Кіріспе
Аргентина мемлекеттік темір жол компаниясы, 2015 жылдан бері қолданыстағы компания. Ferrocarriles Argentinos (FA) – бұл 45 жылға жуық уақыт бойы Аргентинаның барлық темір жол жүйесін басқарған мемлекеттік компания. Ол 1948 жылы Хуан Перонның алғашқы президенттік мерзімінде барлық жеке темір жол компаниялары мемлекеттік меншікке алынып, Empresa de Ferrocarriles del Estado Argentino (EFEA) болып қайта құрылған кезде құрылды. FA жолаушылар және жүк тасымалдарын, соның ішінде алыс қашықтыққа және Буэнос-Айрес қаласының аймағындағы қала маңындағы пойыз қызметтерін басқарды. Компания Карлос Менем үкіметі кезінде темір жолдарды жекешелендіру нәтижесінде таратылды; бірақ 2015 жылы Кристина Киршнер үкіметі бұл брендті мемлекеттік темір жолдарда пайдалану үшін қайта жаңғыртты.
the current company since 2015
Ferrocarriles Argentinos (abbreviated as FA; ) was a state owned company that managed the entire Argentine railway system for nearly 45 years. It was formed in 1948 when all the private railway companies were nationalised during Juan Perón's first presidential term, and transformed into the Empresa de Ferrocarriles del Estado Argentino (EFEA; ). FA managed both passenger and freight services, including long distance and commuter rail trains in the metropolitan area of Buenos Aires. The company was broken up under the government of Carlos Menem following the privatisation of the railways; however in 2015 the government of Cristina Kirchner revived the brand for use on state owned railways.
Басталуы
1946 жылдың сәуірінде Реджинальд Липер (сол кезде Аргентинадағы елші) және Аргентинадағы бірнеше теміржол компаниясының өкілі Уилфред Иди сияқты британдық компаниялардың басшылары өз компанияларын Аргентина мемлекетіне сату үшін келісімдер жасауға кірісті. 1946 жылдың қысында Эди басқаратын комиссия Буэнос-Айреске келді. Аргентина үкіметі британдық теміржолдарды басқару үшін бірлескен компания құруға келісім берді, сондай-ақ 5315 нөмірі заң күшінде болған салық жеңілдіктерін қайта орнатты, ол «Митр заңы» деп аталды. 1946 жылдың 17 желтоқсанында Аргентинаның «Институт де Промоция дель Интеркамбио» институтының президенті Мигель Миранда және елші Владимир Д’Ормессон Аргентинадағы француз компанияларын 182 796 173 австралиялық долларға (шамамен 45 миллион АҚШ доллары) сату туралы келісімге қол қойды. Оған Буэнос-Айрес генерал компаниясы, Санта-Фе және Росарио провинциясы, сондай-ақ Пто. Белграно теміржолдары кірді. Француз компанияларымен келісімге қол қойылғаннан кейін екі апта өткен соң, үкімет британдық компанияларға 125 миллион фунт стерлинг ұсынды, бірақ теміржолдар ақыры 150 миллион фунт стерлингке сатып алынды. Аргентина бұл сатып алуді ет пен астық экспорттау арқылы төлейтін болды, ал Ұлыбритания ақшаны теміржол компанияларының бұрынғы иелеріне аударатын еді. 1948 жылдың 1 наурызында президент Хуан Перон басқаратын Аргентина үкіметі британдық теміржолдарды иелігіне алды. Үкімет шетелдік теміржолдарды сатып алуды Аргентинаның өнеркәсібінің дамуына үлес қосатын егемендік актісі ретінде көрсетті. Ұлттандырудан кейін Аргентина желісі 1954 жылға дейін кеңейе берді, сол кезде ол ұзындығы бойынша тарихындағы ең жоғары көрсеткішке жетті. Аргентина желісі Латын Америкасындағы ең ірі желі болды.
Қайта ұйымдастыру
Ұлттықтандырудан кейін Мидленд және Компания Генерал теміржол желілері Белграно теміржолының құрамына енді, ал Буэнос-Айрес провинциясының теміржолы 1951 жылдың желтоқсанында мемлекетке берілді. Ол 1953 жылға дейін тәуелсіз бөлім ретінде жұмыс істеді, содан кейін Белграно желісіне қосылды. 1954 жылдың 1 қаңтарында бұрынғы француз компанияларының инфрақұрылымы мен вагондарын мұра еткен «Ferrocarril Nacional Provincia de Buenos Aires» жаңа мемлекеттік компаниясы құрылды. Бұрын Мидленд компаниясы басқарған теміржол желісі «M» желісі, ал Компания Генерал желісі «G» желісі аталды. 1949 жылдың 14 мамырында Аргентина мемлекеті Лакроз ағайындарына тиесілі Буэнос-Айрес орталық теміржолын сатып алып, оны стандартты калибрлі General Urquiza теміржолы желісіне қосты. 1957 жылы Буэнос-Айресте жаңа General Urquiza теміржол терминалы ашылып, оған «Федерико Лакроз» деп ат қойылды. «Ferrocarril Depietri» тар теміржолы (Сан-Педро мен Арресифес қалаларын байланыстырған) кейін 1949 жылдың қарашасында қосылды. Дегенмен, бұл желіде ешқашан пойыздар қайтадан жүрмеді, себебі провинциялық теміржол 68 шақырымдық желіге қызығушылық танытпады. Жақында құрылған Белграно теміржолы оны өз қарауына алмады. Сондықтан Аргентина мемлекеті желіні «Ferrocarriles y Elevadores Depietri» компаниясына қайтарды. Depietri теміржол инфрақұрылымын металл теріс ретінде сатуға шешім қабылдады. Мемлекет 1975 жылы Depietri-ге желінің нашарлауы мен ұрланған материал үшін өтемақы төледі. Патагония аймағында мемлекет салған және басқарған, бірақ бір-бірімен байланыспаған бірнеше теміржол желілері болды. Оларға FC Viedma Nahuel Huapi, Comodoro Rivadavia теміржолы, Puerto Deseado теміржолы жатты, олардың барлығы кең калибрлі болды. Басқа теміржолдар тар калибрлі болды, мысалы, La Trochita, Gral. Vintter-ден Gral. Conesa-ға (108 км) және Puerto Madryn-ды Playa Unión және Alto Las Plumas-пен байланыстырған Central Chubut теміржолы. Бұл желілерді мемлекеттік Ferrocarriles Patagónicos басқарды, Viedma Bariloche және Jacobbacci Esquel ерекшеліктері, олар ұлттандырудан кейін General Roca теміржолының құрамына кірді. Қалған желі 1956 жылы қосылды. Сол сияқты, басқа да тармақтар жабылды, мысалы, Лухан қаласындағы Әйелдер Базиликасына дейінгі 1,9 шақырымдық желі, онда әр 8 желтоқсанда мыңдаған паломниктер Мәриям Ананың мерекесін тойлау үшін келді. 1955 жылы қызмет тоқтатылды, станса бұзылды, ал бір жылдан кейін рельстері алынып тасталды. Лухан муниципалитеті станса тұрған жерде «Базилика» деп аталған саябақ салды.
Ұлттық өндірушілердің импульсі
Ұлттықтандыру кезінде Аргентина теміржолдарының локомотивтерінің көп бөлігі әлі де бумен жұмыс істеді және алыс қашықтыққа ағаштан жасалған вагондармен саяхат жасалды. 1950-жылдарға дейін үкімет АҚШ және Бельгияда шығарылған, әсіресе Cockerill Ougree және Baldwin Lima Hamilton өндірген жаңа дизельдік локомотивтерді сатып алмады. Сонымен қатар, бұрын тоқтатылған C&O Chessie-де пайдаланылған Budd Company вагондары El Marplatense қызметінде қолданылатын болады, бұл Constitución қаласынан Mar del Plata қаласына саяхат жасауға мүмкіндік беретін, бірнеше сәнді қызметтер ұсынатын экспресс бағыты еді. El Marplatense жобасының табысқа ие болғанына қарамастан, FA Budd Co компаниясынан жаңа материал сатып алмады, ал голландтық Werkspoor компаниясы жаңа локомотивтер, вагондар және рельсті көліктерді жеткізуші болды. Werkspoor жылжымалы құрамы Мендоса, Кордова және Тукуман қалаларына бағытталған қызметтерде пайдаланылды. Сол жылдары Аргентинада өндірілген және Liniers шеберханаларында орналасқан ұлттық компания Fábrica Argentina de Locomotoras ("FAdeL") алғашқы дизельдік локомотивті 1951 жылдың қазан айында президент Перон және оның дизайнері және құрылысшысы инженер Педро Сакадьо іске қосты. Бұл локомотив (ресми түрде "CM1" деп аталып, Justicialista деп аталды) 1952 жылдың жазында El Marplatense бағытында қызмет етіп, 400 км қашықтықты бар болғаны 4 сағатта жүріп өтуге қол жеткізді. CM1 сондай-ақ Барилоче және Мендоса қалаларына орташа сағатына 90 км жылдамдықпен қызмет көрсетті. FADEL компаниясының екінші моделі CM2 La Argentina болды, ол итальяндық FIAT Ferroviaria және Cantieri Riuniti Dell Adriático компанияларының дизельдік қозғалтқыштарымен жабдықталды. Дегенмен, 1955 жылы үкіметті басып алған Революция Либертадора 600 локомотив өндіру жобасын тоқтатты. FADEL кейіннен жабылды және құрылыс жоспары күшін жойды. FADEL компаниясының жабылуынан кейін Ferrocarriles Argentinos FIAT компаниясынан сатып алынған 280 қозғалтқыштармен жұмыс істейтін 280 локомотив өндіруді міндеттеді, олар бастапқыда FADEL машиналарында пайдалануға арналған еді. Жаңа өндіруші "Gruppo Aziende Italiane e Argentine" (көбінесе "GAIA" аббревиатурасымен танымал) деп аталатын итальяндық-аргентиналық консорциум болды. Алғашқы 80 бірлік және олардың қозғалтқыштары Италияда, ал қалған 200 бірлігі 1964-1970 жылдар аралығында, негізінен ұлттық компоненттерді пайдалана отырып, Аргентинада жасалды. Аргентина теміржолдары үшін сенімді локомотив жасауға жасалған күш-жігерге қарамастан, GAIA машиналары күтілгендей нәтиже бермеді және көптеген бірліктер пайдаланудан алынып тасталды, FA компаниясында қызмет ететін бірнеше локомотивтер ғана қалды. 1958 жылы Fiat Ferroviaria компаниясы Аргентинада жұмыс істейтін FIAT компаниясының көптеген еншілес компанияларынан құралған консорциум Fiat Concord арқылы Sociedad Material Ferroviario ("Materfer") компаниясын құрды. Компания FA үшін тауарлар жеткізу үшін елде жылжымалы құрам өндіру зауытын салды. Сол жылы Аргентинаның Көлік министрлігі Fiat Ferroviaria компаниясымен 210 жаңа вагондарды сатып алу туралы келісімге келді. Бұл машиналар FIAT дизельдік 660 ат күшімен жұмыс істейтін 2 агрегаттан тұрды. Вагондар сағатына 115 км жылдамдыққа жете алды. Олардың жеңіл салмағы кез келген теміржол желісінде жүруге мүмкіндік берді. Сондай-ақ, көліктерде екі жүргізуші кабинасы болды, олардың әрқайсысы машинаның әр шетінде орналасқан, бұл терминалды станцияларда маневрлерді орындау уақытын қысқартты, әсіресе қалалық қызметтерде. Вагондар FIAT компаниясының Турин, Decauville және Кордова зауыттарында жасалды. Алғашқы вагондар Италия мен Францияда өндірілсе де, олардың көпшілігі Аргентинада, Кордованың Феррейра қаласында орналасқан және осы мақсат үшін арнайы жобаланған "Materfer" зауытында жасалды. 1962 жылы FIAT Concord компаниясы өндірген 7131 нөміріндегі вагон, сол кезде Ferrocarriles Argentinos басқарған General Mitre теміржолының Villa Ballester Zárate және Victoria Capilla del Señor учаскелерінде дебют жасады. Бұл жеңіл вагондар 1938 жылдан бері осы жолдарда жүретін Ganz Works вагондарының орнына келді. Materfer сондай-ақ Werkspoor компаниясының вагондарына ұқсас вагондар өндірді, олар Чилимен және Expreso del Sur бағытымен халықаралық байланысы бар Барилоче (Los Arrayanes), Тукуман (Independencia), Посадас (Cataratas), Мендоса (El Libertador) қалаларына алыс қашықтыққа арналған қызметтерде пайдаланылды.
During those years the first diesel locomotive manufactured in Argentina and produced at Liniers workshops by national company Fábrica Argentina de Locomotoras ("FAdeL") was launched in October 1951 by President Perón and its designer and builder, engineer Pedro Sacaggio. That locomotive (officially, "CM1", and named Justicialista) started to run in the summer of 1952 53 serving in El Marplatense and completing the 400 km length in only 4 hours. The CM1 was also used for services to Bariloche and Mendoza at an average speed of 90 km/h. The second model by FADEL was the CM2 La Argentina, powered with diesel engines by Italian manufacturers FIAT Ferroviaria and Cantieri Riuniti Dell Adriático. Nevertheless, the project to produce 600 locomotives was aborted by the Revolución Libertadora that took the Government in 1955. FADEL was subsequently closed and the plan of construction dismissed. After the closure of FADEL, Ferrocarriles Argentinos committed a company the manufacturing of 280 locomotives that would be powered with the 280 engines that had been acquired to FIAT, originally intended to be used in the FADEL machines to built. The new manufacturer was a local Italian Argentine consortium named "Gruppo Aziende Italiane e Argentine" (mostly known for its acronym "GAIA"). The first 80 units and their engines were totally manufactured in Italy and the remaining 200 were built in Argentina between 1964 and 1970, using mostly national components. Despite the efforts to make a reliable locomotive for the Argentine railways, the GAIA machines did not satisfy the expectations and many units would be removed from circulations, remaining only a few locomotives serving at FA. In 1958 Sociedad Material Ferroviario ("Materfer") was established by Fiat Ferroviaria, through Fiat Concord, a consortium formed by many FIAT subsidiaries operating in Argentina. The company built a factory to manufacture rolling stock in the country to provide goods for FA. That same year the Ministry of Transport of Argentina signed an agreement with Fiat Ferroviaria to acquire 210 brand new railcars. Those machines were formed by 2 units powered by a FIAT diesel engine at 660 HP. The railcars could reach speeds of 115 km/h. Their low weight made them suitable to run on any railway line. The vehicles also had two driver cabins, one on each end of the car, which reduced the time of manoeuvres at termini stations, particularly in urban services. Railcars were built in the FIAT factories of Turin, Decauville and Córdoba. Although the first railcars were manufactured in Italy and France, most of them were made in Argentina, in a factory specially designed for that assignment located in Ferreyra, Córdoba and named "Materfer". In 1962, the 7131, a railcar manufactured by FIAT Concord, made its debut in the Villa Ballester Zárate and Victoria Capilla del Señor sections of General Mitre Railway, then managed by Ferrocarriles Argentinos. Those light cars replaced Ganz Works railcars that had been run on those lines since 1938. Materfer also produced coaches that looked like Werkspoor's that were used for long distance services to Bariloche (Los Arrayanes), Tucumán (Independencia), Posadas (Cataratas), Mendoza (El Libertador) with international connections with Chile and the Expreso del Sur.
Импортталған жылжымалы құрам
1951 жылы компания АҚШ-тың Budd Company компаниясынан барлығы 46 вагонды сатып алды. Бастапқыда стандартты кеңдіктегі темір жолдар үшін салынған жылжымалы құрамды Рока темір жолында қолданылатын үнді кеңдігіне бейімдеу қажет болды. Сынақ кезеңінен кейін поездар Мар-дель-Платаға экспресс бағыттарымен, шамамен 5 сағаттық сапар уақытымен жүре бастады. Ол кезде қолданылып келген ағаштан жасалған вагондардан айырмашылығы, американдық вагондар болаттан жасалған және жолаушыларды шудан қорғайтын кондиционер, қос шыны, креслолар, барлар және ресторан вагоны сияқты жайлылықтармен жабдықталған. 1955 жылы Белграно Норте желісі үшін Нидерландыда жасалған 30 Werkspoor локомотиві сатып алынды. Осының нәтижесінде FA ескі Ganz Works көліктерін Кордобаға, аймақтық темір жолдарға жұмыс істеуге жіберді. Төрт жыл өткен соң, Whitcomb және Werkspoor машиналарын алмастыру үшін 21 English Electric локомотиві келді. 1964 жылы FIAT Ferroviaria компаниясының еншілес компаниясы Aerfer құрастырған 27 вагоны желіге қосылды. Тағы төрт жылдан кейін, автопарк көлемі жергілікті Materfer компаниясы жасаған 20 вагонымен артты, олар Тафи Вьехода жасалған ескі вагондарды алмастырды. Осыдан кейін English Electric локомотивтері Aerfer және Werkspoor вагондарымен жұмыс істеді. Жабылған желілердің арасында Белграно Нортедегі Дон Торкуато – Кампо-де-Майо тармағы және Б. Митре Дельтасы болды (ол 1995 жылға дейін жабық болып қалды, содан кейін толығымен қайта жаңартылып, «Tren de la Costa» деп аталды). Ларкин жоспары 1961 жылы 42 күнге созылған ереуілге байланысты толыққанды іске асырылмады, бірақ Эчевери мен Мира Пампа арасындағы, сондай-ақ Карлос Бегуэриден Азул мен Олаваррияға дейінгі, олардың тармақтарымен бірге көптеген желілер мен тармақтар жабылды, олардың барлығы Буэнос-Айрес темір жолының бір бөлігі болды. 30 қазанда шамамен 200 000 жұмысшы ереуілге қолдау көрсетті, елдің әртүрлі жерлерінде тәртіпсіздіктер болды. Фрондизи үкіметі әскери соттар арқылы тұтқындау және түрмеге жабу туралы қорқытып, жұмысшыларды жұмысқа қайтаруға мәжбүр етті.
Де Марчи дәуірі: 1968-71
Президент Артуро Ильяны құлатқан төңкерістен кейін генерал Хуан Карлос Де Марчи Ferrocarriles Argentinos президенті болып тағайындалды. Марчи теміржол желісін жаңғырту және инвестициялау жоспарын жүзеге асырды, оның аясында бес жыл ішінде 850 миллион АҚШ долларын инвестициялау көзделді. Маркидің басқару кезеңінде жылжымалы құрам жаңартылды, АҚШ-тан EMD GT22 және G22 дизель локомотивтері, сондай-ақ Кордобада өндірілген Materfer бірліктері сатып алынды. EMD локомотивтері бүгінгі күнге дейін Аргентинаның бірнеше теміржол желілерінде пайдаланылуда, мысалы, Белграно Норте және Белграно Сур қалалық қызметтері, Рока және Митре теміржолдарының алыс қашықтыққа арналған қызметтері және тағы басқалары. 1968 жылы Де Марчи Латын Америкасы теміржол қауымдастығының хатшысы болып сайланды. 1970 жылдардың басында FA Urquiza Railway қалалық қызметтерінде пайдалану үшін жапондық Marubeni консорциумынан 128 электрлік бірлік сатып алды. Бұл бірліктер алғаш рет 1974 жылы іске қосылды, осыған дейін пайдаланылып келген ескі американдық трамвайларын ауыстырды. Дегенмен, сол жылдары Ferrocarril Económico Correntino сияқты кейбір теміржолдар жабылды, мысалы, 1969 жылы.
Өмірбаян
1980-ші жылдардағы ұзаққа созылған гиперинфляция кезеңінен кейін, мемлекеттік бюджет тапшылығының күрт өсуімен және резервтердің күрт төмендеуімен бірге, Аргентина үкіметі 1989 жылдан бастап Карлос Менем президенттігі кезінде коммуналдық қызметтерді (телефон, газ, электр және су) жекешелендіруді қамтитын неолибералдық реформалар сериясын бастады, сонымен қатар бүкіл теміржол желісі де жекешелендірілді. Жоспар желіні бөліктерге бөліп, оларды жеке компанияларға бәсекелі тендерлер арқылы пайдалануға концессия беру болды. Жүк және жолаушылар тасымалы қызметтері бөлінді, ал қалааралық жолаушылар тасымалының көп бөлігі жеке сектор үшін коммерциялық тұрғыдан тартымды болмағандықтан, үкімет оларды провинцияларға ұсынды. Буэнос-Айрес қаласындағы жолаушылар тасымалы қызметтері, оның ішінде метроның бес желісі, перспективалырақ болды және олар жеке қарастырылды.
Қалалық қызметтер
520/91 Жарлығымен 1991 жылы жаңа мемлекеттік компания Ferrocarriles Metropolitanos S. A. (FEMESA) Буэнос-Айрес провинциясының қалалары мен маңындағы метрополитен қызметтерін жүргізу үшін құрылды, ол жекешелендіру процесі аяқталғанға дейін оларды ұлттық желіден бөліп, тиімді түрде өздігімен жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Осыдан кейін Ferrocarriles Argentinos жеке компанияларға берілгенге дейін тек жүк және алыс қашықтыққа жолаушы тасымалдарын жүзеге асырды. Жобалар Буэнос-Айрес қана емес, Кордова, Росарио және Мендоса қалаларын да қамтыды, мақсаты – жылдам транзиттік көлікті қоса алғанда, қалалық қызметтерді құру болатын. Кордовадағы жоспар екі стансаны біріктіруді және Феррейра мен Аргуэлло аудандарын байланыстыруды көздеген. Мендоса жобасы Эль Плумерильо әуежайының жанында жаңа терминал салуды қарастырды. Дегенмен, бұл жоспарлар іске аспады.
Жүк пойыздары
Жекешелендіру алты компанияға жүк тасымалы қызметтерін жүзеге асыруға берілген ұзақ мерзімді концессиялармен (30 жылға, қосымша 10 жылға ұзарту мүмкіндігімен) басталды. Бұл компаниялар барлық операциялар мен техникалық қызмет көрсетуге, сондай-ақ олардың ұсынысында егжей-тегжейлі сипатталған инвестициялық бағдарламаны іске асыруға жауапты болды. Негізгі активтер мемлекеттің меншігінде қалды, ал операторлар оларды пайдалану үшін және құраманы жалға алу үшін төлем жасауға міндетті болды. Жүк тасымалы тарифтері либералдануға ұшырады, бірақ мемлекеттік бекітуді қажет етті. Концессионерлер FA қызметкерлерінің қажетті санын жұмысқа алуға міндетті болды, ал штаттарды қысқарту Дүниежүзілік банк көмегімен үкімет тарапынан қаржыландырылды. Бастапқыда Белграно темір жолына ешқандай ұсыныс түспеді, ал 1993 жылдың қазан айында үкімет оның жұмысын жалғастыру және оны жеке сатып алушы үшін тартымды коммерциялық ұсынысқа айналдыруға мүмкіндік беретін жақсартуларды жүргізу үшін жаңа мемлекеттік корпорация құрды. Алты жылдан кейін Belgrano Cargas желіні қабылдағаннан кейін жекешелендіру аяқталды.
Ұзақ қашықтыққа қызмет көрсетуді жабу
Аргентина теміржолдарының қаржылық дефицитін шектеуге бағытталған бұрынғы реттеу шаралары сәтсіз аяқталғаннан кейін, 1992 жылғы 10 шілдеде президент Менем 1168/92 № Жарлығына қол қойды. Бұл жарлық ел бойынша қашықтықтан жүретін қызметтерге төтенше жағдай режимін енгізіп, жекешелендіру процесін жеңілдету үшін қадам ретінде қарастырылды. Бұл режим 1 тамызда күшіне енді, ал барлық жолаушылар тасымалы 1992 жылғы 31 желтоқсанда тоқтатылатын болды. Лакс қызметтер жойылды, бағыттардың жиілігі күрт азайтылды және көптеген ыңғайлы жағдайлар алынып тасталды, нәтижесінде қызмет сапасы нашарлады. Желтоқсан айында Менем 1993 жылғы 10 наурызға дейін соңғы мерзімді ұзартты, содан кейін барлық қашықтықтан жүретін жолаушылар тасымалы тоқтатылды. Бұл провинциялардың көпшілігін Буэнос-Айреспен теміржол байланысынан айырды. Мұндай жағдай Мендоса, Сальта, Хухуй, Энтре-Риос, Корриентес, Мисьонес, Сан-Хуан, Сан-Луис, Катамарка және Ла-Риохада болды. Жабылу көптеген ауылдарды Аргентинаның ірі қалаларынан оқшаулады, бұл жастардың жақсы мүмкіндіктер іздеп туған жерлерін тастауына себеп болды. Бұл Ла-Банда, Лагуна-Пайва, Сан-Кристобаль, Наварро, Лас-Марианас сияқты қалаларда орын алды. 1960 жылы пойыздар 539 миллион жолаушыны тасымалдаса, отыз жылдан кейін бұл көрсеткіш 264 миллионға дейін төмендеді. 1991 және 1992 жылдар аралығында локомотивтердің жетіспеуіне байланысты қалалық және қалааралық қызметтер тоқтатылды. Сан-Мартин және Рока желілеріндегі пойыздарда жағдайы нашар екі ғана вагон болды. Сонымен қатар, теміржолшылар кенеттен ереуілге шығып, жолаушыларды жолдың ортасында тастап кетті. Мемлекеттік басқарудың соңғы жылында 239 мың қызмет тоқтатылды немесе кешіктірілді. Жабылудың алдында Ұлттық үкімет провинцияларға қалааралық теміржол желілерін өз қаражаты есебінен қайта іске қосу мүмкіндігін ұсынды. Аз ғана провинция қызығушылық танытты, ал одан да азы үкіметпен қызметтерді қайта бастау туралы келісімге келді. Олардың қатарында Буэнос-Айрес (өз компаниясын құрған Ferrobaires), Тукуман (Tucumán Ferrocarriles 1997 жылдан бері пойыздарды жүргізуде), Рио-Негро (Servicios Ferroviarios Patagónico, әлі де жұмыс істеуде), Кордоба, Ла-Пампа (Ferrobaires қызметімен) және Чубут болды. Сонымен қатар, үкімет кейбір тармақтардың юрисдикциясын провинцияларға берді, мысалы, Виедма-Барилоше және Инженер Якоббачи-Эскельді Рио-Негро мен Чубутқа (теміржол екі провинцияны да кесіп өткендіктен); Кордова-Крус-дель-Эхеді Кордова провинциясына. Сальта Tren a las Nubes-ті алды, ал Мендоса Трансандін теміржолын алды. Барлық жағдайларда процедуралар №2873 заңмен реттелді.
Тарату
1995 жылғы 7 шілдеде компания № 1039/95 жарлығымен таратылып, сол күні жұмысын тоқтатты. FA таратылғаннан кейін Аргентинаның теміржол инфрақұрылымын "Ente Nacional de Administración de Bienes Ferroviarios" (ағылшын тілінде: National Board of Railway Properties Management – ENABIEF) жаңа агенттік қабылдады, кейіннен "Organismo Nacional de Administración de Bienes del Estado" (Мемлекеттік мүлікті басқарудың ұлттық агенттігі – ONABE) 2008 жылға дейін, одан кейін "Administración de Infraestructuras Ferroviarias S. E." (Теміржол инфрақұрылымын басқару – ADIFSE) ONABE-ді әкімші ретінде алмастырды. ADIFSE штаб-пәтері Буэнос-Айрес, Ретиро, Авенида дель Либертадор және Авенида Рамос Мехиадағы бұрынғы FA ғимаратында орналасқан.
Жаңғыру
2008 жылы ұлттық үкімет жаңадан иеленген теміржол активтерін басқару үшін Operadora Ferroviaria Sociedad del Estado (SOFSE) компаниясын құрды. Мемлекеттік компания жылдам дамыды, жаңадан қайта ұлттандырылған желілерді қосты, жаңа құрама вагондар сатып алды және ұзын рельс участаларын жаңартты. 2015 жылы мемлекет теміржол реформасын кеңейте бастағанда, бұрынғы Ferrocarriles Argentinos таңбасын қайта қолдануға кірісті және көп ұзамай Аргентина Ұлттық Конгресіне SOFSE және әлі қайта ұлттандырылмаған басқа компанияларды да қамтитын таңбаны жаңарту туралы ұсыныс енгізді. Бұл ұсыныс 2015 жылдың сәуір айында көпшілік дауыспен мақұлданды және Аргентина Сенаты заңға айналдырды, нәтижесінде елдің теміржолдары тиімді түрде қайта ұлттандырылды, бұл қадамға саяси спектрдің барлық басты партиялары қолдау көрсетті.