Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының офицері (1819–1887)
United States Army officer (1819–1887)
Сэмюэл Джонс (17 желтоқсан 1819 – 31 шілде 1887) – Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясының генерал-майоры болған. Соғыстың шарықталу кезінде ол Батыс Вирджиния департаментін басқарды, Вирджиния және Теннесси теміржолын, сондай-ақ маңызды тұз кендерін қорғады. Кейін Оңтүстік Каролина округіне қолбасшылық етті.
Samuel Jones (December 17, 1819 – July 31, 1887) was a major general in the Confederate States Army during the American Civil War. At the midpoint of the war, he commanded the Department of Western Virginia, defending the Virginia and Tennessee Railroad and the vital salt mines. Later he commanded the district of South Carolina.
Ерте өмір
1819 жылы 17 желтоқсанда Сэмюэл Джонс Вирджиния штатының Паухатан округіндегі ата-анасының "Вудфилд" плантациясында дүниеге келді. Оның әкесі, Сэмюэл Джонс, Вирджиния губернаторы Уильям Бранч Джайлстың туысы және оның қамқорлығында өсті, сондай-ақ Принстон колледжін бітірген. Джонстың анасы – Паухатан округының тұрғыны Эдвард Мозли мырзаның қызы, Энн Мозли. Джонс 1837 жылдың 1 шілдесінде Вирджиниядан АҚШ Әскери академиясының (Вест-Пойнт) кадеті болып тағайындалды және 1841 жылдың 28 қыркүйегінде 2-ші артиллерия полкінің екінші лейтенанты шеніне ие болды. Оның алғашқы қызметі Мэн шекарасындағы Хоултон қаласында, Канадамен даулы аумақ мәселесі шешілгенге дейін өтті. 1846–1851 жылдары Вест-Пойнтте математика профессорының көмекшісі және артиллерия және жаяу әскер тактикасы бойынша нұсқаушы болып жұмыс істеді. Ол Вашингтондағы Армияның Бас судьясының (Judge Advocate) көмекшісі болып тағайындалды және 1861 жылдың 27 сәуірінде АҚШ Армиясынан кеткенге дейін лауазымының міндеттерін атқаруды жалғастырды. Осылайша, Америка Азамат соғысының басталуына дейін ол Вашингтондағы Армияның Бас судьясы штабында қызмет етті.
On December 17, 1819, Samuel Jones was born at "Woodfield", his parents' plantation in Powhatan County, Virginia. His father, Samuel Jones, was a nephew and ward of Governor William Branch Giles, of Virginia, under whose care he was brought up, and a graduate of Princeton College. Jones' mother was Ann Moseley, daughter of Mr. Edward Moseley, of Powhatan County. Jones was appointed a cadet at West Point United States Military Academy from Virginia July 1, 1837, and was graduated and was brevetted as a second lieutenant in the 2nd Artillery Regiment on September 28, 1841. His first duty was on the Maine frontier, at Houlton, pending the Disputed Territory controversy with Canada. He was on duty at West Point, 1846–51, as assistant professor of mathematics and assistant instructor in artillery and infantry tactics. He was appointed assistant to the Judge Advocate of the Army at Washington and continued in the discharge of the duties of his position until he resigned his commission in the Army of the United States April 27, 1861. Thus immediately prior to the American Civil War he was on the staff of the Judge Advocate of the Army in Washington, D. C.
Азаматтық соғыс
1861 жылы Вирджинияның бөлінуімен, Джонс 1861 жылғы 1 мамырда Вирджиния штатының артиллерия корпусының майоры болып тағайындалды және кейін полковник шеніне көтерілді. Одан кейін Уақытша Конфедерация Армиясына қосылып, қызметінің нәтижесі үшін полковник болып тағайындалды. 1861 жылғы 21 шілдеде ол бригадир генерал болып ілгеріледі (бригадаға жетінші, сегізінші, тоғызыншы және он бірінші Джорджия полктері, төртінші Кентукки жәндік полкі және Альберто артиллериясы кірді). 1861 жылғы 22 шілдеде ол Солтүстік Вирджиния армиясының артиллерия және жарақтар бастығы болып тағайындалды. Ол Манассастың бірінші шайқасында генерал П.Г.Т. Борегардтың штабында қызмет етті және Манассас шайқасы алаңында қолбасшысын жоғалтқан К.С. Армиясының полковнигі Фрэнсис С. Бартоу бригадасының басқаруына тағайындалды. 1862 жылғы 22 қаңтарда К.С. Армиясының бригадир генералы Джонс Пенсакола штаб-пәтері орналасқан департаменттің басшысы болып тағайындалды. 1862 жылғы 10 наурызда генерал-майор шеніне көтерілді. 1862 жылғы 23 қыркүйекте ол Шығыс Теннесси департаментінің басшылығына тағайындалды. 1862 жылғы 4 желтоқсаннан 1864 жылғы 4 наурызға дейін Джонс Батыс Вирджиния департаментін басқарды, штаб-пәтері Вирджиния штатының Дублин қаласында орналасқан. Ол Вирджиния және Теннесси теміржолын және маңызды тұз кендерін қорғау жөніндегі операцияларды жалпы басқарды. 1863 жылғы қыркүйектегі Блоунтвилл шайқасы – Джонс пен оның әскерін Шығыс Теннессиден шығаруға бағытталған Одақтың алғашқы қадамы болды. Джонс генерал Джон Кабелл Брекинриджбен ауыстырылды. 1864 жылғы сәуірден қазанға дейін ол Оңтүстік Каролина, Джорджия және Флорида департаменттерін басқарды. Содан кейін 1865 жылғы қаңтарға дейін Оңтүстік Каролина округінің басшысы болды. Одақтың теңіз күштері Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласын бомбалауды бастағанда, Джонс қалаға әкелінген елу тұтқынға алынған федералды офицерлерді күзетке алды. Ол содан кейін Одақ генерал-майоры Джон Г. Фостерге, өз әскерлерін қауіпке тікелей түсіргісі келмесе, бомбалауды тоқтатуды ұсынды. Ашуланған Фостер тұтқынға алынған конфедерациялық әскерлерді, оның ішінде бригадалық генерал М. Джефф Томпсонды, Джонстың қаруларынан тікелей оққа түсетін жерге орналастырды. 1865 жылғы ақпанда Джонс Флорида және Оңтүстік Джорджия департаментінің командирі болып тағайындалды және соғыс аяқталғанға дейін осы лауазымда қалды. Ол Конфедерацияның соңғы тұрақтарының бірінде, Табиғи көпір шайқасында тұрып, Вирджиния штатының Аппоматтокс қаласында капитуляция жасағанға дейін өз позициясын ұстады. Ол 1865 жылғы 10 мамырда Флорида штатының Таллахасси қаласында капитуляция жасады.
With the secession of Virginia in 1861, Jones was commissioned as a major in the State of Virginia corps of artillery on May 1, 1861 in the military force of Virginia and later was promoted to be Colonel. He later joined the Provisional Confederate Army and was promoted to colonel in recognition of his service, and on July 21, 1861, was promoted to brigadier general (the brigade consisted of the Seventh, Eighth, Ninth and Eleventh Georgia, and the Fourth Kentucky Regiments of Infantry and Alberto's Artillery). On July 22, 1861, he was made Chief of Artillery and Ordnance of the C. S. Army of Northern Virginia. He served on the staff of General P G T Beauregard at the First Battle of Manassas, and was appointed to the command of the brigade of C. S. Army Colonel Francis S. Bartow, which had lost its commander on the field of Manassas. On January 22, 1862, C. S. Army Brigadier General Jones was appointed to the command of the department of which Pensacola was the headquarters. He was promoted to major general on March 10, 1862. On September 23, 1862, he was assigned to the command of the Department of East Tennessee. From December 4, 1862, until March 4, 1864, Jones commanded the Department of Western Virginia, with his headquarters at Dublin, Virginia. He was in general charge of the operations in defense of the Virginia and Tennessee Railroad and the vital salt mines. The September 1863 Battle of Blountville was the initial step in a Union attempt to force Jones and his command to retire from East Tennessee. Jones was replaced in favor of General John Cabell Breckinridge. From April, 1864 to October, 1864, he was in command of the Department of South Carolina, Georgia, and Florida. He then commanded the District of South Carolina until January 1865. When the Union Navy began shelling Charleston, South Carolina, Jones placed fifty captured Federal officers brought into town under guard. He then advised Union Maj. Gen. John G. Foster to stop the bombardment unless he wanted to risk killing his own men. An irate Foster retaliated by placing captured Confederates, including Brig. Gen. M. Jeff Thompson, directly in the line of fire from Jones's guns. In February 1865, Jones was named the commander of the Department of Florida and South Georgia, a post he held until the end of hostilities. Here he made one of the last stands of the Confederacy at the Battle of Natural Bridge, and held his position until the surrender at Appomattox, Virginia. He surrendered at Tallahassee, Florida on May 10, 1865.
Ұрсақтан кейінгі
1873-1875 жылдары Джонс Мэриленд егіншілік колледжінің президенті қызметін атқарды. Джонс Пенсильвания штатындағы Бедфорд-Спрингс қаласында қайтыс болды және Вирджиния штатындағы Ричмонд қаласындағы Голливуд зиратында жерленген.
From 1873 to 1875, Jones served as president of the Maryland Agricultural College. Jones died in Bedford Springs, Pennsylvania, and is buried in Hollywood Cemetery in Richmond, Virginia.