Мэри Лавин: Ирландиялық жазушы және әйелдер тақырыбының шебері
Mary Lavin
Ирландиялық жазушы Мэри Лавин (1912-1996) әйелдер әдебиетіндегі жаңашыл. Әңгімелер мен романдарында әйелдер тақырыбын, сондай-ақ діни сенімдерді зерттейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық романист және әңгімеші (1912–1996)
Irish novelist and short story writer (1912–1996)
Мэри Жозефин Лавин (10 маусым 1912 – 25 наурыз 1996) әңгімелер мен романдар жазды. Ирландиялық әйел, қазір ол әйелдер әдебиеті саласындағы пионер ретінде танылады. Белгілі ирландиялық жазушы Лорд Дансани Лавиннің әкесі оның жазған бірнеше әңгімелерін талқылау үшін оған жүгінгеннен кейін оған кеңес берді. Оның туындылары көбінесе әйелдердің мәселелерін және терең католиктік сенімін (ол Дублиндегі монастырь мектебінде оқыған) нақты көрсетеді. Ол әсіресе жесірлік тақырыбындағы әңгімелерімен ерекше көзге түседі, олар оның ең жақсы туындыларының қатарында саналады. Оның күйеуі 1954 жылы, некелерінің он жылдан астам уақытынан кейін қайтыс болды. Ол 1969 жылы қайтадан тұрмысқа шықты. Екінші күйеуі, Лавинге үйленбес бұрын шетелде тұрған, 1991 жылы қайтыс болды, және ол бес жылдан кейін қайтыс болғанға дейін тағы да жесір қалды.
Mary Josephine Lavin (10 June 1912 – 25 March 1996) wrote short stories and novels. An Irishwoman, she is now regarded as a pioneer in the field of women's writing. The well known Irish writer Lord Dunsany mentored Lavin after her father approached him on her behalf to discuss with him some stories she had written. Her subject matter often dealt explicitly with concerns of women, as well as a deep Catholic faith (she attended a convent school in Dublin). She is particularly noteworthy for her stories on the topic of widowhood, which are acknowledged to be among her finest. Her husband died in 1954, a little over a decade into his marriage. She remarried in 1969. Her second husband, who before his marriage to Lavin had been living abroad, died in 1991 and she was once again a widow, remaining so until her death five years later.
Ерте өмір және мансап
Мэри Лавин 1912 жылы Массачусетс штатының Шығыс Уолпол қаласында, ирланд иммигранттары Том мен Нора Лавиннің жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Ол тоғыз жасқа дейін Шығыс Уолполдегі бастауыш мектепте оқыды, содан кейін анасы Ирландияға қайтуға шешім қабылдады. Алғашқыда Мэри мен Нора Нораның туыстарымен Галвей графтығының Атенри қаласында тұрды. Кейін олар Дублинде үй сатып алды, және Мэридің әкесі де Америкадан келіп, оларға қосылды. Мэри Дублиндегі Лорето колледжінде білім алды, ал кейін Дублин университетінде (UCD) ағылшын және француз тілдерін оқыды. Ол бір кезде Лорето колледжінде француз тілін оқытты. Аспирантурада оқып жүргенде, ол өзінің алғашқы "Мисс Голландия" атты әңгімесін жариялады, ол 1938 жылы "Dublin Magazine" журналында жарық көрді. Содан кейін Том Лавин өзінің қызының атынан танымал ирланд жазушысы Лорд Дансаниге жүгініп, Мэридің жарияланбаған туындыларын оқып беруін өтінді. Лорд Дансани Мэридің жұмысына риза болды және оның әдеби тәлімгеріне айналды. 1943 жылы Мэри өзінің алғашқы кітабын шығарды; "Бектив көпірінен әңгімелер" – Ирландияның ауылдық өмірінен он әңгімеден тұратын жинақ, сыншылар тарапынан жоғары бағаланды және көркем әдебиет саласындағы Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы Лавин Дублин заңгері Уильям Уолшке үйленді. Келесі он жылда жұбайлар үш қызды өсірді және Мейт графтығында сатып алған "абаттық шаруашылығына" көшіп барды, ол Бектив аббаттығының төңірегіндегі жерлерді қамтыды. Лавиннің әдеби мансабы гүлденді; ол осы кезеңде бірнеше роман мен әңгімелер жинағын жариялады. Оның алғашқы романы "Клив-стриттегі үй" 1945 жылы кітап түрінде жарық көрмес бұрын "The Atlantic" айлық журналында бөлім-бөлім жарияланды.
Mary Lavin was born in East Walpole, Massachusetts, in 1912, the only child of Tom and Nora Lavin, an immigrant Irish couple. She attended primary school in East Walpole until the age of nine when her mother decided to go back to Ireland. Initially, Mary and Nora lived with Nora's family in Athenry in County Galway. Afterwards, they bought a house in Dublin, and Mary's father, too, came back from America to join them. Mary attended Loreto College, a convent school in Dublin, before going on to study English and French at University College Dublin (UCD). She taught French at Loreto College for a while. As a postgraduate student, she published her first short story, "Miss Holland", which appeared in the Dublin Magazine in 1938. Tom Lavin then approached Lord Dunsany, the well known Irish writer, on behalf of his daughter and asked him to read some of Mary's unpublished work. Suitably impressed, Lord Dunsany became Mary's literary mentor. In 1943, Mary published her first book; Tales from Bective Bridge, a volume of ten short stories about life in rural Ireland, was a critical success and won the James Tait Black Memorial Prize for fiction. That same year, Lavin married William Walsh, a Dublin lawyer. Over the next decade, the couple had three daughters and moved to "abbey farm" which they purchased in County Meath, and which included the land around Bective Abbey. Lavin's literary career flourished; she published several novels and collections of short stories during this period. Her first novel The House in Clewe Street was serialised in The Atlantic monthly magazine before its publication in book form in 1945.
Жесірлік және кейінгі мансап
1954 жылы Уильям Уолш қайтыс болды. Лавин, оның көрнекті жазушы ретіндегі беделі қалыптасқан, жауапкершіліктерін жеке өз еркімен мойындады. Ол үш қызын өсіріп, сонымен қатар отбасылық шаруашылықты жүргізіп отырды. Ол әдеби мансабын да жалғастырып, әңгімелер жариялап, жұмысы үшін бірнеше сыйлықтар алды, соның ішінде 1961 жылы Кэтрин Мэнсфилд сыйлығы, 1959 және 1961 жылдары Гуггенхайм стипендиялары және 1968 жылы UCD-ден құрметті докторлық дәрежесі. Осы кезеңде жазылған, жесірлік тақырыбына арналған әңгімелері оның ең үздік туындыларының бірі саналады. Лавин 1969 жылы қайтадан тұрмысқа шықты. Майкл Скотт – Мэридің Университет колледжінде оқыған кезіндегі ескі досы. Ол Австралияда иезуит миссионері болған, бірақ Римнен анттарынан босатылып, Ирландияға оралды. Олар Скотт 1991 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. 1992 жылы Aosdána мүшелері Лавинды, қазір зейнеткерліктегі, әдебиетте "ерекше және тұрақты жетістіктерге" қол жеткізгендігі үшін Саои лауазымына сайлады. Aosdána – Ирландиядағы шығармашылық суретшілердің бірлестігі, ал Саои атағы – ирланд мәдениетіндегі ең жоғары наградалардың бірі. Лавиннің немересі – жазушы Кэтлин МакМахон. 2021 жылдың наурыз айында ол көп жылдар бойы тұрған Лад-Лейн көшесінен басталып, Үлкен каналға жақын орналасқан Уилтон паркіне дейінгі қоғамдық алаң Мэри Лавин алаңы деп аталды. Бұл ирланд әйел жазушысының еңбегіне көрсетілген тұңғыш құрмет болып табылады.
In 1954, William Walsh died. Lavin, her reputation as a major writer already well established, was left to confront her responsibilities alone. She raised her three daughters and kept the family farm going at the same time. She also managed to keep her literary career on track, continuing to publish short stories and winning several awards for her work, including the Katherine Mansfield Prize in 1961, Guggenheim Fellowships in 1959 and 1961, and an honorary doctorate from UCD in 1968. Some of her stories written during this period, dealing with the topic of widowhood, are acknowledged to be among her finest. Lavin remarried in 1969. Michael Scott was an old friend from Mary's student days in University College. He had been a Jesuit priest in Australia but had obtained release from his vows from Rome and returned to Ireland. The two remained together until Scott's death in 1991. In 1992, the members of Aosdána elected Lavin now retired Saoi for achieving "singular and sustained distinction" in literature. Aosdána is an affiliation of creative artists in Ireland, and the title of Saoi is one of the highest honours in Irish culture. Lavin's granddaughter is the novelist Kathleen MacMahon. In March 2021 a public square, leading from Lad Lane, where she lived for many years, to Wilton Park, near the Grand Canal, was named Mary Lavin Place. It was the first time an Irish woman writer was so honoured.