Жон Пайпер: Жаңа Оңтүстік Уэльс офицерінің өмірі мен қызметі
John Piper (military officer)
Жон Пайпер: Австралия тарихындағы әскери шенеунік, жер иесі. Сиднейдегі Пайпер қаласы оның құрметіне аталған. Биографиясы, өмірі мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Пайпер (20 сәуір 1773 – 8 маусым 1851) – әскери офицер, мемлекеттік қызметкер және Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясындағы жер иесі. Оның құрметіне қала маңы аталған.
English militra officer
John Piper (20 April 1773 – 8 June 1851) was a military officer, public servant and landowner in the colony of New South Wales. The Sydney suburb of was named in his honour.
Өмірбаян
Пайпер Шотландияның Айршир округіндегі Мейбол қаласында дүниеге келді, ол жергілікті дәрігер Хью Пайпердің ұлы. Оның отбасы Корнуоллдан шыққан.
Piper was born in Maybole, Ayrshire Scotland, son of Hugh Piper, a local physician; his family came from Cornwall.
Әскери мансап
1791 жылы ол Жаңа Оңтүстік Уэльс корпусының прапорщигі болып тағайындалды және 1792 жылы ақпанда Сиднейге келген Pitt кемесіне мінді. 1793 жылы ол өзінің өтініші бойынша, мүмкін, үлкен махаббат оқиғасынан туған жағдайларға байланысты, Норфолк аралының соттылар колониясына жіберілді. Осы шамада заңды емес қызы дүниеге келгені белгілі. Пайпер лейтенант шеніне көтеріліп, 1795 жылы Сиднейге оралды; 1797 жылдан 1799 жылға дейін ол демалыста болды. Пайпер қарыздарын толық төлеу үшін мүлкінің көп бөлігін сатуға мәжбүр болды. Содан кейін ол Батерсттегі "Аллоуэй Банк" шаруашылығына көшіп, губернатор Дарлинг пен кейіннен губернатор Бурк келіп кеткен қаладағы маңызды тұлғаға айналды. Ол Сент-Стефенс пресвитериан шіркеуін салу үшін қаражат жинаған комитеттің төрағасы болды. Пайпер 1838-1841 жылдардағы құрғақшылық кезінде мүлікті ипотекаға беруге мәжбүр болды, ал 1844 жылғы экономикалық төмендеу Пайперлерді мүлікті тастап кетуге мәжбүр етті. Пайперді достары құтқарып, отбасын 500 акр жерге орналастырды, ол Маккуари өзенінің жанындағы Батерстте "Вестборн" деп аталды. Осы жерде Пайпер 1851 жылдың 8 маусымында қайтыс болды, ал Мэри Энн одан кейін жиырма жыл өмір сүрді, көптеген балаларының көмегімен. Марджори Барнард: «Джон Пайпер өз заманының адамы болды. Ол отарлық арманның бейнесі болды», – дейді. Ол әскери билік кезінде офицер, Жаңа Оңтүстік Уэльс азаматтық штатқа айналғанда мемлекеттік қызметкер және мал шаруашылығы дәуірінде жерді игеруші болды. «Ол ар-намысқа адал, жомарт және осыншалықты жақсы көрілгендіктен, күшті адамды қиратарлық нәрселер оған кешірілді. Ол – жарқын иллюзияның шебері еді».
He was commissioned as an ensign in the New South Wales Corps in 1791, and sailed on the convict ship Pitt, arriving in Sydney in February 1792. In 1793 he was sent, at his own request, to the convict settlement of Norfolk Island, perhaps because of a scandalous love affair. There was certainly an illegitimate daughter born around this time. Piper was promoted lieutenant and returned to Sydney in 1795; from 1797 to 1799 he was on leave. Piper was forced to sell most of his property to repay his debts in full. He then moved to his farm "Alloway Bank", at Bathurst and became an important person in the town with visits by Governor Darling and later Governor Bourke. He was chairman of the committee which raised the funds to build St Stephens Presbyterian church. Piper was forced to mortgage the property in the drought of 1838 to 1841, and the subsequent economic depression of 1844 forced the Pipers to leave the property. Piper was saved by his friends who re established the family to a property of 500 acres, called Westbourne, beside the Macquarie River at Bathurst. Here Piper died on 8 June 1851, and Mary Ann continued to live until her death twenty years later, supported by her numerous children. Marjorie Barnard claims that "John Piper was a man of his times. He personified the colonial dream." He was an officer during the military rule, a civil servant when New South Wales became a civil state, and a land pioneer during the pastoral age. "He was honourable, generous, and so well loved that he was forgiven things which would have wrecked a stronger man. He was a master of the bright illusion."