

Кіріспе

Бхагавата Пуранадағы Аджамила (санскрит: अजामिल, IAST: Ajāmila) – Бхагавата Пурананың 6-шы кантосындағы әңгіменің басты кейіпкері. Индуизмде Аджамиланың оқиғасы Құдайдың қасиетті есімін айту арқылы, тіпті күнәлі жандардың да күнә жасауға бейімділігінен құтылуға мүмкіндік бар екенін көрсетеді.

Аңыз

Қаңякубжа (қазіргі Каннауж) қаласында Ажамила есімді брахман өмір сүрді. Бір күні, әкесіне бағынып, жеміс-жидек, гүл, құрбандыққа арналған отын және құша шөп жинау үшін орманға барды. Қайтып келе жолында, маскүнемдікке берілген, сари түйінін шешіп ән салып тұрған бір әйелге кез болып, қызығушылық танытты. Өзін ұстауға тырысса да, оны өзіне иемденуге құмарлығына қарсы тұра алмады. Ықыласқа беріліп, жақсы отбасынан шыққан брахман әйелін тастап, осы даси (қызметші топтың әйел мүшесі) әйелге үйленді және онымен араласу арқылы тазалығын жоғалтты. Брахманның сақтауы тиіс Ведалық өмір салтын да елемеді. Ол отбасын асырау үшін қылмысқа қолы соқты, кепілге адам ұстады, құмар ойнады, алдады және ұрлық жасады. Осы әйелден он баласы болды, ең кішісі Нараяна есімді, ол оның сүйіктісі еді. Сеңгір шағының 88 жылында, өлім төсегінде ол үш қорқынышты, жүздері бұрысқан, қолында арқан ұстаған Ямадуттарды көрді, олар оның жанын алуға келген еді. Өте қорқып, ұлы Нараянаны шақырып, дауыстады. Олар өздерінің иесінің атын естігенде, Вишнудың құлдары – Вишнуттар оны тозақтан құтқару үшін пайда болды. Вишнуттар мен Ямадуттар әділдік және жазаның мәні туралы пікір алмастырып, брахманды Яма алдына төрелікке алып келді. Вишнуттар Шастраларда Вишнудың атын айтудың немесе жазудың өзі, тіпті басқа біреуді білдіргенде немесе достар арасындағы әзілде, ән айту кезінде немесе тіпті сырттай қорлау ретінде қолданылса да, оны айтқан адамның барлық күнәларын толығымен жоятыны айтылған деді. Осы оқиғаға куә болған Ажамила өкінішпен, өмір бойы жамандыққа берілгенін және брахмандыққа лайық еместігін мойындады, енді Вишнуға қызмет етуде өзінен жаңылғанын мәлімдеді. Осылайша, міндеттерін орындамай, күнәлі өмір сүрген брахман Ажамила мокшаға қол жеткізіп, Вайкунтхаға жетті.

In the city of Kanyākubja (modern day Kannauj), there lived a Brahmana called Ajamila. One day, this reticent and humble Brahmana, who was obedient to his father, went to the forest to collect fruits, flowers, sticks for sacrificial fire, and kusha grass. On his way back, he chanced upon a passionate harlot, intoxicated, who was singing with her sari knot untied. Despite his efforts to control himself, he was unable to resist his temptation to claim her for himself. Infatuated, he married this Dasi (a female member of the servant class) woman by setting aside his Brahmana wife hailing from a good family, and got polluted through his association with her. He also neglected the Vedic way of life that a Brahmana was expected to adhere to. He resorted to a life of crime for supporting his family, holding captives for ransom, gambling, committing frauds, and thefts. He had ten children by this woman, the youngest of whom was named Narayana, who was his favourite. After a period of eighty eight years, on his deathbed, he saw the Yamadutas, three extremely terrible male figures with wry faces and holding nooses in their hands, who had come to take his soul. Greatly frightened, he called out to his son, Narayana. Hearing the name of their lord invoked, the Vishnudutas, the servants of Vishnu, appeared to rescue him from the clutches of hell. The Vishnudutas and the Yamadutas engaged in a dialogue regarding the nature of righteousness and punishment, and brought the Brahmana before Yama for arbitration. The Vishnudutas explained that the Shastras state that the mere utterance or the recitation of the name of Vishnu, even if taken to denote another person, or in a friendly joke, or as an insertion during the recitation of a song, or even as an apparent insult, completely annihilates all the sins of the one who utters it. Ajamila, who witnessed the exchange between the beings, fell into remorse, announcing that he had indeed led a vile life and unworthy of his Brahminhood, and would henceforth lose his sense of self in his service to Vishnu. By this manner, the Brahmana Ajamila, who had neglected his duties and led a sinful life, was able to achieve moksha, and attain Vaikuntha.