1995-2017 жылдар аралығындағы Куба мигранттарына қатысты АҚШ саясаты
Wet feet, dry feet policy
Кубалық мигранттар саясаты: 1995-2017 жылдар аралығындағы «Құрғақ аяқ» ережесі, Кубадан келгендерге АҚШ-та тұру мүмкіндігі, қауіп-қатерлер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың Кубалық мигранттарға қатысты саясаты 1995 және 2017 жылдар аралығында
US policy on Cuban migrants between 1995 and 2017
"Сулы аяқ, құрғақ аяқ" саясаты немесе "Сылу аяқ, құрғақ аяқ" саясаты – 1966 жылғы Кубалық түзету туралы заңның қолданылуын 1995 жылғы қайта қарастырудың бұрынғы түсіндірмесіне берілген атау. Бұл саясат бойынша Кубадан көшіп келіп, АҚШ-қа кірген кез келген адамға бір жылдан кейін тұруға рұқсат берілетін еді. 1995 жылға дейін АҚШ үкіметі АҚШ-тың аумақтық суларына жеткен барлық кубалықтарға АҚШ-та қалуға рұқсат берді. Куба үкіметімен келіссөздер жүргізгеннен кейін Клинтон әкімшілігі АҚШ суларында ұсталған адамдарды қабылдауды тоқтататыны туралы келісімге келді. Содан кейін екі онжылдық бойы екі елдің арасындағы суларда ұсталған кез келген кубалық ("сулы аяғы бар") Кубаға немесе үшінші елге қайтарылатын, ал жағалауға ("құрғақ аяғы") жеткен адам АҚШ-та қалу мүмкіндігіне ие болып, кейін 1966 жылғы Заңға сәйкес "заңды тұрақты тұрғын" мәртебесіне қол жеткізе алатын еді, соңынан АҚШ азаматтығына да үміткер болатын. Алайда, бұл саясат елге кіретін пана іздеушілер үшін қауіпті жағдай тудырды. 1994 жыл, сонымен қатар "Қамыстық дағдарыс" жылы ретінде белгілі болды, онда 36 900 иммигрант теңіз арқылы сапар жасау қаупіне барды. 2017 жылдың 12 қаңтарында Барак Обама Флорида бұғазы арқылы АҚШ-қа өтуге тырысып, өмірін қауіпке тіккен иммигранттардың қауіпсіздігіне байланысты алаңдаушылықтарды білдіргеннен кейін бұл саясатты дереу тоқтату туралы жариялады. Оның президенттік мерзімінің соңында Кубамен сыртқы қатынастар жақсарды, оның ішінде Куба үкіметімен теңіз және әуе кеңістігіндегі іздеу-құтқару шараларына қатысты екіжақты келісімдер де жасалды.
The wet feet, dry feet policy or wet foot, dry foot policy was the name given to a former interpretation of the 1995 revision of the application of the Cuban Adjustment Act of 1966 that essentially says that anyone who emigrated from Cuba and entered the United States would be allowed to pursue residency a year later. Prior to 1995, the U. S. government allowed all Cubans who reached U. S. territorial waters to remain in the U. S. After talks with the Cuban government, the Clinton administration came to an agreement with Cuba that it would stop admitting people intercepted in U. S. waters. For two decades thereafter, any Cuban caught on the waters between the two nations (with "wet feet") would summarily be returned to Cuba or sent to a third country, while one who made it to shore ("dry feet") got a chance to remain in the United States, and later would qualify for expedited "legal permanent resident" status in accordance with the 1966 Act and eventually U. S. citizenship. However, the policy came with increased risk for asylum seekers entering the country. In 1994, also known as the year of the Rafter Crisis, 36,900 immigrants risked travel by sea. On January 12, 2017, Barack Obama announced the immediate end of the policy following concerns about the safety of immigrants risking their lives to cross the straits of Florida into the U. S. The end of his presidency saw an increase in foreign relations with Cuba, including bilateral agreements with the Cuban government regarding maritime and aeronautical search and rescue protocols for Cuban immigrants entering the country.
Өмірбаян
1960-1980 жылдар аралығында жүздеген мың кубалық АҚШ-қа Бас прокурордың шарт бойынша рұқсатымен кірді, олардың көпшілігі қайықпен келді. 1980 жылы пана іздеушілердің жаппай көшіп кетуі – Мариэль қайықтығы – шамамен 125 000 кубалықты (және 25 000 гаитилікті) алты ай ішінде Оңтүстік Флоридаға жеткізді. Бірнеше жыл бойы азайып, кейін Кубаның "теңізшілдерінің" саны 1989 жылы бірнеше жүзден 1993 жылы бірнеше мыңға дейін өсті. 1994 жылы Куба президенті Фидель Кастро қауіпті мәлімдеме жасағаннан кейін Гаванада тәртіпсіздіктер болды және Кубадан қайықпен кету күрт үдеді. АҚШ жағалау күзеті мен шекара қызметі ұстаған кубалықтардың саны 1994 жылы 37 191 адамға жетті. 1995 жылға дейін АҚШ Кубалықтарды (келісім бойынша тізімдегі белгілі бір қылмыстық иммигранттарды қоспағанда) 1959 жылғы Куба революциясынан кейін екі жыл ішінде үкімет коммунистік болған кезде қалыптасқан саясат бойынша елге қайтарған жоқ. АҚШ Кубаға адамдарды қайтаруға ғана емес, сонымен қатар Куба үкіметі Иммиграция және азаматтық туралы заңға (INA) сәйкес шығарылған кубалық мигранттарды қабылдаудан бас тартты. (АҚШ-та қылмыс жасаған кубалықтар күрделі мәселе тудырады, себебі Куба қылмыстық шетелдіктерді қайтарып алмайтын санаулы елдің бірі.) 1994 жылдың 9 қыркүйегінде Клинтон әкімшілігі Куба мигранттарына қатысты АҚШ саясатын айтарлықтай өзгерткен кезде екі ел арасындағы көші-қонды «нормалдау» мақсатында көші-қон туралы келісім жасалды. Жоспардың қауіпсіз, заңды және реттелген көші-қонға қатысты алты негізгі мақсаты болды. АҚШ теңізде ұсталған кубалықтарға енді АҚШ-қа келуге рұқсат бермейтініне келісті; керісінше, кубалықтар үшінші елдегі қауіпсіз лагерьге орналастырылатын болады. Бұл саясатты «теңіздегі өмір қауіпсіздігі» деп негіздеп, Куба да адамдарды теңізге шығудан қайтару үшін «әсерлі әдістерді» қолдануға келісті. АҚШ және Куба шетелдіктердің заңсыз тасымалдануына қатысты БҰҰ Бас Ассамблеясының қарарына қолдауларын растады. Олар көшіп-қонушыларды заңсыз тасымалдау мен АҚШ-қа жету үшін зорлық-зомбылық немесе «күшпен бұруды» қолдануды болдырмау үшін ынтымақтастыққа уәде берді. АҚШ АҚШ азаматтарының жақын туыстарын есептемегенде, Кубадан жылына 20 мыңнан кем емес иммигранттарды қабылдауға келісті. АҚШ және Куба АҚШ-қа келген немесе теңізде ұсталған кубалықтарды ерікті түрде қайтару бойынша ынтымақтастыққа келісті. АҚШ және Куба INA-ға сәйкес шығарылған кубалықтарды қалай ұстау мәселесінде келісімге келмеді, бірақ осы мәселені талқылауды жалғастыруға келісті. (Қайтаруға негіз болатын жағдайлар: денсаулыққа қатысты себептер, қылмыстық себептер, ұлттық қауіпсіздікке қатысты себептер, нацистік қуғынға қатысты себептер, мемлекеттік жәрдемге қатысты себептер, заңсыз кіру және иммиграциялық заңдарды бұзу, сондай-ақ тиісті иммиграциялық құжаттардың болмауы.) АҚШ және Куба осы келісімді іске асыруды қарастыруға және одан әрі талқылауға келісті. Жыл сайынғы 20 000 адамдық ең төменгі шекті INA артықшылықтары немесе босқындар туралы ережелер арқылы орындау мүмкін емес екені анық болды, себебі талаптарға сай болу қиын. INA артықшылықтары арқылы иммиграцияға және босқындар ретінде жарамды болатын кубалықтарға қосымша, АҚШ Кубаға келуге және Кубалық түзету туралы заң арқылы заңды тұрақты тұруға мүмкіндік беру үшін заңдағы басқа да биліктерді (яғни, шарт бойынша рұқсат) пайдалануға шешім қабылдады. Атап айтқанда, көшіп кетуге ниетті көптеген кубалықтардың арасынан виза алушыларды кездейсоқ таңдау үшін «виза лотереясы» бағдарламасы құрылды. Осы келісімді іске асыру мақсатында Гуантанамо шығанағындағы адам көптігін азайту үшін Панамадағы уақытша лагерьлерді пайдалану арқылы «Қауіпсіз баспана» және «Қауіпсіз өту» операциялары жүзеге асырылды.
Between 1960 and 1980, hundreds of thousands of Cubans entered the United States under the Attorney General's parole authority, many of them arriving by boat. In 1980, a mass migration of asylum seekers—known as the Mariel boatlift—brought approximately 125,000 Cubans (and 25,000 Haitians) to South Florida over a six month period. After declining for several years, Cuban "boat people" steadily rose from a few hundred in 1989 to a few thousand in 1993. After Cuban President Fidel Castro made threatening speeches in 1994, riots ensued in Havana, and the Cuban exodus by boat escalated. The number of Cubans intercepted by the U. S. Coast Guard or the U. S. Border Patrol reached a post Mariel high of 37,191 in 1994. Until 1995, the United States generally had not repatriated Cubans (except certain criminal immigrants on a negotiated list) under a policy established when the government became Communist within two years of the 1959 Cuban Revolution. Not only has the United States been reluctant to repatriate people to Cuba, but also the Cuban government typically has also refused to accept Cuban migrants who are excludable under the Immigration and Nationality Act (INA) (Cubans who have been convicted of crimes in the United States pose complex problems, as Cuba is among a handful of nations that does not generally accept the return of criminal aliens.) "Normalizing" migration between the two nations was the stated purpose of the migration agreement enacted by the Clinton administration on September 9, 1994, when the U. S. policy toward Cuban migrants was altered significantly. The plan's objectives of safe, legal, and orderly immigration relied on six points. The United States agreed no longer to permit Cubans intercepted at sea to come to the United States; rather, Cubans would be placed in a safe haven camp in a third location. Justifying this policy as a "safety of life at sea" issue, Cuba also agreed to use "persuasive methods" to discourage people from setting sail. The United States and Cuba reaffirmed their support for the United Nations General Assembly resolution on alien smuggling. They pledged to cooperate in the prevention of the illegal transport of migrants and the use of violence or "forcible divergence" to reach the United States. The United States agreed to admit no fewer than 20,000 immigrants from Cuba annually, not including the immediate relatives of U. S. citizens. The United States and Cuba agreed to cooperate on the voluntary return of Cubans who arrived in the United States or were intercepted at sea. The United States and Cuba did not reach an agreement on how to handle Cubans who are excluded by the INA, but agreed to continue discussing the matter. (Grounds for removal include health related grounds; criminal grounds; national security grounds; Nazi prosecution grounds; public charge grounds; illegal entry and immigration law violations; and lack of proper immigration documents.) The United States and Cuba agreed to review the implementation of this agreement and engage in further discussions. It became apparent that the 20,000 minimum level per year could not be met through the INA preference system or the refugee provisions because of the eligibility criteria. In addition to Cubans who may qualify to immigrate through the INA preference system and who may qualify as refugees, the United States decided to use other authority in the law (i. e., parole), to allow Cubans to come to the United States and become legal permanent residents through the Cuban Adjustment Act. Specifically, a "visa lottery" program was established to randomly select who, among the many Cubans seeking to migrate, receives a visa. As part of the effort to enact this agreement, Operations Safe Haven and Safe Passage were executed to alleviate overcrowding at Guantanamo Bay by using temporary camps in Panama.
Кубаның көші-қон туралы келісімі, 1996 жылғы наурыз
1995 жылғы 2 мамырда Клинтон әкімшілігі Кубамен тағы бір келісім жасағанын жариялады, ол Гуантанамода сол кезде лагерьде болған шамамен 33 000 кубалықтың мәселесін шешті. Бұл жаңа келісім, дәстүр бойынша қайықпен жүретін адамдар саяхаттарын бастайтын жыл мезгілінде жасалды. Біріншіден, АҚШ Гуантанамода ұсталған кубалықтардың көпшілігіне ИНА (Гуантанамо) гуманитарлық шарттары арқылы АҚШ-қа келуге рұқсат берді. Куба осы қабылдаулардың бір бөлігін Кубадан жылына кемінде 20 000 тұрақты тұруға рұқсат алған адамға (LPR) есептеуге келісті, үш жыл ішінде жыл сайын 5 000 адам ескеріледі. Екіншіден, теңізде ұсталған кубалықтарды қауіпсіз бейкенттерге орналастырудың орнына, АҚШ оларды Кубаға қайтаруды бастады. Екі тарап та халықаралық міндеттемелерге сәйкес әрекет етуге және қайтарылғандарға ешқандай шара қолданылмауын қамтамасыз етуге уәде берді. АҚШ-тың Гаванадағы мүдделер бөлімінің қызметкерлері Кубаға қайтарылған кубалықтарды АҚШ-қа заңды түрде көшіп келу рәсімі туралы хабардар етеді. Дегенмен, адам сатумен айыпталғандар Кубада түрме жазасына кесіледі. Ұсталған кубалықтар Кубаға қайтарылған жағдайда қудаланудан қорқуын білдіруге мүмкіндік алады. Босқын немесе пана сұрағандар үшінші елге орналастырылады. 1995 жылдың мамырынан 2003 жылдың шілдесіне дейін Испания, Венесуэла, Австралия және Никарагуа сияқты 11 елге шамамен 170 кубалық босқын орналастырылды. Мемлекеттік департамент Кубаға қайтарылған мигранттарға қысым көрсетіліп жатыр ма, жоқ па, соны қадағалауға міндетті.
On May 2, 1995, the Clinton administration announced a further agreement with Cuba that resolved the dilemma of the approximately 33,000 Cubans then encamped at Guantanamo. This new agreement, which came at the time of year when boat people traditionally begin their journeys, had two new points. Foremost, the United States allowed most of the Cubans detained at Guantanamo to come to the United States through the humanitarian parole provisions of the INA (Guantanamo). Cuba agreed to credit some of these admissions toward the minimum 20,000 LPRs per year from Cuba, with 5,000 charged annually over three years. Secondly, rather than placing Cubans intercepted at sea in safe haven camps, the United States began repatriating them to Cuba. Both parties promised to act in a matter consistent with international obligations and to ensure that no action is taken against those repatriated. U. S. officials would inform repatriated Cubans about procedures to legally immigrate at the U. S. Interests Section in Havana. Those charged with alien smuggling, however, do face prison terms in Cuba. Interdicted Cubans are given an opportunity to express a fear of persecution if returned to Cuba. Those who meet the definition of a refugee or asylee are resettled in a third country. From May 1995 through July 2003, about 170 Cuban refugees were resettled in 11 countries, including Spain, Venezuela, Australia, and Nicaragua. The State Department is required to monitor whether those migrants who are returned to Cuba are subject to reprisals.
Арнайы Кубалық көші-қон лотереясы
1994 жылғы көші-қон келісімінен бастап, АҚШ Кубаның арнайы көші-қон бағдарламасын іске асыру мақсатында үш рет виза лотереясын өткізді. Осы үш ашық кезең екі жылдық интервалмен жүргізілді: 1994 қаржы жылы, 1996 қаржы жылы және 1998 қаржы жылы. Құрамға қатысуға жарамды адамдардың саны жыл сайын артты: 1994 жылы 189 000, 1996 жылы 433 000, ал 1998 жылы 541 000 адамды құрады. 1998 жылғы лотерея арқылы іріктеліп алынған кубалықтар әлі де АҚШ-қа шартты түрде кіруге рұқсат алуда. Лотереяда жеңіске жеткен үміткерлерге алты айға жарамды визамен шартты түрде босату статусы беріледі. Барлық болашақ иммигранттар үшін қажетті медициналық тексеру бір жыл бойы жарамды болады. Жеңіске жеткен үміткердің әйелі мен кәмелетке толмаған балалары онымен бірге жүре алады. Сонымен қатар, жылдар бойы кубалықтардың шартты түрде босатылуына кедерес келтіретін факторлар туралы хабарлар тарады, оларға тым қымбат медициналық тексерулер, шығу визаларына төленетін ақылар және отбасы мүшелеріне тигізетін салдарлар жатады.
Since the 1994 migration agreement, the United States has conducted three visa lottery open seasons to implement the Special Cuban Migration Program. The three open seasons were at two year intervals: Fiscal Year (FY) 1994, FY1996, and FY1998. The number of qualifying registrants has increased each year, from 189,000 in 1994, to 433,000 in 1996 and to 541,000 in 1998. Cubans qualifying through the 1998 lottery are still being paroled into the United States. Once selected through the lottery, the successful applicants are given parole status with a visa that is good for six months. The medical examination, required of all potential immigrants, is good for one year. Spouses and minor children may accompany the successful registrants. Over the years, there have been reports of barriers the potential Cuban parolees face, such as exorbitantly priced medical exams, exit visas fees, and repercussions for family members who are sequestered.
Қайталанатын мәселелер мен сын-пікірлер
1999 жылдың маусым айында АҚШ жағалау күзетінің алты кубалықты Флорида штатындағы Сурфсайд жағажайына жетіп кетуіне кедергі келтіру үшін бұрышқы газбен шашып, су шашуға арналған құрал қолданғаны көп шу көтерді. Бірнеше аптадан кейін, кеме құлағанда кубалық әйел суға батып қайтыс болды. 1999 жылдың қараша айының соңында АҚШ жағалау күзеті алты жасар Элиан Гонсалесті және тағы екі аман қалғанды көші-қон келісімінде қарастырылғандай Кубаға қайтарудың орнына АҚШ-қа әкелуді жөн көрді. 2003 жылдың шілдесінде он шақты адам Куба туы бар қайықты Кубадағы маринадан ұрлап, соның ішінде маринаны күзетіп тұрған үш күзетшіні де ұрлап кетті. Кеме халықаралық суларда Флоридаға бет алғанда, жағалау күзетінің қызметкерлері оны тоқтатуға тырысты және кемеге тиым салғанда кубалықтар қарсылық көрсеткені хабарланды. Кемедегі барлығы 15 адам АҚШ жағалау күзетінің кемесіне жеткізіліп, USCIS пана беру бөлімінің қызметкерімен сұхбаттасты. Үш күзетші Кубаға қайта оралуға ниетті екенін білдірді. Куба үкіметі қылмысқа қатысы бар 12 адамды (қайық ұрлау, адам ұрлау және федералдық қызметкерлерге шабуыл жасау) 10 жылға бас бостандығынан айыруға келісім білдіргенде, АҚШ оларды қайтаруға келісті. 2006 жылдың 7 қаңтарында жағалау күзеті Флорида Кийіндегі ескі "Жеті мильдік" көпірдің тірегіне шыққан 15 кубалықты тапты. Ескі көпір пайдаланылмағандықтан құрлықтан бөлініп тұрған еді. АҚШ жағалау күзеті босқындар құрлыққа жаяу жете алмайтындықтан, олардың аяқтары әлі де "сулы" екенін мәлімдеді. Жағалау күзетінің құқықтық бөлімі Иммиграция және кедендік бақылау қызметімен бірлесіп, кубалықтарды елге қайтару туралы шешім қабылдады. Жағалау күзеті кубалықтардың "аяқтары сулы екені анықталды және стандартты тәртіп бойынша рәсімделді" деді. Кубалықтардың қайтарылуына наразылық білдірген Рамон Саул Санчес бұл саясатқа қарсы аштық жариялады, ал 18 қаңтарда Ақ үй Санчеспен жақын арада кездесуге келісті. Он бір күннен кейін аштық тоқтатылды, бірақ Санчес әлі Ақ үйдің өкілдерімен кездеспеді. 2007 жылдың 28 ақпанында федералдық судья АҚШ үкіметінің 15 кубалықты елге қайтаруда дұрыс емес әрекет еткенін айтты. Судья үкіметке иммигранттардың АҚШ-қа қайтуына көмектесу үшін бар күшін салуды бұйырды. 15 кубалықтың 14-і 2006 жылдың 15 желтоқсанында қайта оралды және оларға көшпенді виза берілді.
A well publicized incident in June 1999 provoked outrage when the U. S. Coast Guard used pepper spray and a water cannon to prevent six Cubans from reaching Surfside Beach in Florida. A few weeks later, a Cuban woman drowned when a boat capsized during interdiction. Notably in late November 1999, the U. S. Coast Guard opted to bring six year old Elián González and two other survivors of an ill fated journey to the United States rather than taking them to Cuba as the migration agreement provides. In July 2003, a dozen people reportedly stole a Cuban flagged boat from the marina where it was docked in Cuba and kidnapped the three watchmen guarding the marina in the process. When the boat was in international waters allegedly en route to Florida, Coast Guard officials tried to intercept it and reportedly faced violent resistance from the Cubans when they interdicted the vessel. All 15 persons on board were taken to the U. S. Coast Guard cutter and interviewed by a USCIS asylum officer. The three watchmen indicated a desire to return to Cuba. When the Cuban government offered to sentence the 12 persons implicated in crimes (purportedly boat theft, kidnapping, and assaulting federal officers) to 10 years in prison, the United States agreed to return them. On January 7, 2006, the Coast Guard found 15 Cubans who had climbed onto a piling on the old Seven Mile Bridge in the Florida Keys. The old bridge had been cut off from land because it was no longer in use and the United States Coast Guard argued that since the refugees could not walk to land, their feet were still "wet". The Coast Guard's legal office, in conjunction with Immigration and Customs Enforcement, decided to repatriate the Cubans. The Coast Guard stated that the Cubans "were determined to be wet feet and processed in accordance with standard procedure." In retaliation to the Cubans being returned, Ramón Saúl Sánchez led a hunger strike against the policy, and on January 18, the White House agreed to meet with Sánchez at some point in the near future. After eleven days, the hunger strike was ended, and Sánchez has yet to meet with White House officials. On February 28, 2007, a federal judge ruled that the United States government had acted unreasonably when it sent home the 15 Cubans. The judge ordered the government to make its best effort to help the immigrants return to the United States. Fourteen of the 15 Cubans re landed on December 15, 2006, and were given migrant visas.
Иммиграциялық үрдістердің өзгеруі
1980 жылдардың соңынан бастап иммиграция үлгілері өзгерді. Көптеген кубалық иммигранттар Кубаның оңтүстік және батыс жағалауларынан Мексиканың Юкатан түбегіне келді, соның ішінде көптегені Исла-Мухерес аралына жетті. Одан кубалық иммигранттар Техас-Мексика шекарасына барып, пана сұрады. Майамиде отбасы мүшелері жоқ көптеген кубалықтар Хьюстон қаласына қоныстанды. "Шаңды аяқ" деген термин Мексика арқылы АҚШ-қа көшіп келген кубалықтарды білдіреді. 35 мың кубалық Кубадан кетіп қалды.
Since the late 1980s, immigration patterns changed. Many Cuban immigrants departed from the southern and western coasts of Cuba and arrived at the Yucatán Peninsula in Mexico; many landed on Isla Mujeres. From there Cuban immigrants traveled to the Texas–Mexico border and found asylum. Many of the Cubans who did not have family in Miami settled in Houston. The term "dusty foot" refers to Cubans immigrating to the U. S. through Mexico. 35,000 Cubans ended up leaving Cuba.
Сақтандырудың аяқталуы
2014 жылы АҚШ пен Куба қарым-қатынастарындағы жағдайдың жақсаруынан бастап, "суда батқан аяқ, құрғақ аяқ" саясатының тоқтатылуы күтілімі кубалық иммигранттардың санын арттырды. 2017 жылдың 12 қаңтарында президент Барак Обама "суда батқан аяқ, құрғақ аяқ" саясатын дереу жою туралы жариялады. Осыдан бері Құрама Штаттарға заңсыз кірген кубалық азаматтар, олар құрлықта немесе теңізде ұсталғандарына қарамастан, депортацияға жатады. Сонымен бірге, Куба үкіметі кубалық азаматтарды қайта қабылдауға келісім берді.
Beginning with the United States–Cuban Thaw in 2014, anticipation of the end of the wet feet, dry feet policy led to increased numbers of Cuban immigrants. On January 12, 2017, President Barack Obama announced the immediate cessation of the wet feet, dry feet policy. Since then, Cuban nationals who enter the United States illegally, regardless of whether they are intercepted on land or at sea, have been subject to removal. At the same time the Cuban government agreed to accept the return of Cuban nationals.