Қызыл профсоюздер интернационалы: Коммунистік қозғалыстың сауда білдірулеріндегі рөлі
Profintern
Красный интернационал профсоюзов (Профинтерн): история, цели создания Коминтерном, противостояние "Амстердамскому Интернационалу" и роспуск в 1937 году.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық еңбек одағы конфедерациясы
International labor union confederation
Қызыл профсоюздер интернационалы (Красный интернационал профсоюзов, RILU), көбінесе Профинтерн (lang ru) деп аталатын, Коммунистік Интернационал (Коминтерн) кәсіподақтар ішіндегі коммунистік қызметті үйлестіру мақсатымен құрылған халықаралық ұйым болды. 1921 жылы ресми түрде құрылған Профинтерн, социал-демократиялық Кәсіподақтардың Халықаралық Федерациясының ("Амстердам Интернационалы" деп белгілі, 1919 жылы құрылған) ықпалына қарсы күш ретінде әрекет етуді көздеді. Коминтерн оны "кластық ынтымақтастыққа" ұмтылушы және революцияға кедергі келтіруші деп бағалады. 1930 жылдардың ортасында құлдырауға ұшырағаннан кейін, Профинтерн 1937 жылы Коминтерннің "Халық фронты" саясатының қабылдануымен таратылды.
The Red International of Labor Unions (Красный интернационал профсоюзов, RILU), commonly known as the Profintern (lang ru ), was an international body established by the Communist International (Comintern) with the aim of coordinating communist activities within trade unions. Formally established in 1921, the Profintern aimed to act as a counterweight to the influence of the so called "Amsterdam International", the social democratic International Federation of Trade Unions (founded in 1919), an organization which the Comintern branded as "class collaborationist" and as an impediment to revolution. After entering a period of decline in the middle 1930s, the Profintern was finally dissolved in 1937 with the advent of Comintern's "Popular Front" policy.
Алдын ала ұйымдастыру
1920 жылдың шілдесінде Коминтерннің басшысы Григорий Зиновьевтің тапсырмасымен Коммунистік Интернационалдың 2-ші дүниежүзілік конгресі уақытша Халықаралық кәсіподақ кеңесін құрды, ол орысша Mezhsovprof деп белгілі болды. Бұл ұйымдастыру комитетіне Коминтерн конгресіндегі Ресей, Италия, Ұлыбритания, Болгария және Франция делегацияларының өкілдері "қызыл кәсіподақтардың халықаралық конгресін" ұйымдастыру міндеті жүктелді. Таннердің наразылығы ескерілмеді, Григорий Зиновьев оған сөз беруден бас тартып, шағымдарын комитетке жолдады. Бұл кеңселер өз туына ең наразы және оппозициялық кәсіподақ өкілдерін тартты, сонымен бірге кейде консервативті кәсіподақ басшыларын шеттетуге алып келді, бұл ұсынылып отырғанның шын мәнінде екі кәсіподақ құру және қолданыстағы кәсіподақтарды бөлшектеу екендігі туралы айыптаулар көтерілді. Зиновьев Амстердам Интернационалын "халықаралық буржуазияның соңғы бекінісі" деп атады – бұл социал-демократиялық кәсіподақ өкілдеріне қарсы айтылған күшті сөздер болды. Әлемдік кәсіподақ қозғалысы ішіндегі үлкен азаматтық соғыс басталды.
In July 1920, at the behest of Comintern head Grigory Zinoviev, the 2nd World Congress of the Communist International established a temporary International Trade Union Council, commonly known by its Russian acronym, Mezhsovprof. This organizing committee — including members of the Russian, Italian, British, Bulgarian, and French delegations to the Comintern Congress — was presented with the task of organizing "an international congress of Red trade unions. Tanner's objection was brushed aside as Grigory Zinoviev denied him the floor, referring his complaints to committee. These bureaus attracted the most rebellious and dissident trade unionists to their banner while at the same time alienating sometimes conservative union leaderships, already raising charges that what was actually being proffered was dual unionism and a destructive split of the existing unions. Zinoviev ferociously declared the Amsterdam International to be "the last barricade of the international bourgeoisie" — fighting words to social democratic trade unionists. The great civil war within the world trade union movement had begun.
1921 жылғы құрылтай съезі
1921 жылдың 3 шілдесінде Мәскеуде Қызыл кәсіподақтар интернационалының құрылтай съезі шақырылды. Жиынға әлемнің түкпір-түкпірінен 380 делегат қатысты, оның ішінде дауыс беру құқығы бар 336 делегат бар еді, олар әлемдік 40 миллион кәсіподақ мүшесінің 17 миллионын білдіретінін мәлімдеді. IWW-нің көзқарасына француз және испан делегацияларының құрамындағы синдикалистік кәсіподақ өкілдері қосылды. Жаңа кәсіподақ интернационалын құруға басталған бастамаға қарамастан, бұрынғы Амстердам интернационалымен тікелей бәсекелестікке түскен Profintern өзінің бастапқы кезеңінде стратегиясы "кәсіподақтардан ең жақсы және саналы жұмысшыларды тартып алу" емес, ағымдағы кәсіподақтарда қалып, оларды "революцияландыру" екенін мәлімдеді. Құрылтай съезінде ұйымға қатысты ресми қаулыда, қазіргі жаппай кәсіподақтардан шығу және олардың мүшелігін консервативті басшыларына тастау "контрреволюциялық кәсіподақ бюрократиясының қолына ойнайды, сондықтан одан қатаң бас тарту керек" делінген. Ұйым радикалды жұмысшылардың қолданыстағы кәсіподақтарды "іштен тоздыруға" қатысуын тиімді түрде қолдады, осылайша Амстердамнан толық ұйымдарды бөліп, Мәскеуге бағынуға ұмтылды. Мұндай тактикалар кәсіподақ мүшелерінің коммунистер еместері мен олардың сайланған басшылары қолданыстағы мүшеліктерін сақтауға тырысқандықтан, ішкі жікке бөлінуге әкелді. Қазіргі кәсіподақтарды жеңу стратегиясының бір бөлігі ретінде Profintern "Халықаралық үгіт комитеттері" (ХҮК) деп аталатын, радикалды кәсіподақтардың халықаралық бірлестіктерін және олардың нақты салалары негізінде құрылған кәсіподақтардағы ұйымдастырылған азшылықтар желісін құруға шешім қабылдады. Бұл топтар революция идеясын және пролетариат диктатурасын насихаттау үшін конференциялар өткізуге, памфлеттер мен мерзімді басылымдарды басып, таратуға бағытталған. ХҮК өздерінің жұмыстарын қолдау үшін қаражат жинауға тырысты, ал Profintern-нің басқарушы бюросы олардың басылымдарын субсидиялады. 1921 жылдың тамызына дейін барлығы 14 ХҮК құрылды. Кәсіподақтар өздерінің радикалды диссиденттерін шығара бастады, ал халықаралық кәсіподақтар Profintern-нің қызметіне қатысқан ұлттық бөлімдерін шығара бастады, мысалы, 1921 жылдың қазанында Голландияның көлік жұмысшылары федерациясының халықаралық сауда ұйымынан шығарылуы. Әлемдік революция перспективалары төмендеп келе жатқанда, RILU басшысы Соломон Лозовский RILU, Амстердам интернационалы және мүше емес кәсіподақтардың басшыларын біріктіретін халықаралық конференция өткізуді ұсынды. Бұл 1922 жылдың сәуірінде Екінші интернационал, Екі жарым интернационал және Коминтерн арасында өткен кездесуді еске түсіретін шара болды. Чехословакияда да қосымша жетістіктерге қол жеткізілді, онда кәсіподақ мүшелерінің көпшілігі RILU-ға қосылды, бұл социал-демократиялық басшылықтың коммунистер мен кәсіподақтарды қуу науқанынан кейін болды. 1922 жылдың қазанында Чехияның қызыл кәсіподақтары өздерінің съезін өткізіп, социал-демократиялық кәсіподақтардан бөлінуді ресмилендірді. Болгарияда Бүкіл Болгариялық кәсіподақтар федерациясы Profintern-мен тікелей байланысуға шешім қабылдады, бірақ қарсыластар "Еркін кәсіподақтар федерациясы" деп аталатын бәсекелес ұйым құрғандықтан, бұл қозғалыс да бөлінді. Испанияда да ұлттық еңбек қозғалысы ресми түрде екіге бөлінді. Кәсіподақ қозғалысын талқандауға жауапты деп айыптаған қатал айыптаулар мен қарсы айыптаулар барлық бағытта тарады. Profintern-нің біртұтас майдан құруға деген ниеті 1922 жылдың желтоқсанында, ұйым британдық кәсіподақ жетекшісі Дж. Х. Томас басқарған бәсекелес Амстердам интернационалының өкілдерімен Гаагада бейбітшілік конференциясында кездескен кезде ішінара іске асты. Жыл басындағы үш саяси интернационалдың кездесуі сияқты, бұл сессия да сәтсіз аяқталды, екі тарапқа да айыптаулар тасталды және Лозовскийдің біртұтас майдан құруға шақыруы айқын тактикалық амал ретінде жоққа шығарылды. Осы топтың халықаралық конференциясы сол айдың соңында Германияның Франкфурт қаласында, Екінші интернационалдың партияларына және Амстердам интернационалының кәсіподақтарына шақыру жолданды, бірақ оған аз ғана социал-демократтар қатысты, жиналыстың басым көпшілігі коммунистерден құралды. Бұл санды осы мәселеге қатысты бір маңызды тарихшы "көптеген жағдайларда шамадан тыс" деп санайды. 1924 жылғы съезде коммунистердің социал-демократиялық жұмысшы қозғалысына қатысты көзқарасы қатаңдады, "фашизм және демократия – буржуазиялық диктатураның екі түрі" деп жарияланды. Съезде талқыланған ең даулы мәселе Амстердам интернационалымен бірудің стратегиясы мен тактикасына қатысты болды, осылайша екі интернационалға бөліну салдарынан жұмысшы қозғалысының басынан өткен қиындықтарға нүкте қойылды. IFTU-ны капитуляцияға мәжбүр ету мүмкін емес болғандықтан және олардың өнеркәсіптік федерацияларына тікелей кіруге тырысқандықтан, Соломон Лозовскийдің пікірінше, екі интернационалды халықаралық конференция арқылы біріктіруге тырысу – жалғыз мүмкіндік болып қала берді. Екі күндік талқыдан кейін комиссия жиналған съезге біртұтас болу туралы ұсыныспен келді, ол алдын ала тыңдауларда бір ғана қарсы дауыспен қабылданды. Бірақ біру туралы соңғы ұсыныс, шын мәнінде, тек сөздерден ғибарат болды, резолюцияда мұндай жиын "халықты тиісті түрде дайындағаннан кейін" пайдалы болуы мүмкін екені айтылды. Profintern атқарушы кеңесіне нақты тапсырма берілген жоқ. Ұлыбританияның кәсіподақтарына ерекше назар аударылды, советтік кәсіподақ басшысы Михаил Томский 1924 жылы Ұлыбританияға сапар шекті, ал сол жылдың қараша айында Трейдс Юнион Конгресінің өкілі А. А. Пурселл басқаратын жоғары деңгейлі делегацияның өзара сапары болды. Советтік тараптан британдық кәсіподақ өкілдері сапарларынан оң әсер алды, Ұлыбританияға оралғаннан кейін советтік жағдай туралы кең және жағымды есеп жариялады. Британдық кәсіподақ делегациясының бір айлық сапары Батыс елдерінің кәсіподақ басшыларының Совет Одағына ұқсас сапарларының үлгісі болды. Американдық Еңбек Федерациясындағы Trade Union Educational League-тің қызметі Амстердам интернационалымен байланысудан бас тартуына байланысты ескерілмеді. IFTU-ның бұл қарсылығы Совет-Британ қарым-қатынасын дамытуға кедері келтірмеді, 1925 жылдың сәуір айында Томский екі ел арасындағы кәсіподақтарды біріктіру жөніндегі бірлескен комитет құру мақсатымен Лондонға қайта оралды. Егер Томскийдің мақсаты британдық кәсіподақ өкілдерін Profintern қатарына қосу болса, ол күтпеген жағдайға тап болды, 1964 жылы Е. Х. Карр былай деп атап өтті:
The Founding Congress of the Red International of Trade Unions was convened in Moscow on July 3, 1921. The gathering was attended by 380 delegates from around the world, including 336 with voting rights, claiming to represent 17 million of the 40 million trade union members worldwide. The IWW's perspective was joined by syndicalist trade unionists that were part of the French and Spanish delegations. Despite the initiative of starting a new trade union international in direct competition with the previously existing Amsterdam international, the Profintern in its initial phase continued to insist that its strategy was not to "snatch out of the unions the best and most conscious workers," but rather to remain in the existing unions in order to "revolutionize" them. The founding Congress's official resolution on organization declared that the withdrawal from the existing mass unions and abandonment of their memberships to their often conservative leaderships "plays into the hands of the counter revolutionary trade union bureaucracy and therefore should be sharply and categorically rejected." The organization effectively advocated that radicalized workers engage in "boring from within" the existing unions in order to disassociate the full organizations from Amsterdam and for Moscow. Such tactics insured bitter internal division as non Communist members of the rank and file and their elected union leaderships sought to maintain existing affiliations. As part of its strategy for winning over the existing unions, the Profintern decided to establish a network of what it called "International Propaganda Committees" (IPCs), international associations of radical unions and organized fractional minorities in unions that were established on the basis of their specific industry. These groups were intended to conduct conferences and publish and distribute pamphlets and periodicals in order to propagandize for the idea of revolution and for the establishment the dictatorship of the proletariat. The IPCs were to attempt to raise funds to help sustain their efforts, with the governing Executive Bureau of Profintern subsidizing their publications. By August 1921 a total of 14 IPCs had been established. Unions began to expel their radical dissidents and international unions began to expel those national sections which participated in the activities of the Profintern, exemplified by the October 1921 expulsion of the Dutch Transport Workers' Federation from its international trade organization. With the prospects for imminent world revolution on the wane, RILU head Solomon Lozovsky proposed an international conference bringing together leaderships of RILU, the Amsterdam International, and various unaffiliated unions — a gathering which was to echo the April 1922 meeting between the Second International, the Two and a Half International, and the Comintern in Berlin "to work out parallel forms and methods of struggle against the offensive of capitalism." Additional headway was made in Czechoslovakia, where a majority of trade union members similarly affiliated with RILU, following a campaign of expulsions of Communist individuals and unions by the Social Democratic leadership. In October 1922 the Czech Red unions held a congress of their own, formalizing the split with the Social Democratic unions. In Bulgaria the All Bulgarian Federation of unions chose to affiliate with the Profintern outright, but even that movement was split when opponents established a rival organization called the Free Federation of Trade Unions. Spain, too, saw its national labor movement formally divided. The climate was acrimonious as bitter charges and counter charges levying responsibility for the shattering the trade union movement flew in all directions. The professed desire of the Profintern for a united front came to fruition of sorts in December 1922, when the organization met at a peace conference in The Hague with representatives of the rival Amsterdam International, presided over by British union leader J. H. Thomas. As was the case with the meeting of the three political Internationals earlier in the year, the session ended in failure, with accusations flying in both directions and Lozovsky's plea for a united front arbitrarily dismissed as a transparent tactical ploy. An international conference of this group was called to be held later that same month in Frankfurt, Germany with invitations extended to the parties of the Second International and the unions of the Amsterdam International, but only a few Social Democrats attended, the overwhelming majority of the gathering being Communists. This figure is regarded by at least one serious historian of the matter as "probably exaggerated." The 1924 Congress formally marked a hardening of the Communist attitude towards the Social Democratic labor movement, declaring that "fascism and democracy are two forms of the bourgeois dictatorship." The most contentious issue debated by the Congress related to the strategy and tactics of seeking unity with the Amsterdam International, thereby bringing an end to the disruption suffered by the labor movement as a result of the split into two internationals. With forcing the IFTU to capitulate untenable and independent entry of the Russian trade unions into their industrial federations affiliated with the IFTU, the sole option remaining, in Solomon Lozovsky's view, was to attempt to achieve some sort of fusion of the two Internationals through an international conference. Following two days of debate, the commission reported back to the assembled Congress, bringing with it a unity proposal that had been accepted in the preliminary hearings with one sole dissenting vote. The final proposal for a unity congress proved little more than a platitude, however, with the resolution declaring that such a gathering "might, after suitable preparation of the masses" prove appropriate. There was no firm directive instructing the Profintern Executive Board to action. Particular attention was placed on the unions of Great Britain, with Russian union chief Mikhail Tomsky traveling to the UK in 1924, followed by a reciprocal visit in November of that year of a high level delegation headed by A. A. Purcell of the Trades Union Congress. From the Soviet standpoint the British unionists were positively affected by their visit, publishing an extensive and generally favorable report of the Soviet situation upon their return to the UK. This month long visit of the British trade union delegation would be the prototype for a series of similar visits of the Soviet Union by western union leaders. A similar presence in the American Federation of Labor in the form of the Trade Union Educational League went without comment owing to the AFL's ongoing refusal to affiliate with the Amsterdam International. These objections by the IFTU failed to stymie continued development of bilateral Soviet British ties, however, as in April 1925 Tomsky returned to London as part of an effort to establish a joint committee for trade union unity between the two countries. If Tomsky had the ulterior motive of seeking to win British unionists to the ranks of the Profintern, he was met with a surprising reversal, as E. H. Carr noted in 1964:
"Британдық басшыларды Profintern қызықтырмады, олар британдық қозғалыстың тәжірибесінен оны зиянды немесе жалған деп қарады және советтік кәсіподақтарды қолданыстағы [Амстердам] интернационалымен келістіру арқылы оны күшейтіп, солға бұруға ниеттенді. Британдық делегаттар советтік әріптестерін олардың советтік кәсіподақтардың IFTU-ға қосылуына қолдау көрсетуімен таң қалдырды." Томский, дипломатиялық жауап бергенімен, британдық ұсынысты Амстердам интернационалына толық жеңіліс ретінде, 1918 жылы Совет Ресейінің Брест-Литовскідегі Германияға жасаған мәжбүрлі жеңілісі сияқты жоққа шығарды. Амстердам оған көп көңіл бөлмеді...
"The British leaders had little interest in Profintern, which they secretly regarded, from the experience of the British movement, either as a nuisance or as a sham, and wished, by reconciling the Soviet trade unions with the existing [Amsterdam] International. to strengthen it and give it a turn to the Left. The British delegates probably shocked their Soviet colleagues by coming out openly in favour of the affiliation of the Russian unions to IFTU." Tomsky, although diplomatic in his reply, rejected the British suggestion out of hand as an abject surrender to the Amsterdam International akin to the 1918 forced surrender of Soviet Russia to Imperial Germany at Brest Litovsk. Amsterdam had paid scant attention to Asia, leaving the field open to the Profintern's efforts, Lozovsky noted in his report to the Comintern Executive. But now, even as European prospects dimmed, the situation looked brighter in Asia and the Pacific. Best of all, from the perspective of the Profintern, was the situation in China, with a young and radical worker's movement beginning to spring to life. Soviet prestige and influence had grown in China throughout the early 1920s, particularly from 1924, when diplomatic recognition by the Peking government and an agreement on the Chinese Eastern Railroad was achieved. A Chinese labor movement began to take shape, driven by the efforts of railway workers and seamen to organize, backed with Moscow's support. In the South, a breakaway government based in Canton led by Sun Yat sen pursued anti imperialist objectives in conjunction with the Communist Party of China — an estimated 40 of the 200 delegates at the January 20, 1924 founding convention of the Kuomintang (KMT) were said to be communists and the disciplined and centralized party established at that time clearly drew upon the Soviet Communist model. In June 1924 Sun's KMT government in Canton established its own military academy at Whampoa, aided by 3 million rubles in Soviet aid for the purpose as well as Soviet instructors, headed by Vasily Blyukher. The working alliance forged between KMT leader Sun and Mikhail Borodin, chief representative of the Comintern in China was lost following Sun's death in Beijing on March 12, 1925. After the leader's death, jockeying began between left and right factions in the KMT; tension between the KMT and the Chinese Communist Party began to build without Sun's calming influence. On May 30, 1925, a strike in Shanghai of radical students protesting the arrest of some of their fellows who had been supporting a strike at a cotton mill was fired on by police, killing 12 protestors. This new perspective was emphasized by Joseph Stalin, beginning to emerge over the Comintern's Grigory Zinoviev as top leader of the USSR, who in early July 1925 agreed with a reporter for the Tokyo newspaper Nichi Nichi Shimbun that the revolutionary movement in China, India, Persia, Egypt and "other Eastern countries" were growing and that "the time is drawing near when the Western powers will have to bury themselves in the grave they have dug for themselves in the East."
Қызметкерлер мен филиалдар
РИЛУ-дың толық уақытты хатшылығы испан Андрес Нин, ресейлік кәсіподақ белсендісі Михаил Томский және Бас хатшы Соломон Лозовскийден тұрды. Мәскеудегі бас кеңсесінен бөлек, РИЛУ жақын арада төрт шетелдік кеңсе ашты: Берлин ("Орталық Еуропа бюросы"), Париж ("Латын бюросы"), Болгария ("Балқан бюросы") және Лондон ("Британ бюросы"). 1927 жылдың мамырында Шанхайда Азия мен Тынық мұхиты аймағындағы РИЛУ-дың үйлестіру орталығы ретінде Pan Pacific Trade Union Secretariat құрылды. 1928 жылы РИЛУ Латын Америкасындағы алғашқы жалпы еңбек қозғалысы болып табылатын, Латын Америкасындағы РИЛУ филиалы – Confederación Sindical Latino Americana (CSLA) ұйымын құрды. Бұл ұйым 1936 жылы құрылған Латын Америкасы жұмысшыларының конфедерациясы (CTAL) үшін негіз болды. 1928 жылы Африка мен Атлантика әлеміндегі қара жұмысшылар үшін радикалды трансұлттық платформа қызметін атқарған Профинтерн бөлімі ретінде Халықаралық Негр жұмысшыларының кәсіподақ комитеті (ITUCNW) құрылды. РИЛУ әлемнің түкпір-түкпірінде ұлттық бөлімдер құрды. Ұлыбританияда Бюро Ұлттық азшылықтар қозғалысымен тығыз байланыста жұмыс істеді. Канада Коммунистік партиясы "Жұмысшылардың бірлігі лигасы" деп аталған ұлттық бөлім құрды. Америкалық бөлім 1922 жылы Кәсіподақтарды білім беру лигасы ретінде басталып, 1929 жылы екі жақты кәсіподақтар құруға тырысқан, радикалдырақ нұсқасы – Кәсіподақтардың бірлігі лигасы болып өзгерді.
The full time secretariat of RILU consisted of the Spaniard, Andrés Nin, the Russian trade unionist Mikhail Tomsky and General Secretary Solomon Lozovsky. In addition to its Moscow headquarters, RILU soon established four overseas offices — Berlin ("Central European Bureau"), Paris ("Latin Bureau"), Bulgaria ("Balkan Bureau") and London ("British Bureau"). In May 1927, the Pan Pacific Trade Union Secretariat was established in Shanghai as RILU's coordinating center for Asia and the Pacific. In 1928, RILU launched the Confederación Sindical Latino Americana (CSLA) as the Latin American branch of RILU — the first general labor movement in Latin America. This group was the forerunner of the Confederación de los Trabajadores de América Latina (CTAL), established in 1936. The International Trade Union Committee of Negro Workers (ITUCNW) was also founded in 1928 as a section of the Profintern that acted as a radical transnational platform for black workers in Africa and the Atlantic World. RILU established national sections around the world. In Britain, the Bureau worked closely with the National Minority Movement. The Communist Party of Canada established a national section called the Workers' Unity League. The American section began in 1922 as the Trade Union Educational League, succeeded in 1929 by a more radical variant which attempted to establish dual unions, the Trade Union Unity League.
Тарату
1937 жылы Сталиннің сыртқы саясаты Халық фронтына бағытталған кезде Профинтерн таратылды.
The Profintern was dissolved in 1937 as Stalin's foreign policy shifted towards the Popular Front.
Жиналыстар
Жиналыс орны Күні Ескермелер 1-ші Дүниежүзілік конгресс Мәскеу 3–19 шілде, 1921 РИЛУ құрылды. 380 делегат қатысты, олардың 336-сы дауыс беру құқығына ие болды. 2-ші Дүниежүзілік конгресс Мәскеу 19 қараша – 2 желтоқсан, 1922 Кәсіподақ қозғалысы үшін «бірлік фронты» саясатын ресми түрде қабылдады. 3-ші Дүниежүзілік конгресс Мәскеу 8 шілде, 1924 Амстердам Интернационалымен бірлік конгресін өткізу туралы әлсіз және міндетті емес шақыру қабылдады. Орталық Кеңестің 4-ші отырысы Мәскеу 9–15 наурыз, 1926 Лозовский Ұлыбритания мен Шығысты Профинтерннің табысқа жетуі үшін басты аймақтар деп атады. 4-ші Дүниежүзілік конгресс Мәскеу 17 наурыз – 3 сәуір, 1928 Халықаралық ереуіл стратегиясы конференциясы Страсбург, Франция 1929 жылғы қаңтар.
Gathering Location Date Notes 1st World Congress Moscow July 3–19, 1921 Establishes RILU. Attended by 380 delegates, 336 with voting rights. 2nd World Congress Moscow Nov. 19 Dec. 2, 1922 Formally adopts "united front" policy for the trade union movement. 3rd World Congress Moscow July 8 XX, 1924 Adopts weak and non binding call for unity congress with Amsterdam International. 4th Session of the Central Council Moscow March 9–15, 1926 Lozovsky identifies Britain and the East as main areas for Profintern success. 4th World Congress Moscow March 17 April 3, 1928 International Conference on Strike Strategy Strasbourg, France January 1929
Жарияланымдар
Г. Зиновьев, Коммунистік Интернационал МКК-ға: Мәскеудегі Үшінші Интернационалдың Атқару комитетінің үндеуі. Алғы сөз: Том Глинн. Мельбурн: "Пролетарлық баспалар қауымдастығы", 1920 жылдың қазаны. Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалының Конституциясы: 1921 жылдың шілдесінде Мәскеуде өткен Бірінші дүниежүзілік конгресте қабылданған. Лондон: Британдық бюро, Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалы, 1921 жыл. Дж. Т. Мерфи, Конгресстегі "қызылдар": Қызыл Интернационалдың бірінші дүниежүзілік конгресінің алдын ала есебі. Лондон: Британдық бюро, Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалы, 1921 жыл. Том Манн, Ресей 1921 жылы. Британдық бюро, Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалы, 1921 жыл. Революциялық кәсіподақтар мен өнеркәсіптік одақтардың бірінші халықаралық конгресінің қаулылары мен шешімдері. "Еңбек дауысы", 1921 жыл. "Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалының Конституциясы, 2-ші дүниежүзілік конгресс – қараша, 1922 жыл". Еңбек Херальд кітапханасы № 6. Чикаго: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1923 жыл. Қызыл Интернационалдың екінші дүниежүзілік конгресінің қаулылары мен шешімдері: Мәскеу – 1922 жылдың қарашасы. Чикаго: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1923 жыл. Қаулылар мен шешімдер, RILU, 1923: Атқару бюроның есебі жөніндегі қаулы. Белгісіз орын: Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалы. Атқару бюросы, мерзімі көрсетілмеген [1923?]. М. Томский, "Кәсіподақтар, партия және мемлекет: 1923 жылғы 29 маусымда Профинтерннің III сессиясында жолдас Томскийдің сөйлеген сөздерінің үзінділері" және Мәскеу: КСРО Орталық кәсіподақтар кеңесінің Сыртқы қатынастар жөніндегі комиссиясы, 1927 жыл. А. Лозовский, Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалы дегеніміз не? Еңбек одақтарының Қызыл Интернационалы, 1927 жыл. Ереуіл стратегиясының мәселелері: 1929 жылдың қаңтарында Страсбургте өткен Халықаралық конференция шешімдері. Нью-Йорк: "Жұмысшылар кітапханасы" баспасы, 1929 жыл.
G. Zinoviev, The Communist Internationale to the IWW: An Appeal of the Executive Committee of the Third Internationale at Moscow. Foreword by Tom Glynn. Melbourne: Proletarian Publishing Association, October 1920. Constitution of the Red International of Labour Unions: Adopted at the First World Congress Held in Moscow, July 1921. London: British Bureau, Red International of Labour Unions, 1921. J. T. Murphy, The 'Reds' in Congress: Preliminary Report of the First World Congress of the Red International of Trade and Industrial Unions. London: British Bureau, Red International of Labour Unions, 1921. Tom Mann, Russia in 1921. British Bureau, Red International of Labour Unions, 1921. Resolutions and Decisions of the First International Congress of Revolutionary Trade and Industrial Unions. n. c. [Chicago]: Voice of Labor, 1921. "Constitution of the Red International of Labor Unions, as of 2nd World Congress — Nov. 1922." Labor Herald Library no. 6. Chicago: Trade Union Educational League, 1923. Resolutions and Decisions of the Second World Congress of the Red International of Labor Unions: Moscow — November 1922. Chicago: Trade Union Educational League, 1923. Resolutions and Decisions, RILU, 1923: Resolution on the Report of the Executive Bureau. n. c.: Red International of Labor Unions. Executive Bureau, n. d. [1923?]. M. Tomsky, The Trade Unions, the Party and the State: Extracts of Speeches by Comrade Tomsky at the III Session of the Profintern on June 29, 1923, and Moscow: Commission for Foreign Relations of the Central Council of Trade Unions of the USSR, 1927. A. Lozovsky, What is the Red International of Labor Unions? Red International of Labor Unions, 1927. Problems of Strike Strategy: Decisions of the International Conference on Strike Strategy, held in Strassburg, Germany, January 1929 New York: Workers Library Publishers, 1929.