Құжаттардың түпнұсқасының маңыздылығы: «Ең жақсы дәлел ережесі» түпнұсқа құжатты басымдықпен қарастырады. Көшірмелер түпнұсқа бар болғанда қабылданбайды. ⚖️📜
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ең жақсы дәлелдеу ережесі – құжаттың түпнұсқасын ең жоғары дәлел ретінде қарастыратын заңдық принцип. Ережеде түпнұсқа құжат бар болса және оны алу мүмкіндігі болған жағдайда, көшірме немесе факсимиле сияқты екіншілік дәлелдер қабылданбайды делінген. Бұл ереже 18-шы ғасырдағы британдық құқыққа қатысты, сол кезде көшірмелер қолмен жазылып, қателерге осал болған.
The best evidence rule is a legal principle that holds an original of a document as superior evidence. The rule specifies that secondary evidence, such as a copy or facsimile, will be not admissible if an original document exists and can be obtained. The rule has its roots in 18th century British law, at a time when copies would be rewritten by hand and hence more vulnerable to inaccuracies.
Тарих және сипаттама
Ең жақсы дәлелдеу ережесінің бастауы 18-ғасырдағы Омичунд пен Баркер (1780) 1 Atk, 21, 49; 26 ER 15, 33 ісінде жатыр. Онда Лорд Харвик «істің мәніне қарай ең жақсы дәлел болмаса, ешқандай дәлел қабылданбайды» деді. Блэкстоунның «Қылмыстық сот тәжірибесі» еңбегінде Англия мен Уэльсте бұрынғы ғасырларда қолданылған ең жақсы дәлелдеу ережесі «қазірге таяу толық жойылды» деп жазылған. Лорд Деннинг МР: «Қазіргі уақытта біз өзімізді ең жақсы дәлелдермен шектемейміз. Біз барлық маңызды дәлелдерді қабылдаймыз. Оның сапасы жақсы ма, жаман ма – бұл тек салмағына ғана әсер етеді, қабылдануына емес» деді. АҚШ-та ең жақсы дәлелдеу ережесі Федералдық дәлелдеу ережелерінің (1001-1008 ережелер) X бабының бір бөлігі болып табылады. Бұл ереже тарапқа «түпнұсқа құжат қол жетімді болмаған жағдайда» сотта құжаттың, жазбаның немесе фотосуреттің көшірмесін дәлел ретінде ұсынуға рұқсат сұрау қағидаларын анықтайды. Штаттық сот жүйелерінде құжаттарды қабылдау шарттары әртүрлі болуы мүмкін. Австралияда бұл ереже 1995 жылы Бірыңғай дәлелдеу заңының қабылдануымен күшін жойды. 51-бапта: «Документтердің мазмұнын дәлелдеу тәсілдеріне қатысты ортақ құқық қағидалары мен ережелері жойылады» делінген.
The best evidence rule has its origins in the 18th century case Omychund v Barker (1780) 1 Atk, 21, 49; 26 ER 15, 33. Wherein Lord Harwicke stated that no evidence was admissible unless it was "the best that the nature of the case will allow." According to Blackstone's Criminal Practice, the best evidence rule in England and Wales, as used in earlier centuries, "is now all but defunct." Lord Denning MR said that "nowadays we do not confine ourselves to the best evidence. We admit all relevant evidence. The goodness or badness of it goes only to weight and not to admissibility." In the United States, the best evidence rule is part of Article X of the Federal Rules of Evidence (Rules 1001 1008). The rule specifies the guidelines under which a party may request that it be allowed to submit into evidence a copy of the contents of a document, recording or photograph at a trial when the "original document is not available." Admissibility of documents before state court systems may vary. In Australia, the rule was effectively abolished with the 1995 enactment of the Uniform Evidence Law. Section 51 provides: "The principles and rules of the common law that relate to the means of proving the contents of documents are abolished."