Вильям Штейнберг: Дирижер және өмірінің тарихы

Кіріспе

Неміс-американдық дирижер (1899–1978)

Уильям Штайнберг (Кельн, 1 тамыз 1899 – Нью-Йорк, 16 мамыр 1978) – неміс-американдық дирижер.

Өмірбаян

Штайнберг Ханс Вильгельм Штайнберг Германияның Кёльн қаласында дүниеге келді. Ол скрипкашы, пианист және композитор ретінде ерте дарынын көрсетті, 13 жасында өзінің хорлық-оркестрлік шығармасын (Овидийдің "Метаморфозалары" мәтіндеріне негізделген) дирижерлік етті. 1914 жылы ол Кёльн консерваториясында оқуға түсті, онда оның фортепианодан ұстазы Клара Шуманның шәкірті Лацзаро Узелли, ал дирижерлік бойынша ұстазы Герман Абендрот болды. 1919 жылы ол дирижерлік саласындағы Wüllner жүлдесін жеңіп, үздік дипломмен бітірді. Ол дереу Кёльн операсы оркестрінде екінші скрипкашы болып жұмысқа орналасты, бірақ Отто Клемперер оны жеке бөктерін пайдаланғаны үшін қызметтен босатты. Бірақ Клемперер оны жақын арада көмекші ретінде қайтадан жұмысқа алды, ал 1922 жылы Фроменталь Халевидің "La Juive" операсын ауыстырып жүргізді. 1924 жылы Клемперер кеткен соң Штайнберг бас дирижер болып тағайындалды. Бір жылдан кейін, 1925 жылы, ол Прагаға кетіп, неміс театрының дирижері болды. Содан кейін ол Франкфурт операсының музыкалық директоры болды. 1930 жылы Франкфуртта Арнольд Шёнбергтің "Бүгіннен ертеңге" операсының әлемдік премьерасын өткізді. 1933 жылы Штайнбергті нацистер еврей болғандықтан қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Композитор Эрнст Тохтың немересінің айтуынша, Штайнберг "Кёльнде [Тохтың "Желпуіш" операсын] репетициялап жатқанда, нацистік қоңыр көйлек кигендер залға шабуылдап кірді де, ол дирижерлік таяқты қолынан тікелей алып кетті". 1934 жылы Франкфуртта Лотте Стернге үйленген Штайнберг Франкфурт пен Берлиндегі еврей мәдениет лигасының концерттерін жүргізуге шектелді. Штайнбергтер 1936 жылы Германиядан Палестинаға, қазіргі Израильге, британдық мандатына көшіп кетті. Соңында, Бронислав Губерманмен бірге, Штайнберг Палестина симфониялық оркестрін даярлады, ол кейін Израиль филармониялық оркестрі деп аталды. 1936 жылы Артуро Тосканини келген кезде Штайнберг оркестрді басқарды. Тосканини Штайнбергтің концерттеріне жасаған алдын ала дайындығына таң қалды және кейіннен оны NBC симфониялық оркестрінің радио хабарларын дайындауға көмекші ретінде жұмысқа алды. Штайнберг 1938 жылы АҚШ-қа көшіп келді. Ол 1938-1940 жылдары NBC симфониялық оркестрімен бірқатар концерттер өткізді. Ол Нью-Йорктің Сити колледжіндегі Льюисон стадионында жазғы концерттер берді (1940-41), 1943-44 жылдары Нью-Йорк филармониясының концерттерін жүргізді, сондай-ақ Сан-Франциско операсында да жетекшілік етті. 1944 жылы ол АҚШ азаматы болды және 1945 жылдан 1952 жылға дейін Буффало филармониялық оркестрінің музыкалық директоры болды. Штайнберг 1952 жылдан 1976 жылға дейін Питтсбург симфониялық оркестрінің музыкалық директоры қызметін атқарғанымен ең көп танылды. 1952 жылдың қаңтар айында Питтсбургтегі Штайнбергтің өнері өте әсерлі болды, ол тез арада музыкалық директор болып тағайындалды және Capitol Records компаниясымен келісімшартқа қол қойды. Содан кейін ол басқа да маңызды лауазымдарды атқарса да, оның қызметі Питтсбургте болды. 1958 жылдан 1960 жылға дейін ол Лондон филармониялық оркестрін басқарды, бірақ ақырында бұл қызметтен бас тартты, өйткені жұмыс жүктемесі оның дирижерлік қолына медициналық проблемалар тудырды. Штайнберг 1964-1965 жылдары Питтсбургтен демалысқа шыққан кезде Нью-Йорк филармониялық оркестрін он екі апта жетекшілік етті. Бұл оның 1966 жылдан 1968 жылға дейін филармонияның бас қонақ дирижері болып тағайындалуына әкелді. 1969 жылдан 1972 жылға дейін Штайнберг Питтсбургтегі лауазымын сақтап, Бостон симфониялық оркестрінің музыкалық директоры болды (оның бұрынғы қонақ дирижер ретінде жетістікке жеткені). 1971 жылдың сәуір айында Бостон симфониясымен Еуропаға гастрольдік сапар жасады. Бұл қосымша келісімдер көбінесе Штайнбергтің Питтсбургтен басқа жерде толық уақытты лауазымға өтуі туралы әңгімелерге әкелді. Бірақ 1968 жылы ол: "Біз Питтсбург симфониясымен ажырасуды ойлауға тым тығыз байланыстымыз", - деп мәлімдеді. Басқа бір жағдайда Штайнберг дирижерлік қызмет саяхатшы сатушының кәсібіне айналды деді. "Оркестрді тәрбиелеу үшін дирижер сол жерде қалуға тиіс". Алайда, 1975 жылы Штайнберг жүрек және қан айналымы ауруларынан зардап шекті және ол өз қызметін тоқтатуға қысым сезінді, содан кейін 1975-76 маусымының соңында Питтсбургтегі лауазымынан зейнеткерлікке шықты. Штайнберг АҚШ-тың ірі оркестрлерінің көпшілігімен қонақ ретінде өнер көрсетті, соның ішінде Чикаго симфониясы, Цинциннати симфониясы, Кливленд оркестрі, Даллас симфониясы, Лос-Анджелес филармониясы, Сан-Франциско симфониясы, Сиэтл симфониясы және Филадельфия оркестрі. Шетелде ол Бавария радиосының симфониялық оркестрін, Берлин филармониясын, Франкфурт операсы мен мұражай оркестрін, Франкфурт радиосының симфониялық оркестрін, Израиль филармониялық оркестрін, Монреаль симфониялық оркестрін, Мюнхен филармониясын, Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire, Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia, RAI Рим оркестрін, Teatro di San Carlo оркестрін, Royal Concertgebouw оркестрін (1955 жылғы Бетховен циклында), Royal Liverpool Philharmonic, Tonhalle Orchester Zürich, Торонто симфониялық оркестрін, Ванкувер симфониялық оркестрін, Вена симфониясын және WDR симфониялық оркестрін Кёльнде дирижерлік етті. Ол АҚШ және Канададағы жазғы фестивальдерде (Ambler Temple University Festival, Hollywood Bowl, Ojai, Ravinia, Robin Hood Dell, Saratoga, Tanglewood және Vancouver), сондай-ақ Еуропада (Salzburg, Lucerne, Montreux) өнер көрсетті. Штайнберг 1964-1965 жылдары демалысында Барбердің "Ванесса", Вердидің "Аида" және Вагнердің "Валькирия" операларын қойғанда Metropolitan Opera-да өнер көрсетті, ал 1974 жылы Вагнердің "Парсифаль" операсын қойды. Штайнбергтің денсаулығы бірнеше жылдан бері нашарлап келді; 1978 жылдың 1 мамырында ол өзінің мансабындағы соңғы концертті өткізді, Нью-Йорк филармониясын және қонақ скрипкашы Исаак Стернді жетекшілік етті. Концерттен кейін ол ауруханаға жатты және 1978 жылдың 16 мамырында 78 жасында қайтыс болды. Соғыстан кейін Штайнберг Musicraft лейблы үшін Буффало филармониялық оркестрімен бір ғана альбом жазды – 1946 жылы Шостаковичтің 7-ші симфониясының (Ленинград) студиялық жазбасының біріншісі. Ол Александр Брайловский, Яша Хейфец, Уильям Капелл және Артур Рубинштейннің RCA Victor лейблындағы concerto жазбаларына бірнеше сүйемелдемелер жасады. Штайнберг Capitol Records үшін көптеген жазбалар жасады, олардың барлығы екі жазбаны қоспағанда Питтсбург симфониясымен жасалған. Қалған екі жазбаның бірі 1952 жылдың тамызында Голливудта жазылған Моцарттың Gran Partita, K.361, Los Angeles Woodwinds-пен жасалған жазба, екіншісі аталған Страусс дискісі Philharmonia Orchestra-мен жасалған. Capitol Records үшін Питтсбургте жасалған жазбаларының барлығы Syria Mosque-де жасалған, оларға Натан Мильштейн және Рудольф Фиркушнимен concerto жазбалары, сондай-ақ Бетховеннен Вагнерге дейінгі симфониялық репертуардың жиынтығы кірді. Штайнбергтің Capitol Records-тағы жазбаларының көбі 2011 жылдың қыркүйегінде EMI компаниясымен 20 CD-дан тұратын жинақта қайта шығарылды. 1960 жылдың ақпанында Штайнберг және Питтсбург симфониясы Everest Records компаниясына өтті, бірақ Everest классикалық жазбалар бағдарламасын тоқтатқандықтан бұл келісімшарт өзара келісім бойынша үш шығарылымнан кейін тоқтатылды. Бұл Everest компаниясымен осы уақытта пионер болған 35 мм пленкалық мастерлік жазбалардың әуежайлық техникасының салдары болды. Бұл шешімнің салдары Малердің 6-шы симфониясын Лондон филармониясымен жазу жоспары болды, ол Малердің туған күніне орай Лондонға жасаған өнер көрсетуінің аясында жасалуға тиіс болған. 1961 жылдың наурызында Штайнберг және Питтсбург симфониясы Энох Лайттың Command лейблымен келісімшартқа отырды. Лайт бірнеше жыл бұрын Штайнбергтің концертіне қатысып, оркестрді жазғысы келетінін дирижерге айтқан. Everest келісімшарты аяқталғаннан кейін Штайнберг Command үшін 35 мм пленкалық жазбалар стогінде көптеген техникалық тұрғыдан жоғары бағаланған жазбалар жасады. Command шығарылымдары, "қазіргі заманғы жазбалардың көрнекті мысалдары" деп мақталып, Питтсбургтегі Soldiers and Sailors Memorial Hall-да жасалды. Лайт жазу үшін Syria Mosque-ден гөрі бұл биік төбелі, ашық сахналы аудиторияның дыбысын ұнатты. Бастапқы Command жазбалары, Брамстың 2-ші симфониясы және Рахманиновтың 2-ші симфониясы, жаз...

Steinberg was born Hans Wilhelm Steinberg in Cologne, Germany. He displayed early talent as a violinist, pianist, and composer, conducting his own choral/orchestral composition (based on texts from Ovid's Metamorphoses) at age 13. In 1914, he began studies at the Cologne Conservatory, where his piano teacher was the Clara Schumann pupil Lazzaro Uzielli and his conducting mentor was Hermann Abendroth. He graduated with distinction, winning the Wüllner Prize for conducting, in 1919. He immediately became a second violinist in the Cologne Opera orchestra, but was dismissed from the position by Otto Klemperer for using his own bowings. He was soon re hired by Klemperer as an assistant, and in 1922, he conducted Fromental Halévy's opera La Juive as a substitute. When Klemperer left in 1924, Steinberg served as Principal Conductor. He left a year later, in 1925, for Prague, where he was conductor of the German Theater. He next took the position of music director of the Frankfurt Opera. In 1930, in Frankfurt, he conducted the world premiere of Arnold Schoenberg's Von heute auf morgen. In 1933, Steinberg was relieved of his post by the Nazis because he was Jewish. According to the grandson of composer Ernst Toch, Steinberg was "rehearsing [Toch's opera Der Fächer (The Fan)] in Cologne when Nazi brownshirts came storming into the hall and literally lifted the baton out of his hand". ; Steinberg, who had married Lotte Stern in Frankfurt in 1934, was then restricted to conducting concerts for the Jewish Culture League in Frankfurt and Berlin. The Steinbergs left Germany in 1936 for the British Mandate of Palestine, which is now Israel. Eventually, with co founder Bronisław Huberman, Steinberg trained the Palestine Symphony Orchestra, which would later be known as the Israel Philharmonic Orchestra. Steinberg was conducting the orchestra when Arturo Toscanini visited there in 1936. Toscanini was impressed with Steinberg's preliminary groundwork for his concerts and later engaged him as an assistant in preparing for the NBC Symphony Orchestra radio broadcasts. Steinberg emigrated to the United States in 1938. He conducted a number of concerts with the NBC Symphony Orchestra from 1938 to 1940. He conducted summer concerts at Lewisohn Stadium at the City College of New York (1940–41), led New York Philharmonic concerts in 1943–44, and also conducted at the San Francisco Opera. He became a US citizen in 1944, and was engaged as music director of the Buffalo Philharmonic Orchestra from 1945 to 1952. Steinberg is best known for his long tenure as music director of the Pittsburgh Symphony Orchestra from 1952 to 1976. Steinberg's Pittsburgh appearances in January 1952 were so impressive, he was quickly engaged as music director and also signed to a recording contract with Capitol Records. Thereafter, Pittsburgh was the center of his activity although he held other important positions. From 1958 to 1960, he also conducted the London Philharmonic Orchestra, but eventually resigned that post because the added workload led to medical problems with his conducting arm. Steinberg led the New York Philharmonic for twelve weeks while on sabbatical leave from Pittsburgh in 1964–65; This led to his engagement as the Philharmonic's principal guest conductor from 1966 to 1968. From 1969 to 1972, Steinberg was music director of the Boston Symphony Orchestra (with which he had achieved earlier success as guest conductor), while maintaining his Pittsburgh post. He toured Europe with the Boston Symphony in April 1971. These additional engagements often led to rumors that Steinberg would leave Pittsburgh for a full time position elsewhere. In 1968 though he declared, "We are too closely wed, the Pittsburgh Symphony and I, to contemplate any divorce." On another occasion, Steinberg said that conducting had become the profession of a traveling salesman. "A conductor has to stay put to educate an orchestra." However, by 1975, Steinberg was suffering from heart and circulatory ailments and he felt pressured to end his tenure and retired from his Pittsburgh post at the end of the 1975–76 season. Steinberg guest conducted most of the major US orchestras, including the Chicago Symphony, Cincinnati Symphony, Cleveland Orchestra, Dallas Symphony, Los Angeles Philharmonic, San Francisco Symphony, Seattle Symphony, and Philadelphia Orchestra. Abroad he conducted the Bavarian Radio Symphony Orchestra, Berlin Philharmonic, Frankfurt Opera and Museum Orchestra, Frankfurt Radio Symphony Orchestra, Israel Philharmonic Orchestra, Montreal Symphony Orchestra, Munich Philharmonic, Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire, Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia, RAI Orchestra of Rome, Orchestra of the Teatro di San Carlo, Royal Concertgebouw Orchestra (in their 1955 Beethoven cycle), Royal Liverpool Philharmonic, Tonhalle Orchester Zürich, Toronto Symphony Orchestra, Vancouver Symphony Orchestra, Vienna Symphony, and WDR Symphony Orchestra Cologne. He also appeared at summer festivals in the US and Canada (Ambler Temple University Festival, Hollywood Bowl, Ojai, Ravinia, Robin Hood Dell, Saratoga, Tanglewood, and Vancouver) as well as in Europe (Salzburg, Lucerne, Montreux). Steinberg conducted at the Metropolitan Opera in several productions including Barber's Vanessa, Verdi's Aida, and Wagner's Die Walküre, during his sabbatical in 1964–65, and Wagner's Parsifal in 1974. Steinberg had been in declining health for several years; on May 1, 1978, he conducted the final concert of his career, leading the New York Philharmonic with guest violinist Isaac Stern. He was hospitalized following the concert and died on May 16, 1978, at the age of 78. After the war, Steinberg made a single album for the Musicraft label with the Buffalo Philharmonic Orchestra – the first studio recording of Shostakovich's Symphony No. 7 (Leningrad) in 1946. He led several accompaniments for concerto recordings on RCA Victor by Alexander Brailowsky, Jascha Heifetz, William Kapell, and Arthur Rubinstein. Steinberg made numerous recordings for Capitol Records, all but two of them with the Pittsburgh Symphony. The exceptions included a recording with the Los Angeles Woodwinds of Mozart's Gran Partita, K.361, taped in Hollywood in August 1952, and the aforementioned Strauss disc with the Philharmonia Orchestra. His Pittsburgh recordings for Capitol, all made in the Syria Mosque, included concertos with Nathan Milstein and Rudolf Firkušný, as well as a cross section of the symphonic repertoire from Beethoven to Wagner. Nearly all of Steinberg's Capitol recordings were reissued in a 20 CD boxed set by EMI in September, 2011. In February 1960, Steinberg and the Pittsburgh Symphony moved to Everest Records, but by mutual agreement this contract was terminated after three releases since Everest abandoned their classical recording program. These were audiophile 35mm film master recordings, a technique pioneered by Everest at that time. A casualty of this decision was a planned recording of Mahler's Sixth Symphony with the London Philharmonic, which was to have been made in conjunction with Steinberg's performance given as part of the Mahler centenary in London. Steinberg and the Pittsburgh Symphony in March 1961 signed a pact with Enoch Light's Command label. Light had attended a Steinberg concert in Danbury, Connecticut a few years before and told the conductor he'd like to record the orchestra. After the Everest contract lapsed, Steinberg subsequently made a number of technically acclaimed records for Command on 35mm film recording stock. The Command releases, hailed as "outstanding examples of contemporary recording," were made in the Soldiers and Sailors Memorial Hall in Pittsburgh. Light preferred the sound of this high ceilinged auditorium with its open stage to that of Syria Mosque for recording. The initial Command recordings, Brahms Symphony No. 2 and Rachmaninoff Symphony No. 2, were taped on May 1–2, 1961. Steinberg's recording of the Brahms Symphony No. 2 was nominated for a Grammy for Classical Album of the Year in 1962. Steinberg said of these sessions, "At first I opposed this location, because I can't hear the orchestra there, the ceiling is so high. I suppose it must be so high to make room for the Lincoln inscription. But the engineers said, 'The microphones hear very well, and we will use a lot of them.' Who am I to argue with the engineers? So we recorded in Memorial Hall. I am the only conductor in history who memorized the Gettysburg Address while rehearsing Brahms' Second Symphony." Steinberg's Command recordings eventually included complete cycles of the Beethoven and Brahms Symphonies, along with a diverse list of other works. Command's Pittsburgh Symphony activity ended after Steinberg recorded Bruckner's Seventh Symphony, his early Overture in G minor, two arrangements by Robert Russell Bennett, and Dmitri Shostakovich's Symphony No. 1 in April 1968. Command Vice President and General Manager Loren Becker stated that "Steinberg's stature as a great conductor will also mean many more recordings of standard fare." However Becker departed Command a few months later and ABC Records, the label's owner, ended the Pittsburgh series. When Steinberg assumed his post with the Boston Symphony in 1969, he made several recordings, first for RCA Red Seal, then Deutsche Grammophon, which contracted the Boston Symphony upon expiration of the RCA contract. His Boston recordings for both RCA and DG were of the first rank, both musically and technically.

Марапаттар мен құрметтер

Штайнберг көптеген марапаттар алды, оның ішінде Американың Брукнер қоғамынан Килени Брукнер медалін және Килени Малер медалін. 1960 жылы ол Халықаралық өнер және әдебиет институтының мүшесі болып сайланды. Сол жылы Штайнбергке Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдыз орнатылды. Питтсбург сауда палатасы 1964 жылы Штайнбергті қаланың мәдени өміріне қосқан үлесі және Питтсбург симфония оркестрін Еуропа мен Таяу Шығысқа сәтті гастрольдік сапарға жетектегені үшін «Жыл адамы» деп атады. Ол сонымен қатар Phi Mu Alpha Sinfonia ұлттық музыкалық ерлер бауырластығының құрметті мүшесі болды. Штайнберг 1954 жылы Карнеги технология институтынан музыка бойынша құрметті докторлық диссертациясын, 1964 жылы Дюкейн университетінен музыка бойынша құрметті докторлық диссертациясын және 1966 жылы Питтсбург университетінен гуманитарлық ғылымдар бойынша құрметті докторлық диссертациясын алды. 1973 жылдың қыркүйегінде ол Йель университетінде Санфорд музыка профессоры болып тағайындалды және Йель филармониясымен бірнеше концерттер өткізді.

Дирижерлік стилі мен репертуары

Уильям Штайнберг өзінің мансабы бойында тура, бірақ көркем музыкалық стилімен ерекшеленді. Ол таныс туындыларды адалдық пен билікпен орындап, оларды жаңа және жанды етіп көрсетті. Оның интерпретацияларының серпінділігіне қарамастан, дирижерлік бейнесі сәндік ұстанымның үлгісі болды. Штайнберг өзінің түсіндіру философиясы туралы: «Музыканың мінезін әрқашан құрметтеу керек және жақсы күтілген ағылшын бағында қалың жапырақтарды өсіруге тырыспау керек» деді. Кейбір акробатикалық әріптестері туралы айта келе, Штайнберг: «Олар неғұрлым көп қимылдаса, мен соғұрлым тыныш боламын» деп атап өтті. Питтсбургтің бас флейташысы Бернард Голдберг Штайнбергтің «70 жасқа толғанда ғана дирижер не істеп жатқанын біледі деп үміттенгенін» айтты. 1966-1979 жылдар аралығында Бостон симфониясының көрнекті трубашысы Армандо Гиталла Штайнберг туралы: «Оның музыкалық талғамы естігендерімнің ең жақсыларының бірі болды» деді. Бостон симфониясының концертмейстері Джозеф Сильверштейн Штайнбергті «мен білген ең күрделі музыкант» деп сипаттады. Штайнбергтің репертуары кең болды, соның ішінде Элгар мен Воан-Уильямстың ағылшын музыкасына деген сүйіспеншілігі де бар еді. Ол бірнеше маңызды премьераларды өткізді, соның ішінде Антон Веберннің оркестрге арналған алты пьесасының (Op. 6) АҚШ-тағы тұңғыш көрсетілімін ұйымдастырды. Питтсбургтегі алғашқы маусымында Штайнберг Барток, Берг, Блох, Бриттен, Копланд, Харрис, Хонеггер, Мийо, Шуман, Стравинский, Воан-Уильямс және Вилла-Лобостың шығармаларын Питтсбург халықаралық заманауи музыка фестивалінде дирижерлік етті (осы қойылымдардың барлығы жазбаға түсті, ал Блох, Шуман және Воан-Уильямс шығармалары Capitol лицензиясымен шығарылды). Ол Бетховен, Брамс, Брукнер, Малер, Штраус және Вагнердің интерпретаторы ретінде де танымал болды. 70 жасқа келгеннен кейін оқығаннан кейін ол Deutsche Grammophon үшін Бостон симфониясымен Холсттың «Планеталар» туындысын жазды. Еуропалық дирижер үшін ерекше, Штайнберг Джордж Гершвиннің музыкасына жақын болды (ол Гершвиннің үш түрлі лейблде жазылған жазбаларын жасады). Оның Метрополитен операсындағы соңғы қойылымдары 1974 жылдың сәуір айында Вагнердің «Парсифаль» операсының үш қойылымы болды. Көбінесе өзінің ерекше бағдарламалауы үшін сынға ұшыраса да, Штайнберг Берлиоздың «Ромео мен Джульетта», Чайковскийдің «Манфред» симфониясы, Регердің Моцарттың тақырыбына жасаған вариациялары мен фугасы және Вердидің ми минорындағы скрипкалық квартетінің оркестрлік нұсқасы сияқты белгілі бір аз танымал туындыларды қолдады. Штайнберг: «Музыкалық әдебиет өте кең. Мен әріптестерімнің істемейтінін іздеймін. Шын мәнінде, мен жетістікке ұмтылмаймын. Мен тек батылға шақырамын. Мен тәуекелге барамын. Мен бәрібір сынға ұшыраймын» деді. Дегенмен, Штайнбергтің беделі Карнеги залын Нью-Йорктегі алғашқы Шоенберг оркестрлік бағдарламасының күмәнді жағдайында 80 пайызға толтырды.

William Steinberg was noted throughout his career for his straightforward yet expressive musical style, leading familiar works with integrity and authority such that they sounded fresh and vital. Despite the dynamic drive of his interpretations, his podium manner was a model of restraint. Steinberg said of his interpretive philosophy, "One must always respect the character of the music and never try to grow lush foliage in a well tempered English garden." Referring to some of his more acrobatic colleagues, Steinberg remarked, "The more they move around, the quieter I get." Pittsburgh principal flute Bernard Goldberg told how Steinberg "looked forward to being 70 years old because only then did a conductor know what he was doing." Armando Ghitalla, distinguished Boston Symphony principal trumpet from 1966 to 1979, said of Steinberg that "his musical taste was one of the finest I've ever heard." Boston Symphony concertmaster Joseph Silverstein said Steinberg was "as sophisticated a musician as I have ever known." Steinberg had a wide range of repertoire, including a sympathy for the English music of Elgar and Vaughan Williams. He led several important premieres, including the US premiere of Anton Webern's Six Pieces for Orchestra, Op. 6. During his first Pittsburgh season, Steinberg conducted works by Bartók, Berg, Bloch, Britten, Copland, Harris, Honegger, Milhaud, Schuman, Stravinsky, Vaughan Williams, and Villa Lobos at the Pittsburgh International Contemporary Music Festival (all of these performances appeared on record, and the Bloch, Schuman, and Vaughan Williams were licensed by Capitol). He was also admired as an interpreter of Beethoven, Brahms, Bruckner, Mahler, Strauss, and Wagner. He made a famous recording of Holst's The Planets with the Boston Symphony for Deutsche Grammophon, after learning the piece at the age of 70. Unusual for a conductor born in Europe, Steinberg was a sympathetic conductor of George Gershwin's music (he made Gershwin recordings for three different labels). His last Metropolitan Opera appearances were three performances of Wagner's Parsifal in April 1974. Although sometimes criticized for his unusual programming, Steinberg was a champion of certain lesser known works including Berlioz's Roméo et Juliette, Tchaikovsky's Manfred Symphony, Reger's Variations and Fugue on a Theme by Mozart, and his own orchestral transcription of Verdi's String Quartet in E minor. Steinberg said, "The literature is so enormous. I look into what my colleagues won't. Actually, I am not success minded. I merely dare. I take a risk. Criticism I get anyway." Steinberg's prestige however filled Carnegie Hall to 80 percent capacity under the unlikely circumstance of the first all Schoenberg orchestral program ever given in New York.

Тұлға

Бірде Штайнберг Сан-Франциско симфониясының музыкантына: "Мен қателесуім мүмкін, бірақ мен солай ойламаймын" деді. Скрипкашы Дэвид Шнайдер: "Өзін тым қатық қабылдамауы музыканттардың құрметіне ие болды", - деді. Дирижерлік тақтадағы жұмысты қатаң түрде атқара тұрса да, Штайнберг көпшілік алдында әзілдеуден тартынбады; Питтсбург симфониясының қайырымдастық шарасында Джонни Карсон оған әзілмен сары шашты парик сыйлады, оны ол басына киді. Штайнбергтің ойыншыл юморы жиі байқалатын, мысалы, ол "Time" журналына: "Мен Нью-Йорк снобтары үшін бір нәрсе ойлап таптым – Мендельсонның барлық туындыларынан тұратын бағдарлама. Бұл – снобтарға керегіне берілген керемет жауап, шынында да снобизмнің биігі" деді. Ол төрт жарым тілді білетінін айтты, жартысы – ағылшын тілі. Скрипкашы Натан Милштейнмен туындаған дау салдарынан Милштейн репетициядан шығып кетті, Штайнберг: "Ол қалудан бас тартты, ал мен оны қабылдамауға шешім қабылдадым" деді. Акустика туралы ол: "Егер зал дыбысқа толы болса, темптерді өзгерту керек. Егер акустика тым нашар болса, тез үйге қайту үшін жылдам ойнау керек!" деді. Интервьюердің дирижер сұхбат беруді ұнатпайтынын естігенін айтқанда, Штайнберг егер тақырып оны қызықтырса, онда жақсы деп жауап берді – "мысалы, өзім туралы".