Уильям Уильямс: Америка Тәуелсіздігінің қаһарманы

Кіріспе

Американың негізін қалаушы әкесі және саясаткер Уильям Уильямс (8 сәуір 1731 – 2 тамыз 1811) – Американың негізін қалаушы әкесі, саудагер, 1776 жылы Коннектикут штатынан Континенттік Конгресске делегат және АҚШ Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған.

Ерте өмір

Уильямс Коннектикут штатының Ливан қаласында, пастор Соломон Уильямс пен Мэри Портердің ұлы болып дүниеге келді. 1751 жылы Гарвардта дінтану және құқық тағылымдарын оқыды. Ол тағы бір жыл бойы дін қызметкері болуға дайындалды, бірақ содан кейін француз және үнді соғысына қатысу үшін жасаққа қосылды. Соғыстан кейін ол Коннектикут штатының Ливан қаласында "The Williams Inc." деп аталатын дүкен ашты. Уильямс ешқашан құлдар ұстаған жоқ, себебі ол мұны моральдық тұрғыдан дұрыс емес деп есептеді. 1771 жылдың 14 ақпанында, 40 жасқа жуық шағында ол 25 жастағы Мэри Трамбуллға үйленді. Ол Коннектикуттың корольдік губернаторы Джонатан Трамбуллдың қызы болды, ол кейін АҚШ Өкілдер палатасының екінші спикері қызметін атқарды. Олардың үш баласы болды: 1772 жылы туған Соломон, 1774 жылғы Фейт және 1777 жылғы Уильям Трамбулл.

Мансап

Уильямс көп жылдар Коннектикут штатының өкілдер палатасында 1757 жылдан 1762 жылға дейін, 1763 жылдан 1776 жылға дейін және 1780 жылдан 1784 жылға дейін қызмет етті, сондай-ақ 1775 жылы және 1781 жылдан 1783 жылға дейін осы органның спикері болды. Уильямс Америка революциясына дейінгі наразылықтарда өте белсенді болды. Ол "Сын еркіндігі" ұйымының мүшесі болды, кейін Коннектикут штатының хат алмасу комитеті мен қауіпсіздік кеңесінде қызмет етті. Ол 1769 жылы Тауншенд актілеріне және Бостонды британдық әскерлерінің басып алуына қарсы жүзеге асырылған импортқа тыйым салу келісімдерін қатты қолдады. Уильямс саудагерлер Тауншенд актілері жойылғаннан кейін импортқа тыйым салу келісімдерін елемейтінін байқады, тек шайға салынатын салықты ескермейтін болды, және ол ешқашан белгілі саудагерлердің, әсіресе Сайлас Диннің ниетіне сенбеді. 1774 жылдың 1 шілдесінде, Бостонды жазалау мақсатында мәжбүрлеу актілері қабылданғаннан кейін бір ай өткен соң, Уильямс "Коннектикут газетінде" "Америкадан" "Патшаға" деген атпен үнқатысу жариялады. Ондағы бір бөлігі ашулы сатиралық түрде былай делінген: "Біз сіздің әкеңіздің жаулығымызды ауырлатқанына және бізді ауыр жұмыспен мазалағанына шағымданбаймыз. Біз тек сізден бізді сол конституциялық жоспар бойынша, және ол істегендей әділдік пен салмақтылықпен басқаруды сұраймыз, және біз сізге мәңгілік қызмет етеміз. Сіздің жауабыңыз қандай? Егер сіздер, көтерілісшілер мен сатқындар, менің барлық бұйрықтарыма, әділ де, әділетсіз де, толық мойынсұнбасаңдар, сіздерді тізбектеп, кең мұхит арқылы сүйреп апарып, сіздердің өршілдігіңізге жауап береміз. Егер сіздердің араларыңда менің бұйрықтарымды орындаудағы офицерлеріме кедергі келтіретін халық жиналса, мен жазалаймын және бүкіл қалалар мен отарларды, олардың он мың күнәсіз халқымен бірге, ортақ құлпыруға тартамын, сіздер өз қорғанысыңызды естімейтін боласыздар, бірақ менің драгундыларым сіздерді үнсіздік пен бағынуға дейін өлтіріп, қырқып тастайды. Сіздер, жорғалаушылар! Сіздердің өміріңіз, бостандығыңыз және мүлігіңіздің бәрі менің Парламентімнің толық билігінде". Уильямс 1776 жылдың 11 шілдесінде Континенталдық Конгресте Оливер Уолкотты алмастыруға сайланды, сол күні Коннектикут штаты 2 шілдедегі тәуелсіздік туралы дауыс беру туралы ресми хабар алды. Ол Конгреске 28 шілдеде келді, тәуелсіздік декларациясына дауыс беру үшін тым кеш болды, бірақ Коннектикут штатының өкілі ретінде ресми түпнұсқаға қол қойды. Осы тағайындалғаннан кейін Уильямс 12-ші полктің полковнигі лауазымынан кетіп, оның орнына полковник Джеремая Мейсон тағайындалды. Ол 1776 жылдан 1804 жылға дейін Уиндхэм округі сотының судьясы болды және 1780 жылдан 1803 жылға дейін губернатор кеңесінде қызмет етті. Уильямс 1788 жылдың қаңтарында Коннектикут штатының Ливан қаласын Конституцияны бекіту конвенциясында өкілдік етті. Уильямс Конфедерация үкіметіне, әсіресе Конгрестің 1782 жылғы келісіміне, армия офицерлеріне бес жыл толық жалақы және үш айлық қарыз төлеуге, бірақ тұрақты әскерлерге емес, қарсы болғанмен, ол өз сайлаушыларының бекітуге қарсы дауыс беру туралы нұсқауларын елемеді. Уильямстың құжатқа қарсы бірінші және жалғыз айқын қарсылығы – VI бапта мемлекеттік қызметкерлерге діни талаптарды қоюға тыйым салатын ереже болды. Пастор Чарльз А. Гудрич былай деп жазды: "[Уильямс] жас кезінде дінге келді және өмірінің бар сағатында, ол қарапайымдылығымен және тұрақты мінез-құлқымен және сөздерімен ерекшеленді. Ол жас кезінде диакон лауазымына сайланды және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды. Оның соңғы күндері көбінесе оқу, ойлау және дұға етуге арналды. Уильямс сондай-ақ Коннектикут штатының Ливан қаласындағы Бірінші қауымдық шіркеудің пасторы және табысты саудагер болды. Ол қайтыс болғаннан кейін Ливанның ескі зиратына жерленді. Уильямстың Ливандағы үйі сақталған және АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіші болып табылады.

Williams spent many years in the Connecticut House of Representatives, serving from 1757 to 1762, 1763 to 1776, and 1780 to 1784, while serving as Speaker of that body in 1775 and from 1781 to 1783. Williams was very active in the protests that preceded the American Revolution. He was a member of the Sons of Liberty and later served on Connecticut's Committee of Correspondence and Council of Safety. He was a staunch supporter of the non importation agreements implemented in 1769 to oppose the Townshend Acts and the occupation of Boston by British Regulars. Williams was disappointed when merchants began disregarding the non importation agreements after the repeal of the Townshend Acts, save for the tax on tea, and he never trusted the intentions of more established merchants, most notably Silas Deane. On July 1, 1774, one month after the enactment of the Coercive Acts to punish Boston, Williams pseudonymously published an address "To the King" from "America" in the Connecticut Gazette. The document, an angry satire, read in part: "We don't complain that your father made our yoke heavy and afflicted us with grievous service. We only ask that you would govern us upon the same constitutional plan, and with the same justice and moderation that he did, and we will serve you forever. And what is the language of your answer ? Ye Rebels and Traitors if ye don't yield implicit obedience to all my commands, just and unjust, ye shall be drag'd in chains across the wide ocean, to answer your insolence, and if a mob arises among you to impede my officers in the execution of my orders, I will punish and involve in common ruin whole cities and colonies, with their ten thousand innocents, and ye shan't be heard in your own defense, but shall be murdered and butchered by my dragoons into silence and submission. Ye reptiles! ye are scarce intitled to existence any longer Your lives, liberties and property are all at the absolute disposal of my parliament." Williams was elected to replace Oliver Wolcott at the Continental Congress on July 11, 1776, the day Connecticut received official word of the independence vote of July 2. Though he arrived at Congress on July 28, much too late to vote for the Declaration of Independence, he signed the formal copy as a representative of Connecticut. Following this appointment, Williams resigned his commission as Colonel of the 12th Regiment in the militia, to be replaced by Colonel Jeremiah Mason. He was a judge of the Windham County court from 1776 to 1804, and served on the governor's council from 1780 to 1803. Williams represented Lebanon, Connecticut, at the state's Constitutional ratifying convention in January 1788. Though Williams had largely opposed the Confederation government, most notably Congress' 1782 agreement to provide five years of full pay and three months of back pay to army officers but not regular soldiers, he ignored instructions from his constituents to vote against ratification. Williams's sole overt objection to the document was the clause in Article VI that bans religious tests for government officials. The Reverend Charles A. Goodrich writes:

[Williams] made a profession of religion at an early age, and through the long course of his life, he was distinguished for a humble and consistent conduct and conversations. While yet almost a youth, he was elected to the office of deacon, an office which he retained during the remainder of his life. His latter days were chiefly devoted to reading, meditation, and prayer. Williams was also pastor of the First Congregational Church in Lebanon, Connecticut, and a successful merchant. Upon his death he was buried in Lebanon's Old Cemetery. Williams' home in Lebanon survives and is a U. S. National Historic Landmark.