Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дом Дуарте Нуньо, Браганса герцогы (23 қыркүйек 1907 – 24 желтоқсан 1976) – Португалия тағының жойылған монархиясына талапкер, әкесі Мигель Януарионың мигельдік мұрагері және Португалияның соңғы билеушісі Браганса королі Мануэль II қайтыс болғаннан кейін жалғыз Бригантин үйінің басшысы болды. 1952 жылы Португалияның жерсіздік заңдары күштен шығарылғанда (1950 жылдың 27 мамырында) герцог отбасын Португалияға көшірді, осылайша Мигелист Браганзаларды өз отанына қайтарып, 1910 жылы монархия жойылғаннан бері Португалияда тұңғыш рет тұратын бұрынғы португал королдік әулетінің өкілі болды. Португалияда орналасқаннан кейін герцогқа Fundação da Casa de Bragança ұйымы зейнетақы және тұрғын үй берді. Бұл ұйым 1932 жылы король Мануэль II қайтыс болғаннан бері Браганса үйінің барлық жеке мүлігіне иелік етеді және басқарады. Дуарте Нуньо өмірінің қалған бөлігін Бригантин мүліктерін отбасына қайтаруға және Мигелист Браганзалардың бейнесін португал қоғамында қайта жаңартуға сәттіліксіз тырысты, мұның бәрі Браганзалар тұсында португал монархиясын қалпына келтіру мақсатымен жасалды. 1942 жылы Дуарте Нуньо Гран-Пара князі Педро де Алькантараның қызы, Орлеанс-Брагансаның Мария Франсиска ханшайымына үйленді. Олардың некесі Браганса әулетінің екі тармағын – португалдық және бразилиялық Бригантин үйлерін қайта табыстырды, бұл үйлер 1828 жылдан бері ажырасып келген еді, сол кезде Либерал Браганзалардың негізін қалаушы король-император Педро IV & I мен Мигелист Браганзалардың негізін қалаушы король Мигел I арасында «Екі бауырластың соғысы» болған. Олардың үш ұлы болды, ең үлкені – Дуарте Пио де Браганса, қазіргі Португалия тағына талапкер.
Dom Duarte Nuno, Duke of Braganza (23 September 1907 – 24 December 1976) was the claimant to the defunct Portuguese throne, as both the Miguelist successor of his father, Miguel Januário, Duke of Braganza, and later as the head of the only Brigantine house, after the death of the last ruling Braganza, King Manuel II of Portugal. In 1952, when the Portuguese Laws of Banishment were repealed (27 May 1950), the Duke moved his family to Portugal, thus returning the Miguelist Braganzas to their homeland and becoming the first of the former Portuguese royal dynasty to live in Portugal since the abolition of the monarchy in 1910. Once established in Portugal, the Duke was granted a pension and residence by the Fundação da Casa de Bragança, the organization has owned and managed all the private assets of the House of Braganza, since the death of King Manuel II, in 1932. Duarte Nuno spent the rest of his life attempting, without success, the restoration of all Brigantine assets to his family and recreating the image of the Miguelist Braganzas in Portuguese society, all under the goal of the restoration of the Portuguese monarchy, under the Braganzas. In 1942, the Duarte Nuno married Princess Maria Francisca of Orléans Braganza, daughter of Pedro de Alcântara, Prince of Grão Pará. Their marriage reconciled two branches of the House of Braganza, the Portuguese and Brazilian Brigantine houses, and which had been estranged since 1828, when the War of Two Brothers was waged between King Emperor Pedro IV & I, founder of the Liberal Braganzas, and King Miguel I, founder of the Miguelist Braganzas. The couple had three sons, the eldest of whom is Duarte Pio de Bragança, the current pretender to the defunct Portuguese throne.
Туу
Дуарте Нуньо Фернандо Мария Мигель Габриэль Рафаэль Франциско Ксавье Раймундо Антонио Австрия-Мажарстан империясындағы Себенштейн сарайында, Браганса герцогы Мигель Януарионың және оның екінші әйелі, Лёвенштейн-Вертхайм-Розенберг ханшайымы Мария Терезаның ұлы ретінде дүниеге келді. Дуарте Нуньоның екі үлкен жартылай бауыры, бір үлкен жартылай қарындасы және сегіз қарындасы болған. Оның әкесінің ата-аналары Португалияның Мигель I және Лёвенштейн-Вертхайм-Розенберг ханшайымы Аделаида болды. Анасының ата-аналары Лёвенштейн ханзадасы Чарльз Вертхайм-Розенберг және Лихтенштейн ханшайымы София еді. Дуарте Нуньоның әкесі Португалия тағына мигелисттік талапкер болған, ол өзінің туыстарына, Браганза-Саксен-Кобург және Гота үйінің билеуші тармағына, Яғуар Мария II-ден тарағандарға қарсы болды. Мария II Дуарте Нуньоның отбасын бүлік жасағаны үшін мұрадан айырып, елден қуған. Туған күнінен кейін Дуарте Нуньо Себенштейнде крещение рәсімінен өтті. Оның крест атасы және крест анасы оның әпкесі, Гвимара герцогинясы Альдегундес және тағы бір әпкесінің күйеуі, Сан-Хайме герцогы Альфонсо Карлос (екеуі де өкілдер арқылы қатысқан) болды.
Duarte Nuno Fernando Maria Miguel Gabriel Rafael Francisco Xavier Raimundo António was born at Seebenstein Castle in Austria Hungary, the son of Miguel Januário, Duke of Braganza and of his second wife, Princess Maria Theresa of Löwenstein Wertheim Rosenberg. Duarte Nuno had two older half brothers, one older half sister and eight sisters. His paternal grandparents were Miguel I of Portugal and Princess Adelaide of Löwenstein Wertheim Rosenberg. His maternal grandparents were Charles, Prince of Löwenstein Wertheim Rosenberg, and Princess Sophie of Liechtenstein. Duarte Nuno's father was the Miguelist claimant to the throne of Portugal who opposed his cousins, the reigning line of the House of Braganza Saxe Coburg and Gotha descended from Queen Maria II. Duarte Nuno's family had been disinherited and banished by Maria II for rebellion. The day after his birth, Duarte Nuno was baptised at Seebenstein. His godparents were his aunt the Infanta Aldegundes, Duchess of Guimarães and the husband of another aunt, the Infante Alfonso Carlos, Duke of San Jaime (both of whom were represented by proxies).
Мигельдік талапкер ретінде мұрагерлік
Дуарте Нуноның екінші ағасы, Брагансаның ханзадасы Франциск Жозеф 1919 жылы қайтыс болды, ал 1920 жылдың 21 шілдесінде оның үлкен ағасы, Визеу герцогы принц Мигель мұрагерлік құқығынан бас тартты. Он күннен кейін, 1920 жылдың 31 шілдесінде Дуарте Нуноның әкесі Мигель Януарио Португалия тағына деген құқығын Дуарте Нуноның пайдасына өткізді. Содан бері мигелистер Дуарте Нуноны Португалияның королі Дуарте II деп мойындады, тіпті Португалия 1910 жылы Мария II-нің шөбересі король Мануэль II (1920 жылы әлі тірі болған) елден қуылған кезде республика болып кеткеніне қарамастан. Дуарте Нуно Браганса герцогы атағын құрметті атақ ретінде пайдаланды. Португалия тағына мигелистік талапкер ретінде тағайындалған кезде Дуарте Нуно он екі жаста болғандықтан, оның тәтесі, Гвимаран герцогинясы, ол толыққанша жасқа келгенге дейін оның регенті болды. 1921 жылы ол монархияны қайта орнату үшін отбасының мақсаттарын баяндайтын манифест жариялады.
Duarte Nuno's second brother, Prince Francis Joseph of Braganza, died in 1919, and on 21 July 1920 his eldest brother, Prince Miguel, Duke of Viseu, renounced his succession rights. Ten days later on 31 July 1920 Duarte Nuno's father, Miguel Januário, abdicated his claim to the Portuguese throne in favour of Duarte Nuno. Henceforth the Miguelists recognised Duarte Nuno as King Duarte II of Portugal, even though Portugal had become a republic in 1910 when Maria II's great grandson, King Manuel II (who was still living in 1920), was sent into exile. Duarte Nuno used Duke of Braganza as a title of pretense. Since Duarte Nuno was only twelve years old when he succeeded as Miguelist claimant to the Portuguese throne, his aunt, the Duchess of Guimarães, acted as regent for him until he attained his majority. In 1921, she issued a manifesto outlining the family's goals for the restoration of the monarchy.
Конституциялық талапкер ретінде мұрагерлік
1920 жылы оның ағасы Афонсо қайтыс болғаннан кейін, бұрынғы король Мануэль II-нің 1826 жылғы Конституциялық жарғыға сәйкес (монархия 1910 жылы құлатылғанға дейін 1842 жылдан бастап күшіне енген конституция) таққа талапкер бола алатын жақын туыстары болған жоқ. Мигельдік желі мен Браганса Саксен-Кобург және Гота желілері арасындағы қақтығыс тек қай адам егемен болуы керек деген мәселемен ғана шектелмеді, сонымен қатар егеменнің қаншалықты билігі болуы керектігі туралы да болды. Мигелистер Португалияның автократиялық абсолютизм дәстүрін қолдады, ал Браганса Саксен-Кобург және Гота конституциялық монархияны ұстанып қалды. 1912 жылы Дуарте Нуноның әкесі Мигель Януарио Португалия тағына екі талапкердің болмауы үшін келісімге келуге тырысу үшін Мануэль II-мен кездесті. Олардың өкілдері Довер келісімін жасады, онда Мигель Януарио Мануэльді король деп таныды, ал Мануэль Дуарте Нуноның мұрагерлік құқығын мойындады. Келісім екі жақтың да жақтастары арасында танымал болмады, кейбіреулері оған ешқашан қол қойылмаған деп мәлімдеді. 1922 жылы 17 сәуірде Дуарте Нуньо мен Мануэльдің өкілдері Париж келісімін жасады. Бұл келісімде Мануэль егер ол ұрпақсыз қайтыс болса, Кортес оның мұрагерін таңдауға келісті, ал Дуарте Нуньо өзінің ізбасарларынан Мануэльді жер аударылудағы король ретінде қабылдауға кеңес беруге келісті. Дәл осылайша, Довер және Париж келісімдері жеке келісімдер болды, олар заңды түрде орындалмайды. Сондай-ақ, король Мануэль соңғы келісімшарттың Португалияның соңғы монархиялық конституциясына қайшы келетін кез келген ережесіне келіспеді. Бірақ келісімдер Португалияның корольдік отбасының Мигель және Браганса Сакс Кобург тармақтарын татуластырудағы маңызды қадамдар болды және әрқайсысының жақтастарын біріккен монархистік қозғалысқа жылжытуға көмектесті. 1927 жылы Дуарте Нуноның әкесі қайтыс болды. 1932 жылы 2 шілдеде Мануэль II қайтыс болды. Бұдан кейін монархистердің көпшілігі, Мигельдіктер де, конституциялықтар да, Португалия тағына талапкер ретінде Дуарте Нуноны қолдады. Жоао Антонио де Азеведо Коутиньо, Causa Monárquica басшысы және Мануэль II-нің елден қуылған кездегі лейтенанты, Дуарте Нуноны қолдаған мәлімдемені жариялады. Кейін Дуарте Нуньоны Парижде Мануэльдің анасы, королева Амелия аудиенцияда қабылдады. Дуарте Нуноны монархистердің көпшілігі қабылдаса да, оның талабына қарсылық білдіретін кейбір конституционалистер болды. Дуарте Нуньо өзінің атасы Мигель I-нің заңды мұрагері ретінде даусыз болды, бірақ оның Португалияның соңғы патшасы Мануэль II-нің заңды мұрагері екендігіне күмән болды. 1826 жылғы Конституциялық жарғының 87 және 88-баптарында монархия құлатылған кезде күшіне енген, тақтың алдымен королева Мария II ұрпақтарына (олардан Дуарте Нуно шыққан жоқ) және олар жойылған кезде ғана кепілдік мұрагерлерге берілгені айтылған. Мария II-нің 1932 жылы тірі ұрпақтары болды, бірақ олардың ешқайсысының португал ұлты жоқ еді. 1826 жылғы Жарғының 89-бабында "Ешбір шетелдік Португалия патшалығының тажына ие бола алмайды" деп жазылған. Дуарте Нуноның ұлтына қатысты да күмән болды: Дуарте Нуноның атасы, Д. Мигель I, 1834 жылы 19 желтоқсанда қабылданған заң бойынша жер аударылды, ал Дуарте Нуно да, оның әкесі де Португалияда туылмаған. Сонымен қатар, 1826 жылғы жарғының 8-бабында "өкіммен жер аударылғандар" португал азаматтығынан айырылады деп жазылған. Дуарте Нуно мен оның әкесі Португалияда туылмаған және олардың отбасы Португалиядан қуылған, бұл олардың тармағының Португалия азаматтығын үнемі сақтап қалғаны белгісіз. Дегенмен, Дом Дуарте желісі сот үкімімен емес, заңмен (Португалия Кортесінің) қуылды (бұл, сонымен қатар, жаңа сот үкімімен өзгертілуі мүмкін еді); бірақ 1838 жылғы Конституция, қуғын-сүргін кезінде күшіне енген, Д. Мигель I-нің азаматтығынан айыруын және содан кейін оның Португалия тағына мұрагерлік құқықтарын жоғалтуын бекітті, сондай-ақ бұл "ad hoc" қуғын-сүргін заңын күшейтті, оны қайтарып алу мүмкін емес болды. Бірақ 1826 жылғы Конституциялық Хартия 1842 жылы қалпына келтірілген кезде, ол 1838 жылғы Конституцияны және оның хартиясындағы Мигель I мен оның мұрагерлерін династия ретінде мұрагерлік құқығынан айыратын шартты жойды. Оның үстіне, олардың жер аударылуы осы жарғыда емес, 1950 жылға дейін күшін жойған жер аударылу туралы жеке заңда көзделген. Монархистердің аз бөлігі Дуарте Нуннодан басқа үміткерді қарастырды. Мануэльдің 1932 жылы қайтыс болған кездегі генеалогиялық мұрагері Саксонияның тәж мұрагері Георг (Мария II-нің шөбересі) болды, бірақ ол португал емес еді; ол сонымен қатар католик дін қызметкері еді. Георгтың туыстарының ұрпақтары бар, бірақ ешқайсысының португал азаматтығы болғаны белгісіз. Мария II-нің кіші әкесі Бразилия императоры Педро II-нің генеалогиялық мұрагері оның шөбересі Орлеан-Браганса үйінің шаһзадасы Педро Гастон болды; ол да португал емес еді, бірақ ол бразилиялық болғандықтан және португал мәдениетімен сіңгендіктен, ол сәл тартымды үміткер болды. Ең жақын мұрагер, ол күмәнсіз португал болған, - Констанса Берку де Мендонса, 4-ші Луле герцогинясы (король Жоао VI-ның шөбересі), бірақ оның отбасы бұл кезде талап етпеді, сонымен қатар король Мануэль II оны қарастырмады. Көптеген ғалымдар Луле отбасының таққа құқығын жоғалтқанын мәлімдейді, өйткені Инфанта Ана де Жесус Марияның Луле маркграфымен жасаған құпия некесіне компетентті орган, Кортес немесе Регенттік комитеті рұқсат бермеген, бірақ ол Регент Инфантадан рұқсат алған. Дегенмен, португал конституциясы көбірек талап етті, "корольдің бағалауымен" жасалған неке, ал Регент Инфанта оның қарындасының некесіне рұқсат бергенін айтты, "өйткені анасы барлық жауапкершілікті өз мойнына алды".
After the death of his uncle Afonso in 1920, ex King Manuel II had no close relatives who could claim the throne according to the Constitutional Charter of 1826 (the constitution in force from 1842 until the overthrow of the monarchy in 1910). The conflict between the Miguelist line and the Braganza Saxe Coburg and Gotha's was not just about which person should be sovereign; it was also about how much power the sovereign should have. The Miguelists upheld Portugal's tradition of autocratic absolutism, while the Braganza Saxe Coburg and Gotha's adhered to constitutional monarchy. In 1912, Duarte Nuno's father, Miguel Januário, met with Manuel II to try to come to some agreement so that there would not be two claimants to the Portuguese throne, both living in exile. Their representatives allegedly signed the Pact of Dover by which Miguel Januário recognised Manuel as king, while Manuel recognised the succession rights of Duarte Nuno should Manuel and his uncle Afonso die without children. The pact was unpopular with the supporters of both sides, some claiming that it was never actually signed. On 17 April 1922 a second agreement called the Pact of Paris was signed by the representatives of Duarte Nuno and Manuel in which Manuel agreed that the Cortes should select his heir if he died without descendants, while Duarte Nuno agreed to ask and recommend that his followers accept Manuel as king in exile. Strictly speaking the Pact of Dover and the Pact of Paris were private agreements, legally unenforceable. Nor did King Manuel agree to any provision in the latter pact which contravened Portugal's last monarchist constitution. But the agreements were important steps in reconciling the Miguelist and the Braganza Saxe Coburg branches of Portugal's royal family, and helped move the supporters of each toward a united monarchist movement. In 1927, Duarte Nuno's father died. On 2 July 1932 Manuel II died. Henceforth, the majority of monarchists, both Miguelist and constitutional, supported Duarte Nuno as claimant to the Portuguese throne. João António de Azevedo Coutinho, the head of Causa Monárquica and Manuel II's lieutenant while he was in exile, published a declaration in support of Duarte Nuno. Later Duarte Nuno was received in audience in Paris by Manuel's mother, Queen Amélia. While Duarte Nuno was accepted by most monarchists, there were some constitutionalists who continued to contest his claim. Duarte Nuno was undisputed as the legal heir of his grandfather, Miguel I, but there were doubts about whether he was the legal heir of the last reigning king of Portugal, Manuel II. Articles 87 and 88 of the Constitutional Charter of 1826, in force when the monarchy was overthrown, stated that the throne passed first to the descendants of Queen Maria II (from whom Duarte Nuno was not descended), and only when they were extinct to collateral heirs. Maria II had living descendants in 1932, but none of these had Portuguese nationality. Article 89 of the 1826 Charter stipulated that "no foreigner may succeed to the crown of the kingdom of Portugal". There was also some doubt about Duarte Nuno's nationality: Duarte Nuno's grandfather, D. Miguel I, had been sent into exile by the law of 19 December 1834, and neither Duarte Nuno nor his father were born in Portugal. Furthermore, the article 8 of the 1826 Charter stated that Portuguese citizenship is lost "by those who are banished by sentence". The fact that Duarte Nuno and his father had not been born in Portugal and that their family had been banished from Portugal left it unclear whether their branch's Portuguese citizenship had been preserved uninterruptedly. However, Dom Duarte's line was banished by law (of the Portuguese Cortes) rather than by judicial sentence (that, in addition, might have been changed by a new judicial sentence); but the 1838 Constitution, in force at the time of the banishment, established D. Miguel I's deprivation of citizenship, and consequently the loss of his hereditary rights to the throne of Portugal, as well as reinforced this 'ad hoc' law of exile, making it almost irrevocable. But when the Constitutional Charter of 1826 was re instated in 1842, it cancelled the 1838 Constitution and its charter's clause depriving Miguel I and his heirs of succession rights as dynasts. Moreover, their banishment had not, however, been stipulated in that charter, but in the separate law of exile that was not repealed until 1950. A minority of monarchists considered a candidate other than Duarte Nuno. Manuel's genealogical heir at his death in 1932 was ex Crown Prince George of Saxony (a great grandson of Maria II), but he was not Portuguese; he was also a Catholic priest. George's siblings have descendants living, but none is known to have had Portuguese citizenship. The genealogical heir of Maria II's younger brother Emperor Pedro II of Brazil was his great grandson Prince Pedro Gastão of Orléans Braganza; he too was not Portuguese, but the fact that he was Brazilian and therefore imbued with Portuguese culture made him a somewhat attractive candidate. The closest heir who was undoubtedly Portuguese was Constança Berquó de Mendonça, 4th Duchess of Loulé (a great great granddaughter of King John VI), but her branch of the family put forth no claim at that time, nor did King Manuel II ever consider it. Many scholars claim the Loulé lost their rights to the throne since the secret marriage of the Infanta Ana de Jesus Maria with the Marquis of Loulé had not been authorised by either the competent authority, the Cortes, nor by the Regency Committee, although it had been authorised by the Infanta Regent. Nevertheless, the Portuguese constitution demanded more, a marriage "at King's appraisal", whereas the Infanta Regent said expressly that she only authorised her sister's marriage "because her mother assumed all the responsibility". Moreover,
Мария Пиа де Саксе-Кобург және Браганса деген әйел өзін король Карлос I-нің заңсыз қызы деп мәлімдеді. Ол корольтің өзіне мұрагерлік құқықтарын бергенін де мәлімдеді. Оның жақтастары Мигельдік желі мен Браганса Саксен-Кобург және Гота желісі арасындағы дәстүрлі қарсыластықты оның ісін ілгерілету үшін пайдаланды.
A woman calling herself Maria Pia de Saxe Coburgo e Bragança claimed to be the bastard daughter of King Carlos I. She also claimed to have been recognised by the King as possessing succession rights. Her supporters played upon the traditional rivalry between the Miguelist line and the Braganza Saxe Coburg and Gotha line to advance her cause.
Білім
Дуарте Нуноның алғашқы тәрбиешілері екі португал әйелдері – Мария Луиза Кастело мен Мария дас Дорес де Соуза Прего болды. Кейіннен оны Кукужаес монастырындағы бенедиктиндік монах Фрей Эстевао оқытты. Дуарте Нуно Бавариядағы Этталь аббаттығында және Францияның Клерво аббаттығында білім алды, содан кейін орта білімін Регенсбургте аяқтады. Ол Тулуза университетінен ауыл шаруашылығы ғылымдары бакалавры дәрежесін алды. Мигель I-нің ұрпақтарына қарсы қуғын-сүргін заңымен Португалияға кіруіне тыйым салынғанмен, ол 1929 жылы елге құпия түрде сапар жасады.
Duarte Nuno's first tutors were two Portuguese ladies, Maria Luisa Castelo and Maria das Dores de Sousa Prego. Later he was taught by the Benedictine monk Frei Estevao from the monastery of Cucujães. Duarte Nuno attended school at the Abbey of Ettal in Bavaria and the Abbey of Clairvaux in France and then completed his secondary education in Regensburg. He received a degree in agricultural sciences from the University of Toulouse. Although forbidden entry to Portugal by the law of exile against the descendants of Miguel I, he visited the country in secret in 1929.
Неке
1942 жылдың 15 қазанында Бразилиядағы Петрополис соборында Дуарте Нуно Орлеанс-Браганса әйелі, Педро де Алькантараның қызы, Мария Франсискамен (1914 жылдың 8 қыркүйегі - 1968 жылдың 15 қаңтары) үйленді. Бұл неке өте танымал болды, себебі Мария Франсиска Бразилия королі Педро II-нің шөбересі, королева Мария II-нің кіші інісінің қызы еді. Осылайша Португалия патшалық отбасының екі бәсекелес тармағы бірікті. Мария Франсиска мен оның отбасы Дуарте Нуно отбасының дәстүрлі консерватизміне қарсы либералды монархияның өкілдері деп есептелді.
On 15 October 1942, in the cathedral of Petrópolis in Brazil, Duarte Nuno married Princess Maria Francisca of Orléans Braganza (8 September 1914 – 15 January 1968), daughter of Pedro de Alcântara, Prince of Grão Pará. The marriage was particularly popular since Maria Francisca was the great granddaughter of Pedro II of Brazil, the younger brother of Queen Maria II. The marriage thus united the two rival lines of the Portuguese royal family. Maria Francisca and her family were also viewed as representatives of a liberal monarchy as opposed to the traditional conservatism of Duarte Nuno's family.
Португалияға оралу
1950 жылғы 27 мамырда Ұлттық Ассамблея 1834 жылғы 19 желтоқсан мен 1910 жылғы 15 қазандағы күйрету заңдарын жойды. (Екі Сицилия патшалық отбасы)
On 27 May 1950 the National Assembly repealed the laws of exile of 19 December 1834 and 15 October 1910. (Royal Family of the Two Sicilies)