Кіріспе

Музыкалық таным мен музыкалық талдауда мелодиялық күтуді зерттеу – музыкаға жауап ретінде мидың болжамдық механизмдерінің жұмысын қарастырады. Мұнда назар тыңдаушының музыкаға қатысты реакциясына аударылады.

Күту
Дедукция
Қорытынды / іске асыру
Қорытынды (іске асырудан тәуелсіз)
Музыкалық күштер
Шешім
Ширығу / босату, ширығу / серпілу – топтық шекара ретінде.

Музыкалық күтуді қарастыру төрт бағытқа бөлінеді. Екінші бағыт – тоналды музыканың генеративтік теориясы сияқты, бейтарап деңгейде музыканы қадамдық талдау процесін қамтитын жақында жарық көрген зерттемелерге қатысты болуы мүмкін.

Леонард Мейер

Леонард Мейердің «Музыкадағы эмоция және мағына» еңбегі музыкалық күтулер туралы классикалық мәтін болып саналады. Мейердің бастапқы тұжырымы – музыканы (тыңдаушы ретінде) қабылдау адамның музыкаға қатысты эмоциялары мен сезімдерінен туындайды, ал бұл эмоциялар мен сезімдердің өзі музыканың ішкі қарым-қатынастарының нәтижесі деген сенімге негізделген. Мейер тыңдаушылардың өзімен бірге мол музыкалық тәжірибелерді алып келетінін, олар музыкалық шығарманы тыңдағанда, оның даму барысында тыңдаушының реакциясын қалыптастыратынын жазады. Мейер музыканың әсерлі күші осы күтулерді тудыру, тоқтату, ұзарту немесе бұзу мүмкіндігінен келеді деп санайды. Мейер тыңдаушы күтулерін екі деңгейде қарастырады. Кабылдау деңгейінде Мейер гештальт психологиясын пайдаланып, тыңдаушылардың дыбыстық құбылыстардың психикалық бейнелерін қалай құратынын түсіндіреді. Бұл негізгі кабылдау деңгейінен жоғары, Мейер білім беру уақыт өте келе адамның күтулерін қалыптастырады (және қайта қалыптастырады) деп мәлімдейді.

Импликация-реализация моделі

Нармурдың (1992) Импликациялық Реализация (I R) моделі – Мейердің күту туралы жұмысына негізделген егжей-тегжейлі формализация. Нармурдың модельдері мен күту теориясының көпшілігі арасындағы маңызды айырмашылық автордың нағыз теория жалғандалатын терминдермен қалыптастырылуы керек деген нанымында. Нармур пікірінше, музыкалық күту туралы алдын ала білім тым көп қабылдауға, ішкі сезінуге және бойға сіңіруге сүйенген, бұл шешілмейтін эпистемологиялық мәселелерді тудырады. Лердаль жүйені тоналды биіктік кеңістігін жасастыру арқылы кеңейтті және тұрақтылық коэффициентін (Лердальдің бұрынғы жұмысына негізделген) және қозғалмалылық коэффициентін қосты.