Итальян суретшісі Якоб Филипп Хакерттің өмірі мен творчествасы

Кіріспе

Итальяндық суретші Якоб Филипп Хакерт (15 қыркүйек 1737 – 28 сәуір 1807) – Бранденбургтен шыққан пейзаж суретшісі, өзінің көптеген жұмыстарын Италияда жасаған.

Өмірбаян

Хакерт 1737 жылы Бранденбург маркграфындағы (қазіргі Германия) Пренцлау қаласында дүниеге келген. Ол 1758 жылы Берлиндегі Пруссия өнер академиясына түсер алдында әкесі Филипппен (портретші және жануарлар суретшісі) және туысымен бірге оқыған. Кейіннен швед үкіметінің өкілі және кәсіпкері Адольф Фридрих фон Ольтофтың шақыруымен швед Помераниясына және Стокгольмге сапар шекті. Бір кезде ол фон Ольтофпен бірге тұрып, оның жыл басындағы үйінде әсем қабырға суреттерімен безендірді. 1765 жылдан 1768 жылға дейін швейцар суретшісі Балтазар Антон Дюнкермен бірге Парижде болды, онда ол гуашь техникасында сурет салуға ден қойды. Ол Клод Жозеф Вернетпен танысып, одан шабыттанды, Вернет пейзаждар мен теңіз көріністерін салуда әйгілі болған, сондай-ақ неміс гравері Иоганн Георг Виллемен де танысты. 1768 жылы Хакерт ағасы Георгпен бірге Парижден Италияға кетіп, негізінен Рим мен Неапольде тұрып, лорд Уильям Гамильтон үшін көптеген туындылар жасады. Ол Италияны аралап, талантты пейзаж суретшісі ретінде танымал болды. Ұлы Екатеринаға, Чесма шайқасы туралы картиналар циклына және Папа Пий VI-ға жасаған туындылары арқасында ол бүкіл Еуропаға әйгілі болды. 1786 жылы екі Сицилияның Фердинанд I-інің шақыруымен Неапольге жұмыс істеуге кетті. Ол Каподимонте мұражайында суреттерді қалпына келтіру зертханасын құруға кеңес берді, Римнен Неапольге реставратор шақыруды ұсынды және Фарнезе коллекцияларын Римнен Неапольге көшіруді қадағалады. Сарай суретшісі ретінде Казерта мен Казерта патша сарайының әйгілі суреттерін, сондай-ақ Бурбон портарының суреттер сериясын жасады. Осы кезеңде ол Ресейдің құпия хабаршысы ретінде де жұмыс істеді, оның байланысшысы орыс дипломаты Андрей Разумовский болды. 1786 жылы Гёте Неапольге келгенде, олар Хакертпен дос болып қалды. Хакерт Позилиподағы үйге қоныстанды. Оның шәкірттерінің арасында Сальваторе Фергола және Сальваторе Джусти (1773-1845) болды. 1799 жылы Неаполь Партенопея Республикасы деп жарияланғанда, Хакерт патшалық қолдауынан айырылды. Ол Пизаға, содан кейін Флоренцияға көшіп барды. Флоренцияның жанындағы Сан-Пьетро-ди-Кареггиде егістік сатып алып, 1807 жылы сол жерде қайтыс болды және Ливорнодағы «голландиялық бақта» жерленді. Кейіннен оның сүйегі голланд-неміс қауымының қазіргі зиратына көшірілді. Ол ешқашан үйленбеген, өмірінің көп бөлігін ағаларының бірімен өткізген, бірақ бірнеше үйленген әйелдермен даулы қарым-қатынаста болған, және олардың біреуінен қызы болған болуы мүмкін. Гёте Хакерттің алғашқы өмірбаянын 1811 жылы жазды.

Hackert was born in 1737 in Prenzlau in the Margraviate of Brandenburg (now in Germany). He trained with his father Philipp (a portraitist and painter of animals) and his uncle, before going to the Prussian Academy of Arts in Berlin in 1758. Later he traveled to Swedish Pomerania and Stockholm, at the invitation of Adolf Friedrich von Olthof, a Swedish government official and businessman. For a time, he lived with Von Olthof and painted decorative murals at his estate. He spent from 1765 to 1768 in Paris with the Swiss artist Balthasar Anton Dunker, where he focused on painting in gouache. He met and was inspired by Claude Joseph Vernet, who was already famous as a painter of landscapes and seascapes, and the German engraver Johann Georg Wille. In 1768 Hackert left Paris with his brother Georg, and went to Italy, basing himself mainly in Rome and Naples, where he produced many works for Sir William Hamilton. He travelled all over Italy, gaining a reputation as a talented landscape painter. He became famous everywhere in Europe due to his works for Catherine the Great, the cycle of paintings about Battle of Chesma, and Pope Pius VI. In 1786 he went to work for Ferdinand I of the Two Sicilies in Naples. He advised on the creation of a painting restoration laboratory at the Museo di Capodimonte, suggesting the call from Rome to the court of Naples of the restorer and supervised the transfer of the Farnese collections from Rome to Naples. As court painter realised famous pictures of Caserta and the Royal Palace of Caserta, besides the paintings series of the Bourobon's ports. During this period he acted also as a secret informant of Russia, his contact being the Russian diplomat Andrey Razumovsky. When Goethe visited Naples in 1786, he and Hackert became friends. Hackert had settled in a house in Posillipo. The painters Salvatore Fergola and Salvatore Giusti (1773 1845) were among his pupils. In 1799, when Naples was declared the Parthenopaean Republic, Hackert lost much of his royal patronage. He moved to Pisa and then Florence. He bought an estate in San Pietro di Careggi, near Florence, and he died there in 1807 and was buried in the so called "Dutch garden" of Livorno. His remains were then moved to the actual cemetery of the Dutch German Congregation. He never married and lived a good part of his life with one of his brothers but he had affairs with some married women, and from one of them he probably had a daughter. Goethe wrote the first biography of Hackert in 1811.