Қабырға және керамикада сызықтар арқылы өрнек салу өнері
Sgraffito
Сграффито – әртүрлі түсті жабын қабаттарын сызып, сурет жасайтын әсем өнер техникасы. Қабырға безгеуде де, керамикада да қолданылады. Тарихы итальян тілінен бастау алады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сграффито (zɡrafˈfiːto; көпше: sgraffiti) – қабырғаны әсемдеу техникасы, ылғалды бетке контрастты түстермен боялған гипстің қабаттарын жағу арқылы жасалады. Сонымен қатар, керамика техникасында, күйдірілмеген керамикалық затқа екі рет контрастты шлам немесе глазурь қабатын жағып, кейін екі жағдайда да төменгі қабаттың бөліктерін ашу үшін сызып тастау арқылы орындалады. Итальян тіліндегі sgraffiato сөзі де қолданылады, әсіресе керамикалық бұйымдарға қатысты.
Art technique involving scratching
Sgraffito (zɡrafˈfiːto; plural: sgraffiti) is a technique either of wall decor, produced by applying layers of plaster tinted in contrasting colours to a moistened surface. Alternatively in pottery techniques, by applying to an unfired ceramic body two successive layers of contrasting slip or glaze, and then in either case scratching so as to reveal parts of the underlying layer. The Italian past participle sgraffiato is also used, especially of pottery.
Этимология
"Сграффито" термині итальян тілінен шыққан, "graffiare" етістігінен туындаған, яғни "сызып алу" мағынасын береді. Бұл сөздің түбі грек тіліндегі "gráphein" сөзіне дейін жетеді, ол "жазу" дегенді білдіреді. Бұл термин "граффито" және "граффити" сияқты басқа да терминдермен байланысты.
The term "sgraffito" originates from Italian, derived from the verb "graffiare," meaning "to scratch," which itself traces back to the Greek word "gráphein," meaning "to write." This term is related to other terms such as "graffito" and "graffiti."
Тарих
Сграффито Еуропада ежелгі заманнан бері қолданылып келеді. Италияда 15-16 ғасырларда кең танымал болды және Африка өнерінде де кездеседі. Бұл техникалар әшекейлік безендірумен байланысты, қабырғаларды бояудың басым әдісіне балама ретінде пайда болды. Сграффитоның техникалық процесі салыстырмалы түрде қарапайым, фреска салу процесіне ұқсас. Итальяндық Ренессанс кезеңінде сграффито маңызды рөл атқарды, Полидоро да Караваджо және оның серігі Матурино да Флоренция – осы өнердің жетекші шеберлері болды. Олар Рим және басқа қалалардағы сарайлардың қасбеттерін безендірді, бірақ олардың көптеген жұмыстары уақыттың өтуімен жойылды. 16 ғасырда бұл техниканы Германияға Ренессанс шеберлері әкеліп, ынтамен қолдана бастады. Қарапайым халықтық өнер ретінде, сграффитоның ескі үлгілерін Веттерау және Марбург аймақтарында кездестіруге болады. Германияда бұл техника ең көп Баварияда таралған. Сграффито үй фасадтарын жарнамалау мақсатында да жиі қолданылды. Бұл әдіс Тюрингияда, Энгадинде, Австрияда және Трансильванияда да пайдаланылды. Каталонияда сграффито 20 ғасырдың басында, әсіресе Ноусентист неоклассикалық сәулетшілердің ықпалымен танымал болды. Бұл кезең классикалық эстетика мен мәдени ерекшеліктерге деген қызығушылықтың қайта жандануымен сипатталды, бұл сәулетшілерді сграффитоны фасадтарды безендірудің жиі қолданылатын тәсілі ретінде пайдалануға итермеледі. Ғимараттардың гипсті бетіне салынған күрделі суреттер мен өрнектер аймақтың сәулет мұрасының символына айналды, дәстүр мен заманауилықтың үйлесімді бірігісін көрсетеді. Сграффито Каталониядағы көптеген ғимараттарды әшекейлегендіктен, ол әсемдік элементі ғана емес, сонымен қатар аймақтың тарихындағы өркендеу кезеңіндегі мәдени жаңару мен өнерлік инновацияның символы болды. Сграффитоның тағы бір түрі – сурет салудың жеңілдетілген әдісі. Алдымен, бояудың бір қабаты матаға немесе қағазға жағылып, кептіріледі. Содан кейін, бірінші қабаттың үстіне басқа түс жағылады. Суретші палитралық пышақ, май таяқшасы немесе осыған ұқсас құралдарды қолданып, суретті сызып шығарады, осылай алдыңғы түсті ашады. Бастапқы қабат үшін майлы пастельді пайдаланып, үстіне қара сыя жағуға болады. Кейде бояудың алғашқы қабаты алынып тасталады, ал суретші төмендегі кенепті ашу үшін ылғалды жамылғыны қайтарып алады. Дегенмен, майлы пастель қолданғанда бұл әдіс қолданылмайды. Бұл техника көбінесе өнер сабақтарында жаңадан бастаған студенттерді сграффитомен таныстыру үшін қолданылады. Мозаикалық шыны жасау кезінде, қара, қоңыр және сары пигменттер сумен немесе глицеринмен араластырылып, шыны бетіне деликатты түрде жағылады. Пигменттік қоспа құрғағаннан кейін, суретші оның бөліктерін мұқият алып тастап, астындағы жарықты күрделі өрнектер түрінде көрсетеді. Бұл сграффито техникасы алып тастауға негізделген, суретшіге шыны бетіне сурет салуға мүмкіндік береді. Пигментті шыныға берік етіп бекіту үшін пеште бірнеше рет қақтау қажет болуы мүмкін. Бұл қақтау процесі өндірушіге жоғары анықтық, контраст және нәзік градиенттерге қол жеткізуге мүмкіндік береді, сонымен қатар пигментті өңдеу және қажетті эффектілерді жасау үшін әртүрлі құралдарды пайдалануға болады.
Sgraffito on walls has been used in Europe since classical times. It was popularized in Italy in the 15th and 16th centuries and can be found in African art. In combination with ornamental decoration these techniques formed an alternative to the prevailing painting of walls. The technical procedure for sgraffito is relatively simple, resembling the process of painting frescoes. Sgraffito played a significant role during the Italian Renaissance, with two of Raphael's workshops, Polidoro da Caravaggio and his partner Maturino da Firenze, among the leading specialists. They painted palace facades in Rome and other cities however most of their work has since weathered. During the 16th century, the technique was brought to Germany by the master builders of the Renaissance and taken up with enthusiasm. As a simple native art, old examples of sgraffito can be found in the wide surroundings of Wetterau and Marburg. In Germany, the technique is most predominant in Bavaria. The use of sgraffito was common in the creation of housing façades for the purposes of advertising. The technique was also used in Thuringia, the Engadin, Austria, and Transylvania. In Catalonia, sgraffito gained prominence during the early 20th century, particularly through the influence of Noucentista neo classical architects. This period marked a significant resurgence in interest for classical aesthetics and cultural identity, prompting architects to adopt sgraffito as a recurrent technique for embellishing façades. The intricate patterns and designs scratched into the plaster surfaces of buildings became emblematic of the region's architectural heritage, reflecting a harmonious blend of tradition and modernity. As sgraffito adorned numerous buildings throughout Catalonia, it not only served as a decorative element but also as a symbol of cultural revival and artistic innovation during a transformative period in the region's history. Another application of sgraffito involves a simplified painting technique. Initially, a single coat of paint is applied and allowed to dry on a canvas or sheet of paper. Subsequently, a different color is painted over the first layer. Using a palette knife, oil stick, or similar tool, the artist then scratches out a design, revealing the underlying color. Alternatively, oil pastels may be used for the initial layer, with black ink applied on top. In some cases, the initial layer of paint may be omitted, and the artist scrapes back the wet coat to expose the canvas underneath. However, this method is not applicable when using oil pastels. This technique is frequently employed in art classes to introduce novice art students to the sgraffito technique. In the process of stained glass creation, finely ground pigments of black, brown, and yellow colors, mixed with either water or glycerin, are delicately applied to sheet glass. Once the pigment mixture has dried, the artist can meticulously remove portions of it, revealing the light from beneath in intricate patterns. This technique of sgraffito is subtractive in nature, enabling the artist to work imagery into the surface of the glass. To permanently fuse the pigment to the glass, multiple firings in a kiln may be necessary. This firing process allows the maker to achieve high definition, contrast, and subtle gradients, utilizing a variety of tools to manipulate the pigment and create the desired effects.
Арт-нуво
Фасадтардағы графикалық жұмыстардың мысалдары 1890 жылдардың шамамен 1915 жылға дейінгі кезеңде, Көркем өнер және қолөнер қозғалысының, Вена сецессиясының және әсіресе Бельгия мен Франциядағы модерн қозғалысының дамуымен қайта жанданды. Ағылшын суретшісі Хейвуд Самнер осы дәуірдегі техниканың алғашқы қолданушысы ретінде танылды, мысалы, оның 1892 жылғы Сунбери, Суррейдегі Сент-Мэри шіркеуіндегі жұмысы. Самнердің жұмысы – сграффито, яғни қасырылған гипс, бірақ бұл термин сыртқы графикалық безендірудің түрлі әдістерін қамтиды. Этчерлік техниканың контрастын пайдаланатын күрделі үлгілердегі гүлдік мотивтерді қолдану. Бұл техника Ренессанс дәуірінде кең таралғанмен, қазіргі заманғы қолөнер қозғалысы оны қабылдап, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында керамика, шыны және металдарда пайда болған модерн сияқты қолөнер қозғалысының стильдерін енгізді.
Examples of graphic work on facades saw a resurgence c. 1890 through 1915, in the context of the rise of the Arts and Crafts Movement, the Vienna Secession, and particularly the Art Nouveau movement in Belgium and France. The English artist Heywood Sumner has been identified as this era's pioneer of the technique, for example his work at the 1892 St Mary's Church, Sunbury, Surrey. Sumner's work is sgraffito per se, scratched plaster, but the term has come to encompass a variety of techniques for producing exterior graphic decoration. The incorporation of floral motifs of intricate patterns that uses the contrast of the etching technique. Although the technique was popularized during the renaissance period, the modern craft movement adopted its usages and have incorporated the styles throughout the crafts movement such as art nouveau that emerged in the late 19th and early 20th century in ceramics, glass, and metals.