Жаңбыр (Жамбыр)

Кіріспе

Маджид Маджидидің 2001 жылғы фильмі «Баран» (باران; сөзбе-сөз: Жаңбыр) – Маджид Маджидидің түпнұсқа сценарийі негізінде түсірілген 2001 жылғы ирандық фильм. Фильм Тегеранның шетінде тұратын көптеген ауғанстандық босқындардың қазіргі замандағы өмірін көрсетеді. «Баран» режиссер және сценарийші Маджид Маджидиге ұлттық және халықаралық деңгейде көптеген наградалар әкелді.

Қысқаша мазмұны

Тегеранда қыс. Латифтің жасы 17 - де. Ол Мемар басқаратын құрылыс алаңында жұмыс істейді. Латиф жұмысшыларға шай мен тамақ дайындап, оларға қызмет етеді. Олар бүкіл Ираннан, әсіресе Иранның Әзірбайжаннан келеді. Олардың кейбіреулері Ауғанстаннан келген босқындар. Олардың жеке куәліктері жоқ, заңсыз жұмыс істейді. Еңбек инспекторлары келгенде олар жасырынуға тиіс. Наджаф есімді афған жұмысшысы құлап, аяғын сындырып, ауруханаға жеткізіледі. Солтан, тағы бір ауған, Нажафтың орнына оның 14 жасар ұлы Рахматты алып келеді. Мемар Рахматтың тым жас екенін түсінеді және Рахмат пен Латифтің жұмысын ауыстырады. Латиф ашуланып, Рахматқа қастандық жасайды, оның жұмысын бұзады және оған тыңдау жасайды. Бір күні ол Рахматтың қыз екенін білгенде қатты таңғалады. Ол қыздың шашын қырқағанын көріп, аң-таң болады және таңғажайып дыбыстар естиді. Оның мінез-құлқы өзгеріп, қорғаншы, көмекші және қатты сүйіспеншілікке бөленеді. Рахмат өзін-өзі білдірмесе де, уақыт өте келе ол жауап береді. Инспекторлар күтпеген сапармен келген кезде олар Рахматқа кездеседі. Ол үрейленіп қашады, олар оны қуып жетеді. Латиф инспекторларды ұстап, Рахматқа қашып кетуіне мүмкіндік береді. Латифті ұрып-соғып, тұтқындады. Мемар айыппұл төлеп, заңға сәйкес әрекет етіп, барлық заңсыз мигранттарды жұмыстан босатуы керек. Латиф Рахматтың жоқтығына шыдай алмай, Солтаннан хабар сұрайды. Ол ауғандардың мекеніне барып, айналасында жүріп, құпия аяқ киімімен танысады, содан кейін ол жерлеу орнының маңында аулаға түседі, онда ауғандықтар сүт рәсімін өткізуге жиналады. Солтан туралы сұраса да, ешқандай ілмек таба алмайды. Ауғандардың арасында әйел киімін киген Рахмат тұр. Ол Латтефті көріп, оған қарап, кетеді. Латиф оны білмейді. Келесі күні ол Солтанды тауып, Рахматтың өзеннің жанында жұмыс істейтінін біледі. Латиф Рахматты ауыр тастарды көтеріп жүрген басқа әйелдермен бірге бақытсыз жұмыс істеп жатқанын көруге асығады. Ол қатты қиналып, оған көмектесудің жолын іздеді. Ол жалақысын алып, Солтанға береді, сол оны Нажафқа жібереді. Олар келесі күні ғибадатханада кездесуге келіседі. Солтанның орнына Нажаф Латтефке Солтанның Ауғанстанға кеткенін хабарлауға келеді. Ол Латтефке Солтанның өзіне келіп, біреуден қарыз алған ақшасын ұсынғанын, бірақ ол одан бас тартқанын және Солтанға оны Ауғанстанға кету үшін пайдалануға кеңес бергенін айтады, онда оның отбасылық мәселесі бар еді. Келесі күні Латиф Нажафтың да Ауғанстанда отбасылық проблемалармен күресіп жатқанын, оның ағасы өлтірілгенін біледі. Рахматтың шын аты Баран екен. Латиф ағаш көтеріп жүрген шаршаған Баранды табады. Келесі күні Нажаф құрылыс алаңында Мемардан несие сұрап жалбарынады. Латиф өзінің жалғыз құнды затын, жеке куәлігін сатады. Ақшаны әкелгенде, Латиф Нажаф пен оның отбасы оны Ауғанстанға оралу үшін қолданатынын біледі. Латиф қатты қиналып, ғибадатханаға қашады. Сол жерде ол Баранды алғаш көрген кезде естіген дыбыстарды естиді. Ол өз тағдырын қабыл алады. Келесі күні Нажафқа үй заттарымен жүк көлігін тиеуге көмектескен Латтеф ақыры Баранмен бетпе-бет кездеседі. Олар бір-біріне көзбен қарап, бір-біріне жақын тұрып, махаббат сезімдерін білдіреді. Баран өзін жауып, жүк машинасына қарай жүгіріп бара жатқанда, оның аяқ киімі тығылып қалады. Латиф оның аяқкиімін саздан алып, оған береді. Көлік Баранды алып кетеді. Жалғыз қалған Латиф саздың ішіндегі табанды қарайды да, жаңбырдың астында күлімсірейді.

It is winter in Tehran. Lateef is 17. He works at a construction site managed by Memar. Lateef prepares and serve tea and food for the workers with whom he frequently quarrels. They come from throughout Iran, but particularly Iranian Azerbaijan. Some are refugees from Afghanistan. They have no identity cards and are employed illegally. When labour inspectors arrive, they must hide. An Afghan worker, Najaf, falls, breaks his leg and is taken to hospital. Soltan, another Afghani, brings in Rahmat, Najaf's son, who is around 14 years old, to replace him. Memar soon realizes that Rahmat is too young and switches the jobs of Rahmat and Lateef. Lateef is furious, threatens Rahmat, tries to sabotage his work and spies on him. One day, he is shocked to discover that Rahmat is a girl. As he watches her comb her hair, he becomes disoriented and hears strange sounds. His attitude changes; he becomes protective, helpful and desperately in love. While Rahmat does not express herself, over time she seems to respond. During a surprise visit of the inspectors, they encounter Rahmat. She panics and flees, and they pursue her. Lateef restrains the inspectors, allowing Rahmat to escape. Lateef is beaten and arrested. Memar must pay a fine, comply with the law, and lay off all illegals. Lateef can't bear Rahmat's absence, and seeks Soltan for news. He goes to where the Afghans live, walks around, meets an enigmatic cobbler, and ends up in the courtyard of a shrine near a graveyard where Afghanis are gathered for a milk ceremony. He inquires about Soltan, but gets no clues. Among the Afghans stands Rahmat in female clothing. She sees Lateef, stares at him, then leaves. Lateef is not aware of her. The next day, he finds Soltan, and learns that Rahmat works near the river. Lateef rushes there to find Rahmat working unhappily with other women carrying heavy stones. He is distressed, and wants to find a way to help her. He obtains his wages and hands them to Soltan to pass them to Najaf. They agree to meet the next day at the shrine. Instead of Soltan, Najaf shows up to inform Lateef that Soltan has gone to Afghanistan. He tells Lateef that Soltan came to him and offered him money he'd borrowed from someone but he refused it and advised Soltan to use it to leave for Afghanistan where he had a serious family issue. The next day Lateef he overhears that Najaf is also faced with family problems in Afghanistan, as his brother has been killed. He hears Rahmat's real name is Baran. Lateef goes to find an exhausted Baran carrying logs. The next morning, Najaf is at the construction site begging Memar unsuccessfully for a loan. Lateef sells the only valuable thing he has, his identity card. When he brings the money, Lateef learns that Najaf and his family will use it to return to Afghanistan. Lateef is overwhelmed and finds refuge in the shrine. There, he hears the same sounds he heard when he first saw Baran. He accepts his fate. The next day, while helping Najaf to load a truck with household effects, Lateef is finally face to face with Baran. Through eye contact and proximity, they exchange their feelings of love. As Baran covers herself and walks to the truck, her shoe gets stuck. Lateef takes her shoe out of the mud, and hands it to her. The truck takes Baran away. Alone, Lateef stares at the footstep in the mud, and smiles while the rain covers it.

Шығару

Мирамакс фильмін 2001 жылдың 7 желтоқсанында Нью-Йорк және Лос-Анджелесте көрсетуге шығарды.